Ένα διαφορετικό love story, με μπόλικο μαρξισμό, ταξικές συγκρούσεις και την μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, είναι «Η γειτονιά των αγγέλων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που ανεβαίνει για το Εθνικό θέατρο Οκτωβρίου στη Σκηνή Κοτοπούλη-Θέατρο REX.
Οι ελληνικές εκλογές στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν εξίσου χάλια με τις ελληνικές εκλογές στις αρχές του 21ου αιώνα. Τα πελατειακά συστήματα που σήμερα εξαγοράζουν ψήφους με διορισμούς στο δημόσιο, τότε εξαγόραζαν με λεφτά τους ψηφοφόρους. Έτσι τουλάχιστον περιγράφει τα (όχι και τόσο ηθικά) ήθη των εκλογών της εποχής του ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημα «Χαλασοχώρηδες».
Ένας τραπεζίτης, που ήθελε να γίνει Προμηθέας και κατέληξε Δεσμώτης σε μια φυλακή. Αυτή θα μπορούσε να είναι επιγραμματικά η ιστορία του Τζων Γαβριήλ Μπόρκμαν, στο θεατρικό έργο του Ερρίκου Ίψεν, που ανεβαίνει στο θέατρο Δημήτρης Χορν σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.
Θέατρο μπορεί να προκύψει από τα πάντα. Από μία εικόνα, μία αφήγηση, ένα τυχαίο κι αστείο περιστατικό, ακόμη κι από την ανάγκη να ελαφρυνθεί το κατανυκτικό κλίμα ενός θρησκευτικού τελετουργικού. Τα μυστήρια, είναι θρησκευτικά έργα από την εποχή του Μεσαίωνα, που αντλούν τη θεματολογία τους από τις Γραφές και που προέρχονται από τα λειτουργικά δράματα, με τη διαφορά ότι είναι γραμμένα στην καθομιλουμένη και δεν ψάλλονται, αλλά λέγονται, και διαδραματίζονται έξω από το ναό.Από την Αγγελική Ξυνού
Όταν βρεθείς στην ανάγκη να δανειστείς από τον μεγαλύτερο εχθρό σου, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, ακόμα και σε μια κωμωδία. Στον Έμπορο της Βενετίας, του Σαίξπηρ, ένας έμπορος μπαίνει εγγυητής για έναν φίλο του σε έναν εβραίο τοκογλύφο, που περιγράφεται με τα πιο ζοφερά χρώματα και διακινδυνεύει τη ζωή του. Η παράσταση ανεβαίνει στο Ακροπόλ σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου.
Οι πλαστές διαθήκες και η παραποίησης της βούλησης των νεκρών, για λόγους συμφέροντος, είναι ένα θέμα που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία και θίγεται στο έργο ο «Αέρας» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Πέρα από αυτό όμως το καθημερινό και τετριμμένο, το έργο αποκτά υπαρξιακές διαστάσεις, μιλώντας για το θέμα της μνήμης και της σχέσης με τους νεκρούς, το ανθρώπινο συμφέρον, αλλά και την αδυναμία των λέξεων να αναμετρηθούν με την πραγματικότητα και να την καταγράψουν.
Ο Κένεθ Μπράνα είναι ένας ηθοποιός, που είχα πάντα μεγάλη περιέργεια πώς θα είναι στο θέατρο. Γύρω από την ικανότητα του να ερμηνεύει σαιξπηρικούς ρόλους είχε δημιουργηθεί τεράστιος θόρυβος, σε σημείο που να παρουσιάζεται σαν νέος Λώρενς Ολίβιε. Έτσι, το γεγονός ότι στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παιζόταν σε αναμετάδοση με γιγαντοοθόνη η παράστασή του Σαιξπηρικού Μάκβεθ (ή Μακμπέθ, που είναι το σωστό) ήταν μια μεγάλη ευκαιρία, για να ικανοποιήσω την περιέργειά μου.
Το σκέφτηκα με το που τέλειωσε το επικό 3ωρο της νέας παράστασης του Δημήτρη Καραντζά στη Στέγη: το πρώτο ανέβασμα (στην Ελλάδα) του «Κυκλισμός του Τετραγώνου» του Δημήτρη Δημητριάδη, και η μεγαλόπνοη ναυαρχίδα του ευρύτερου ongoing αφιερώματος του Ιδρύματος Ωνάση στον μεγάλο σύγχρονο Έλληνα συγγραφέα.Aπό τον Μανώλη Βαμβούνηπηγή: gkoultouroblog
Τις δύσκολες πλευρές του γάμου μετά από δεκαετίες συμβίωσης, με τα παιδιά στην μέση και διάφορους άλλους περισπασμούς από τον στόχο της ισόβιας δέσμευσης παρουσιάζει με χιουμοριστικές και μελοδραματικές νότες το έργο «Δείπνο με φίλους» του Ντόναλντ Μάργκιουλις. Την παράσταση, που ανεβαίνει στο θέατρο Ιλίσια, σκηνοθετεί ο Γρηγόρης Βαλτινός.
