Ο θείος μου

Ο κύριος Υλό ξαναχτυπά, αυτή τη φορά για να «ανακατέψει» τη μοντέρνα και τεχνολογικά εξαρτημένη οικογένεια της αδερφής του. Μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι όπου όλα είναι αυτοματοποιημένα, ο ανιψιός του χρειάζεται άμεσα ανάγκη από τεχνολογική απεξάρτηση, πριν αρχίσει κι ο ίδιος να μοιάζει με ρομπότ. Ωστόσο, ο πατέρας του έχει μάλλον αντίθετη γνώμη κι έτσι για να αποτρέψει την επιρροή του αδέξιου θείου στο παιδί, προσλαμβάνει τον Υλό στη βιομηχανία πλαστικών που διευθύνει. Έτσι, ο αιωνίως εκτός τόπου και χρόνου, αδέξιος θείος προσπαθεί να ενταχτεί σε ένα μάλλον αταίριαστο περιβάλλον και μπλέκει σε κωμικοτραγικές καταστάσεις. Ο απολαυστικός Ζακ Τατί σκηνοθετεί και παράλληλα ενσαρκώνει για δεύτερη φορά τον πασίγνωστου ήρωά του. Πάντα στο γνωστό στυλ, με σκηνές που βγάζουν το γέλιο αβίαστα και με ελάχιστους διαλόγους, ο Τατί κάνει ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην πολυπλοκότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής και την υπερβολική χρήση της τεχνολογίας. Η ταινία παρουσιάζει ενδιαφέρον και ως καθρέπτης του μικροαστικού τρόπου ζωής της δεκαετίας του ’50.