Παιδικό θέατρο με φονικά έμοιαζε το έργο του Ντέννις Κέλυ "DNA" σε σκηνοθεσία Σοφίας Βγενοπούλου που παρακολουθήσαμε στον Πάνω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Είναι το ένα από τα δύο έργα που ανέβηκαν φέτος στο ίδιο θέατρο, με το άλλο να είναι τα "Ορφανά" σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.
Είχα ακούσει ότι "Ο Επιστάτης" του Χάρολντ Πίντερ (Νόμπελ Λογοτεχνίας 2005) είναι από τις πιο δημοφιλείς παραστάσεις φέτος. Παρ' όλα αυτά δεν περίμενα να δω τόσο κόσμο μια απλή καθημερινή που πήγα να τη δω. Το Απλό θέατρο ήταν τόσο φίσκα, που πολλοί θεατές κάθονταν στα σκαλάκια με μαξιλάρια, για να απολαύσουν τον εκπληκτικό, ομολογουμένως Δημήτρη Καταλειφό και τους άλλους δύο συμπρωταγωνιστές του έξοχου δράματος του Πίντερ, που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Αντύπας.
Ο Δημήτρης Λιγνάδης είχε παραχωρήσει συνέντευξη τύπου, πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Αμαντέους» του Πίτερ Σάφερ στην οποία είχε τότε δηλώσει πως στη ζωή του είχε νιώσει πολλές φορές όπως ο Σαλιέρι (ο ρόλος του), ένας Ιταλός συνθέτης που μισούσε λόγω παθολογικής ζήλιας το Μότσαρτ. Προφανώς, ταυτίστηκε υπερβολικά με το ρόλο αυτό, με αποτέλεσμα, αφενός να τον ερμηνεύσει με μαεστρία και αφετέρου να επιλέξει για «Αμαντέους» τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, ο οποίος μας έδειξε έναν Μότσαρτ ρηχό και αλλοπρόσαλλο.
«Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα». Έτσι είχε χαιρετιστεί από τους Αμερικάνους το πρώτο τους βήμα πάνω στο φεγγάρι. Κι αν το άλμα στο φεγγάρι είναι τεράστιο για τα ανθρώπινα μεγέθη, φανταστείτε πόσο πιο συγκλονιστικό είναι για τις μικροσκοπικές κατσαρίδες! Κι όμως, μία μικρή κόκκινη κατσαριδούλα, η Ιωάννα, προδομένη από τις φίλες της και τον ψεύτη κατσαριδοντουνιά, αποφάσισε ότι οφείλει στον εαυτό της να κάνει το τεράστιο άλμα στο φεγγάρι. Έστω κι αν γνώριζε καλά, ότι το τίμημα για όποιον κυνηγάει τα όνειρα του, είναι η μοναξιά.
Πήγαμε στο υπέροχο κτήριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» στο εντυπωσιακό «ΘΕΑΤΡΟΝ» για την πρεμιέρα του "Breath – Η 3η εκδοχή", μιας σύνθεσης έξι έργων του Σάμιουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία του Σταύρου Τσακίρη.
Παρακολουθήσαμε το πρόσφατο δημιούργημα του Βασίλη Μαυρογεωργίου, το «Μια τεράστια έκρηξη» στο θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία του ιδίου και του κολλητού του και μόνιμου συνεργάτη του Κώστα Γάκη. Πρωταγωνιστής είναι ο Γιώργος Πυρπασόπουλος, ο οποίος ερμηνεύει τον κεντρικό χαρακτήρα του έργου.
Παρακολουθήσαμε τον "Πελεκάνο" του μεγάλου Νορβηγού συγγραφέα Στρίμπεργκ, σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λούλου, στο θέατρο Bios Basement.
