«Οι ναύτες είναι σαν τους τρομοκράτες. Αριβάρουν σε λιμάνια κρατώντας μια βόμβα που τη λένε αγάπη και την πετάνε. Και ξέρεις τι γίνεται ύστερα; Η βόμβα σκάει όταν φεύγουν κι εκείνοι δεν ξαναγυρίζουν, κάνουν κομμάτια τις καρδιές όλων των κοριτσιών της γειτονιάς.
Στην Κρήτη, ένα τμήμα του Δημοκρατικού Στρατού επιβίωσε, ακόμα και όταν ο Εμφύλιος τέλειωσε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Οι αντάρτες αυτοί (έξι άνδρες και δύο γυναίκες έμειναν τελικά), παράνομοι και επικηρυγμένοι, κρύβονταν για 4 περίπου χρόνια στο νομό Χανίων, ανασυγκροτώντας τις παράνομες οργανώσεις.Το 1962, έξι από αυτούς δραπέτευσαν, μέσω Ιταλίας, στην Τασκένδη. Οι τρεις ζουν και […]
Τα όνειρα μεγάλων χαλυβουργιών για σχεδόν τζάμπα άχρηστα μέταλλα, οι περιβαλλοντικές υποχρεώσεις της Ελλάδας και το δυτικό όνειρο μιας στρατιάς παράνομων μεταναστών συναντιούνται σε μια σειρά παραγκουπόλεις, στη σκιά του Παρθενώνα. Τρεις Ρομά από την Αλβανία, δύο Ινδοί, ένας Τούρκος και ένας Ελληνας, δείγμα μόνο της απέραντης στρατιάς των ντεσπεράντος που ανακυκλώνουν τα μέταλλα μιας […]
Η ταινία-ντοκιμαντέρ, μέσα από τον παράλληλο λόγο των δυο ομάδων, προσπαθεί να ακούσει το λόγο της τρέλας, κάτω από το χαώδες παραλήρημά της.
Μια απολαυστική προσωπική εξομολόγηση του Ίαν ΜακΚέλεν που λέει τα πράγματα on camera, έξω από τα δόντια και χωρίς περιττές φιοριτούρες.
Ένα κινηματογραφικό τεκμήριο για την κατάρρευση του μεγαλύτερου και ιστορικότερου βιομηχανικού κέντρου της Κίνας στο γύρισμα του 20ού αιώνα.
Ένα οδοιπορικό, μέσα από αδιανόητες εικόνες που κατέγραψαν κρυφές κάμερες, στην καθημερινή στυγνή εκμετάλλευση των ζώων, σχεδόν σε κάθε τομέα της ανθρώπινης οικονομικής δραστηριότητας.
Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, έναν αρχαίο υπολογιστή του 2ου π.Χ. αιώνα, που είναι το σπουδαιότερο αρχαιολογικό εύρημα όλων των εποχών και αποδεικνύει ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αναπτύξει προηγμένη τεχνολογία, με βάση την πυθαγόρεια φιλοσοφία και την ελληνική επιστήμη, πριν από 2500 χρόνια.
Η Πετρίνα και ο Στάθης ήταν ερωτευμένοι από μικροί. Οι δρόμοι τους, όμως, χώρισαν και ο καθένας ακολούθησε τη δική του πορεία. Έφτιαξαν τις οικογένειές του και απέκτησαν παιδιά κι εγγόνια.
Στιγμιότυπα από την καθημερινή ζωή στην Καβάλα. Μια ολοένα και γηραιότερη τοπική κοινότητα σε αντιπαραβολή με νεαρούς περαστικούς που κατέληξαν στην πόλη πρόσφατα λόγω κάποιου μακρινού πολέμου.
Μια ανοιχτή επιστολή αγάπης και θαυμασμού από τη Γαλλίδα ντοκιμαντερίστρια Ελοντί Λελού, φίλη και συνεργάτιδα του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με παραλήπτη τον σπουδαιότερο σκηνοθέτη στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Ένα ντοκιμαντέρ που διαπλέκει την «ελληνική κρίση» με αυτήν του προσφυγικού, αντιπαραβάλλοντας αποσπάσματα από τις ταινίες του Αγγελόπουλου με σύγχρονα πλάνα καταγραφής μιας ζοφερής πραγματικότητας.