Γιατί ένας μύθος κατοικεί στην έμπνευση τόσων δημιουργών, σε τόσες διαφορετικές εποχές; Από την όπερα του Monteverdi, στη ζωγραφική του Corot, κι απ' τις θεατρικές εκδοχές του παγκόσμιου ρεπερτορίου έως το παγωμένο στον μαρμάρινο χρόνο σύμπλεγμα του Rodin, μαθαίνουμε για τον Ορφέα πως ήταν βασιλιάς, μουσικός, ποιητής, οιωνοσκόπος, μαθητής του Απόλλωνα, μύστης θνητών, γητευτής των θηρίων. Για την Ευρυδίκη όμως, μαθαίνουμε μόνο πως ήταν η γυναίκα του.Από την Αγγελική Ξυνού
Σας έχει τύχει να βλέπετε μια παράσταση και να σας αρέσει τόσο πολύ, που να εύχεστε να το ξαναπαίξει από την αρχή για να το ξαναδείτε; Ε λοιπόν, η παράσταση «Ο Κυκλισμός του τετραγώνου» του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά, κάνει αυτή την «χάρη» στους θεατές και όχι μόνο μία φορά, αλλά αρκετές περισσότερες.
Μια Κρητικιά όνομα και πράμα! Στον Σταυρό του Νότου, η Γεωργία Νταγάκη μας επιφύλαξε ένα ζωηρό live με εξαιρετικούς συντελεστές, που έσμιξε την κρητική παράδοση με το ροκ. Ήταν μια εμφάνιση λίγο πριν πάρει πάρει "σβάρνα" την Ευρώπη μαζί με άλλους σημαντικούς Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, για την φιλόδοξη παράσταση "The Other Side of Greece". Και με βάση αυτό που είδαμε, μπορούμε να πούμε ότι τουλάχιστον η συμμετοχή της Γεωργίας θα ξεσηκώσει τους Ευρωπαίους!
Περνώντας με το αυτοκίνητο από επαρχιακούς δρόμους, φωτογραφίζοντας, ή έστω κοιτώντας φευγαλέα την ελληνική ύπαιθρο, βεβαιώνεσαι πως ο Έλληνας δεν το αγαπάει το χωριό του. Από την Αγγελική Ξυνού
Η χρήση περίεργων ζώων για πολιτικούς συμβολισμούς δεν είναι κάτι καινούριο στο θέατρο. Ο Ιονέσκο είχε διαλέξει τον ρινόκερο, για να συμβολίσει τον ολοκληρωτισμό, ως δύναμη προπαγάνδας που μυεί τις μάζες στην λογική του. Και τώρα ένα άλλο ζώο, η αλεπού χρησιμοποιείται στην αλληγορία για τον ολοκληρωτισμό στο θεατρικό έργο της Dawn King «Αλεπούδες», στην παράσταση που ανεβαίνει στο θέατρο Επί Κολωνώ σε σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη.
Σχιζοφρενικές συμπτώσεις, άγρια μπλεξίματα, σημεία και τέρατα (ή... κέρατα) σε μια ξέφρενη κωμωδία των σεξουαλικών ηθών της υψηλής γαλλικής κοινωνίας στο Παρίσι της Belle Epoque και του μαιτρ της φάρσας Ζωρζ Φεϋντώ. Όλα αυτά στην παράσταση «Ψύλλοι στ' αυτιά» που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα στο θέατρο Αλίκη.
Ο John Cassavetes είχε επανειλημμένα δηλώσει την αγάπη του για τους ηλικιωμένους και είχε υμνήσει στις ταινίες του τη χάρη, που περιβάλλει τα μικρά παιδιά και τα ζώα, και που ξανακερδίζουν στη δύση της ζωής τους οι άνθρωποι, το χιούμορ που επιστρέφει ενισχυμένο όμως από την εγγύτητα του θανάτου. Οι συντελεστές της παράστασης "Γιοι και κόρες" συνέθεσαν το κείμενο από τις αφηγήσεις ηλικιωμένων αντρών και γυναικών από την Ελλάδα.Από την Αγγελική Ξυνού
Είναι αντίπαλοι στην μάχη κι όμως στην πραγματικότητα θα ήθελαν να βρεθούν στο ίδιο κρεβάτι. Ο λόγος για τον Αχιλλέα και την Βασίλισσα των Αμαζόνων, που βρίσκονται αντίπαλοι σε έναν άγριο πόλεμο, ζώντας παράλληλα έναν άγριο έρωτα. Αυτά στην παράσταση «Πενθεσίλεια» του Κλάιστ και ανεβαίνει στο θεατρικό σανίδι του Bios από μια ομάδα νέων ηθοποιών με την καθοδήγηση του Ακύλλα Καραζήση.
