Μονόπρακτα του Μπέκετ στο θέατρο Σοφούλη

Τα μονόπρακτα, σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη, ανεβαίνουν για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, 1-3 και 8-10 Οκτωβρίου.

Γραμμένα σε διαφορετικές περιόδους, από το 1937 έως το 1988, και αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο, μοιράζονται ωστόσο την ίδια έγνοια για τη θέση και το ρόλο του λόγου στις σχέσεις των ανθρώπων και στις ζωές τους.

Στο πρώτο μονόπρακτο, την Καταστροφή, ένας αυταρχικός σκηνοθέτης, θέλοντας να εξαφανίσει κάθε ίχνος από την προσωπικότητα του πρωταγωνιστή του, του απαγορεύει, ανάμεσα στα άλλα, και να μιλάει.

Στο Πηγαινέλα, τρεις γυναίκες συνομιλούν και ο λόγος που ακούει ο θεατής επιβεβαιώνει τη φιλία που τις ενώνει. Αντίθετα, τα λόγια που ψιθυρίζει η μια στο αυτί της άλλης χωρίς να μπορεί ο θεατής να τ’ ακούσει, και που αφορούν την τρίτη που απουσιάζει στιγμιαία, ίσως διαβρώνουν την ουσία αυτής της φιλίας.

Στο Πώς να πω, τελευταίο κείμενο του Μπέκετ δημοσιευμένο λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, δηλώνεται η δυσκολία να ειπωθεί με σαφήνεια αυτό που έχει ιδωθεί.

Στο Πράξη χωρίς λόγια 2, ο λόγος απουσιάζει εντελώς και το θέατρο οδηγείται στον μίμο, ενώ στο Play, τα τρία πρόσωπα, χωμένα μέσα σε τεφροδόχους, είναι καταδικασμένα να μιλούν αδιάκοπα, υπο το φως ενός προβολέα που τους ανακρίνει, και να επαναλαμβάνουν επ’ άπειρον την ίδια πάντα ιστορία, εκείνη της τριγωνικής σχέσης τους.

Τα κείμενα συνδέονται μεταξύ τους με μελοποιημένα ποιήματα και «σαχλοκουβέντες» του Ιρλανδού συγγραφέα. 

Μετάφραση: Δαμιανός Κωνσταντινίδης, Μουσική: Κωστής Βοζίκης, Φωτισμοί: Σεσίλια Τσελεπίδη, Σκηνικά-κοστούμια: Angelus Novus και Ζαμπία Πατεράκη. Ζωντανή μουσική: Κωστής Βοζίκης