Τι κάνουν οι κάτοικοι ενός από τα πιο κοσμοπολίτικα νησιά του κόσμου όταν έρθει ο χειμώνας; Η Λέσχη Γαστρονομίας Μυκόνου, μια ασυνήθιστη «οικογένεια» από βραβευμένους σεφ, περιπετειώδεις καλοφαγάδες και νοικοκυρές της παλιάς σχολής, διεισδύει στα άδυτα ενός δημόσιου νοσοκομείου και φέρνει τα πάνω κάτω.
Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει την ιστορία του κρασιού από την αρχαία Ελλάδα μέχρι σήμερα, την πολιτισμική του αξία και τη σχέση του με τη ζωή του Έλληνα.
Μια έρευνα σε κινούμενες εικόνες από ιδιωτικά αρχεία ενός τόπου και των κατοίκων του, οι οποίες σταχυολογήθηκαν και συναρμολογήθηκαν υπό τη μορφή ενός κινηματογραφικού άτλαντα.
Αυθόρμητες, απροσχεδίαστες, διόλου στημένες λήψεις, ως επί το πλείστον σε ξένες χώρες, όπου δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στο συνηθισμένο, δοκιμάζοντας έτσι την ευρηματικότητα του ερευνητή στο καθημερινό και τετριμμένο.
Ένα κινηματογραφικό κολάζ από βίντεο που κατέγραψαν και μετέδωσαν σε live-streaming άσημοι Κινέζοι, οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα κοινωνικοποίησης στην πραγματική ζωή λόγω της ταυτότητας, της αναπηρίας ή της κοινωνικοοικονομικής τους κατάστασης.
Βιντεοσκοπημένη παράσταση ενός έργου-ορόσημου του γαλλικού σουρεαλισμού που για πρώτη φορά παγκοσμίως ανέβηκε σε μορφή μουσικού έργου. Το λιμπρέτο και η μουσική είναι του Σταμάτη Κραουνάκη.
Στο δεύτερο μέρος του κινηματογραφικού πρότζεκτ FILM IST. ο Ντόιτς ανατρέχει στη σχέση ανάμεσα στο φιλμ, στο στούντιο και στο βαριετέ, καθώς «επεξεργάζεται για άλλη μια φορά έναν συγκλονιστικό κατάλογο αρχειακού υλικού και το μεταμορφώνει σε ένα λεξικό για την τεχνολογική φόρμα και λειτουργία του κινηματογράφου.
Μια ενδοσκοπική ματιά στη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, στην πλειονότητά τους ανήλικοι και μετανάστες, στην κινεζική βιομηχανία ένδυσης. Μια κάστα ανθρώπων καταδικασμένη να ζει σε καθεστώς αφάνειας, κάτω από οικτρές συνθήκες εργασίας, χωρίς καμία ελπίδα διεξόδου.
Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, αρχιτέκτονας της Γκλάσνοστ και της Περεστρόικα, παρά τα 87 του χρόνια, διατηρεί τη σπιρτάδα που τον χαρακτήριζε στις εποχές που κρατούσε τα ηνία της δεύτερης υπερδύναμης του πλανήτη.
Λίγους μήνες πριν από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ανγκόλας, ένας αδυσώπητος και αιματοβαμμένος εμφύλιος βρίσκεται στο απόγειό του.
Η ιστορία του Tracy Edwards, ενός 24χρονου μάγειρα σε σκάφη τσάρτερ, που έγινε πλοίαρχος του πρώτου πανελλήνιου πληρώματος που πηρε μέρος του Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Whitbread το 1989.
«Μπορεί ένας βαριά άρρωστος να είναι ευτυχισμένος;» Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα που πραγματεύεται η ταινία και το ερώτημα που θέτει ο διάσημος σεφ-περφόρμερ Νικ Ντιφίνο στον εαυτό του, όταν μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο. Ο Νικ δεν παραιτείται από όσα τον κάνουν χαρούμενο: τη δουλειά του, τους αγαπημένους του και, φυσικά, το φαγητό.
Μια γυναίκα ακούγεται μονάχα σε voiceover, χωρίς ποτέ να εμφανίζεται στην οθόνη. Διηγείται μια ιστορία απώλειας, πίκρας και πόνου, που εκτυλίσσεται την εποχή της Πολιτιστικής Επανάστασης στη μαοϊκή Κίνα.