Γλέντι, αχαλίνωτο πάθος, κατάργηση ηθικών φραγμών μετά μουσικής! Το μιούζικαλ Cabaret μας δείχνει την γερμανική εκδοχή του Μουλέν Ρουζ, αλλά όχι σε μια "Belle Epoque" για την Γερμανία. Το ακριβώς αντίθετο. Το έργο εκτυλίσσεται σε μια τραγική εποχή για την χώρα, που οδήγησε στην άνοδο του Ναζισμού και στην φρίκη του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι Τρωάδες του Ευριπίδη είναι ίσως η πιο καθαρά αντιπολεμική τραγωδία της αρχαίας αθηναϊκής δραματουργίας. Αυτόν τον θρήνο για τα εγκλήματα του πολέμου επιχείρησε να τον αποδώσει θεατρικά, αλλά και μουσικά, ο σκηνοθέτης Θοδωρής Αμπαζής στην παράστασή του που ανέβηκε τελευταία στο Ηρώδειο.
Υπήρχε κάποτε μια Belle Epoque της Μεταπολίτευσης, όταν οι νέοι ακόμα μπορούσαν να ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο μέσα απ' την γαλλική διανόηση, τον κινηματογράφο, τον έρωτα, τα επαναστατικά οράματα. Σε αυτήν την ξεχασμένη εποχή μας ταξιδεύει η παράσταση «Οι Πτυχιούχοι», βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Χρήστου Βακαλόπουλου που γράφτηκε στις αρχές του 80.
Μια ροκ όπερα με περιπέτεια ήταν το Dragon. Η παράσταση που σκηνοθετεί ο Νίκος Χατζηπαπάς είχε ιππότες, καλούς, κακούς, γάτες που μιλούν, πολιτικούς οπορτουνιστές, τέρατα μηχανικά, ακροβάτες πάνω σε ξυλοπόδαρα με ελατήριο, μονομαχίες και έναν ήρωα (τον ιππότη Λάνσελοτ) καβάλα πάνω στο δίκυκλο να κυνηγάει το όνειρο.
Η ψυχική νόσος είναι ένα σκληρό θέμα, που στιγματίζει ανθρώπους και οικογένειες. Με αυτό το σκοτεινό ζήτημα πραγματεύεται η παράσταση «Ιερουσαλήμ» που ανεβαίνει στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη σε σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη.
Ο χορός ενώθηκε με εμβληματικά έργα της μουσικής και το έθνικ στοιχείο του φλαμένκο με τα κλασικά ακούσματα στο Ηρώδειο με την παράσταση, που χορογραφούσε τόσο τον Bolero του Ραβέλ, όσο και αποσπάσματα από την Carmen του Μπιζέ στο Ηρώδειο.
Ο 37χρονος Βρετανός Simon Green, περισσότερο γνωστός ως δημιουργός συναρπαστικής μουσικής που δύσκολα μπαίνει σε καλούπια και κατηγοριοποιήσεις κάτω από το όνομα Bonobo, έχει αποκτήσει το δικό του, αφοσιωμένο κοινό στην Ελλάδα.
Μια παράσταση αφιερωμένη σε έναν από τους πιο χαρισματικούς συγγραφείς της ελληνικής κωμωδίας, τον Αλέκο Σακελλάριο μας γυρίζει πίσω στο παρελθόν. Ο λόγος για την παράσταση «Ο Αλέκος βγήκε απ' τον Παράδεισο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλισιόβα που ανεβαίνει στον αύλειο χώρο του Badminton.
Ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια των Ελλήνων είναι το τάβλι. Εκτός από παιχνίδι, επειδή παιζόταν ειδικά παλιά συχνά στα καφενεία, λειτουργεί και ως σύμβολο της μικροαστικής κοινωνίας, στο σημαντικό μονόπρακτο της νεοελληνικής δραματουργίας «Το τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κάππα στην Αυλή του Ψυρρή.
Μια από τις πιο λαμπερές μορφές του ελληνικού πολιτισμού και μια προσωπικότητα που διαμόρφωσε όσο λίγες την εικόνα του Έλληνα και της Ελληνίδας στο εξωτερικό, ήταν η Μελίνα Μερκούρη. Στην προσωπικότητα της σπουδαίας αυτής ηθοποιού και πολιτικού είναι αφιερωμένη η παράσταση Μελίνα- Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα... που ανέβηκε στο Ηρώδειο.
«Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά, γερμένος πάνω σ' ένα δεκανίκι» είχε γράψει σε ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια του κάποτε ο Διονύσης Σαββόπουλος, πάνω σε μουσική του Μπομπ Ντύλαν. Το τραγούδι τότε μιλούσε για έναν τύπο που χάιδευε τα αυτιά των ανθρώπων με ψέματα. Στον αριστοφανικό Πλούτο, τον οποίο ο συνθέτης σκηνοθέτησε, ο Πλούτος είναι αυτός που είναι γερμένος πάνω σε ένα δεκανίκι, ενώ το τραγούδι σαφώς μνημονεύεται από τον Διονύση Σαββόπουλο σε μια δίκην παραβάσεως παρέμβασή του.
Η γοητευτική Γαλλίδα τραγουδίστρια Zaz (Isabelle Geffroy) με την πετυχημένη διεθνή καριέρα και την ζεστή φωνή ήρθε στην Αθήνα, για να δώσει μια περφόρμανς με παλμό και συναίσθημα. Το κατάμεστο θέατρο του Λυκαβηττού υποδέχθηκε με ενθουσιασμό την γαλλίδα τραγουδίστρια.
Μία παράσταση που φιλοδοξεί να περάσει την μοντέρνα ποίηση στο θέατρο δια της οδού της λαϊκής παράδοσης- και ιδιαίτερα στο επιβλητικό θέατρο της Επιδαύρου- ήταν το «Σύσσημον» σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα. Το εγχείρημα ήταν εκ των πραγμάτων δύσκολο.
Την Κυριακή 1η Σεπτεμβρίου βρεθήκαμε στη συναυλία με τραγούδια και συνθέσεις του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου. Η μουσική μας θύμισε μουσικές ποιότητες από τα παλιά. Και μολονότι συνήθως η αναφορά στο παρελθόν έχει μια τάση μοιρολατρικής μυθοποίησης των προγενεστέρων, πρέπει να ομολογήσουμε ότι η σημερινή ελληνική μουσική έχει πολλά να ζηλέψει από δημιουργίες σαν αυτές που ακούστηκαν στον χώρο του Ωδείου του Ηρώδου του Αττικού.
Οι «Βάκχες» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη ήταν από τις πιο πολυσυζητημένες παραστάσεις για το φετινό καλοκαίρι, με το που ανακοινώθηκαν. Ο λόγος ήταν ότι στο καστ της παράστασης υπήρχε το όνομα του superstar για τα ελληνικά δεδομένα Σάκη Ρουβά. Το έργο έχει παιχτεί ήδη σε αρκετές σκηνές της Ελλάδας και συνεχίζει στην Αθήνα με αρχή το θέατρο Βράχων, όπου και το είδαμε.
Χορτάσατε ήλιο, θάλασσα, (τζατζίκι) και πλάτσα πλούτσα ρακέτες όλο τον Ιούλιο και Αύγουστο, καιρός τώρα για επιστροφή στη γκουλτούρα. Οι περιοδείες όλων των μεγάλων παραγωγών του καλοκαιριού φτάνουν επιτέλους «σπίτι» και κάνουν στάσεις στα μεγάλα ανοιχτά θέατρα της Αττικής.Το γκουλτουρομπλόγκ μάζεψε για σας τις στάσεις περιοδείας όλων των can't-miss παραστάσεων αρχαίου θεάτρου στην Αττική για να μην παιδεύεστε και να φτιάξετε εύκολα το θεατρικό πρόγραμμα του Σεπτεμβρίου!Πηγή: gkoultoura.gr
Για τον ανίκητο πολεμιστή έρωτα (όπως τον περιγράφει στην Αντιγόνη του) μιλάει ο Σοφοκλής και στο έργο του «Τραχίνιες», περιγράφοντας την καταστροφική δύναμη που έχουν τα πάθη που ξυπνάει. Κι ο γιος του Δία και μεγαλύτερος ήρωας της αρχαιότητας, ο Ηρακλής, καταστρέφεται όχι από κάποιο από τα αμέτρητα τέρατα ή εχθρούς που πολέμησε, αλλά από τον έρωτα.
Το μοναδικό σωζόμενο ολόκληρο σατυρικό δράμα της αρχαιότητας, ο «Κύκλωψ» του Ευριπίδη ανέβηκε στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία του Βασίλη Παπαβασιλείου.
Το ταξίδι της καλοκαιρινής του περιοδείας έχει ξεκινήσει από τον Ιούνιο. Μια παύση-στάση όμως τον γύρισε πίσω στην Αθήνα. Ο λόγος για τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, που εμφανίστηκε, 29 Ιουλίου στο Αμαλίειο Οικοτροφείο, στο Μαρούσι, ξεχωριστά νοσταλγικός, παρέα με τους έμπιστους συνεργάτες τους, με την τρέλα της Ματούλας Ζαμάνη και με καινούργιες ενορχηστρώσεις.