Ο στρατηγός Ίον Αντονέσκου, υπέρμαχος του ναζισμού και αντισημίτης, πρωτοστάτησε σε δύο συνεχόμενες στρατιωτικές δικτατορίες στη Ρουμανία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και φέρει την πολιτική ευθύνη για ενέργειες που οδήγησαν στην εξόντωση 400.000 Εβραίων.
Η διάσημη Τουρκάλα πνευματίστρια Φετιγιέ Σεσίζ, που έζησε και έγινε γνωστή στη Σμύρνη τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, ανατρέχει στα εφιαλτικά βιώματά της ως θύμα κακοποίησης και απαγωγής.
Ένα φαινομενικά ήρεμο και γραφικό τοπίο στις ακτές της Ολλανδίας αναδεικνύεται σε πεδίο μάχης ανάμεσα στα στοιχεία της φύσης και στις δυνάμεις που οδηγούν το σύμπαν σε εντροπία, σ’ έναν αέναο κύκλο καταστροφής και αναγέννησης.
Ένα ντοκιμαντέρ που περισσότερο φέρνει σε αγωνιώδες πολιτικό θρίλερ ή ατμοσφαιρικό κατασκοπικό μυθιστόρημα. Ένας Ισραηλινός ντοκιμαντερίστας προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος ήταν ο άνθρωπος που, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έκλεψε την ταυτότητα του παππού του και έζησε ολόκληρη τη ζωή του υποδυόμενος κάποιον άλλο.
Δεκατέσσερις νέοι από το Μαρόκο, καινούργιες αφίξεις σ’ ένα κέντρο υποδοχής προσφύγων της Ισπανίας, συμφωνούν να πάρουν μέρος σ’ ένα θεατρικό πρότζεκτ. Το αποτέλεσμα εξελίσσεται σε εμπειρία ζωής, τόσο για τους συμμετέχοντες όσο και για το κοινό.
Τον Ιούλιο του 2011, ο ναζιστής Άντερς Μπρέιβικ άνοιξε πυρ στην κατασκήνωση του νορβηγικού Εργατικού Κόμματος, στη νήσο Ουτόγια, οδηγώντας στον θάνατο 69 ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από 100 μέσα σε 72 λεπτά.
Επικηρυγμένος από τους Ταλιμπάν, ο Αφγανός σκηνοθέτης αναγκάζεται να γίνει πρόσφυγας μαζί με την οικογένειά του. Με τα κινητά τους καταγράφουν την οδύσσειά τους στα Βαλκάνια, σαν το μόνο τρόπο για να επιβιώσουν αλλά και να μην χάσουν εντελώς την ανθρωπιά τους.
Οι δραστηριότητες της ΔΕΗ στην περιοχή της Εορδαίας μεταλλάσσουν ένα τόπο που μοιάζει «ξένος», ανοίκειος. Μια αέναη διαδικασία που δεν σταματάει ποτέ. Άνθρωποι και μηχανές στήνουν ένα σκηνικό δυσοίωνου μέλλοντος.
Η αφή μιας φλόγας που οφείλει να μείνει αναμμένη ως ένδειξη απόδοσης σεβασμού. Ένα ντοκιμαντέρ που συνδέει την ταινία δρόμου με την ιστορική παρακαταθήκη και τον αθλητισμό.
Ένα ατύχημα γίνεται η αφορμή ώστε μια παρέα αγοριών να κατέβει από τις ταράτσες των σπιτιών της γειτονιάς τους, να διασχίσει τα ερείπια που άφησε πίσω η καταστροφή, και να καταλήξει στα πιο απόμακρα σημεία της Γης.
Αναζητώντας έναν σπόρο, ένας νεαρός βγαίνει από τα περιθωριακά στέκια όπου συχνάζει με τους φίλους τους και όλοι μαζί ξεκινούν για ένα μακρύ ταξίδι γεμάτο εμπειρίες, στην καρδιά του παρηγορητικού σκότους.
«Σκαρφάλωσε, ας πηδήξουμε, τα λιβάδια είναι πράσινα και τα σπίτια γκρίζα. Είμαστε όλοι μικροσκοπικοί. Νιώθω λες και οι πόροι του δέρματός μου έχουν γιγαντωθεί…»