Πέρασαν ακριβώς 100 χρόνια από το θάνατό του Παπαδιαμάντη κι όμως το έργο του φαίνεται πιο ζωντανό από ποτέ. Αυτό φάνηκε και στην παράσταση «Φτωχοί και Άγιοι» την πρεμιέρα της οποίας παρακολουθήσαμε στη θεατρική σκηνή Ζωή Λάσκαρη. Το «Φτωχοί και Άγιοι» είναι η θεατρική μεταφορά 5 διηγημάτων του συγγραφέα, από τoυς Αντώνη και Κωνσταντίνο Κούφαλη. Ψυχή της προσπάθειας είναι η ηθοποιός και θεατρολόγος Ανδρομάχη Χρυσομάλη, η οποία σε αυτή την παράσταση δίνει και τα πρώτα της εξαιρετικά αξιόλογα δείγματα ως σκηνοθέτης.του Γιώργου Σμυρνή
Ο ένας, ο Ντρου, είναι «άσωτος» δικηγόρος που κατηγορείται για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και βρίσκεται σε κλινική για αποτοξίνωση και ψυχολογική παρακολούθηση. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Τέρι, φύλακας στο επάγγελμα, φαίνεται πιο συγκροτημένος και έρχεται στο ίδρυμα για να επισκεφθεί τον αδερφό του μετά από παράκληση του τελευταίου. Η συνέχεια επιφυλάσσει μια κλιμάκωση αποκαλύψεων μέσα από τις συγκρούσεις των δύο ηρώων, οι οποίες ξεσπούν ως απωθημένα του παρελθόντος όταν οι συγκυρίες το ευνοήσουν αλλά και όταν οι ίδιοι οι ήρωες αποφασίσουν να απαλλαγούν ή να μοιραστούν το βάρος τους.
Παρακολουθήσαμε το έργο, που ανεβαίνει από τη θεατρική εταιρεία «ΠΡΑΞΗ» στην Α’ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και σε νέα μετάφραση της Έφης Γιαννοπούλου.
Περί Psycho (-killer) είναι ο λόγος του θεατρικού έργου Ψυχώ/σεις, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη, που ανεβαίνει στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Beton 7, στο Βοτανικό. Το έργο είναι ένα θεατρικό remake του διασημότερου θρίλερ όλων των εποχών, του Ψυχώ του Άλφρεντ Χίτσκοκ.
"Το σύμπαν και η βλακεία δεν έχουν όρια αν και για το σύμπαν δεν είμαι και τόσο σίγουρος". Τάδε έφη ο Άλμπερτ Αϊνστάιν! Ο μεγάλος Ρώστος συγγραφέας Φ. Ντοστογιέφσκυ, επίσης, υποκλίνεται στην παντοδυναμία της ανθρώπινης βλακείας δηλώνοντας ότι αυτή είναι ανίκητη! Στο ότι υπάρχουν τεράστιες καταστροφικές δυνάμεις στη βλακεία φαίνεται να συμφωνεί, μάλλον, ο βρετανός συγγραφέας Ντέννις Κέλλυ, στο έργο του "Ορφανά", ένα έργο για τη βία και το ρατσισμό, το οποίο παίζεται στο γνωστό για τις σύγχρονες και προσεγμένες επιλογές του Θέατρο Νέου Κόσμου.
Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε συνθέσει το αριστούργημά του "ο Μεγάλος Ερωτικός", ένα έργο που μελοποιούσε τον ερωτικό λόγο από την ελληνική αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Το έκανε αυτό κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, θέλοντας, όπως έλεγε, να δείξει στους καταπιεσμένους συμπατριώτες του, ότι ο έρωτας είναι η μεγαλύτερη πηγή επανάστασης. Ο Κώστας Γάκης, αντίστοιχα, σε μια επίσης δύσκολη περίοδο για τη χώρα, δημιούργησε το «Μεγάλο Σεξουαλικό» του, για να δείξει ότι η «κρίση, κρίση... αλλά έχουμε και κάποιες ανάγκες!»
Προσωπικές τραγωδίες, ψυχανάλυση και Beethoven στο Σόλο Ντουέτο, το διάσημο έργο του Tom Kempinski, το οποίο παρακολουθήσαμε στη Β’ Σκηνή του θεάτρου της «Οδού Κεφαλληνίας», σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά, με τη Μάνια Παπαδημητρίου και το Νίκο Αρβανίτη.
Πήγαμε στο θέατρο Ροές και παρακολουθήσαμε την -επεισοδιακή- παράσταση "Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα". Ο Άκης Σακελλαρίου, η Ναταλία Δραγούμη, ο Γεράσιμος Γεννατάς κι ο Αντώνης Λουδάρος ανεβάζουν λοιπόν και φέτος -για μία ακόμη φορά- τα Άπαντα του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη.
Πήγαμε στο θέατρο Ράγες, για να παρακολουθήσουμε την παράσταση "Αυτοσχεδιάζοντας". Η παράσταση εκτελεί επακριβώς ό,τι υπόσχεται ο τίτλος. Αποτελείται από μια σειρά καθαρά αυτοσχεδιαστικών αναπαραστάσεων, πάντα με τη συνδρομή του κοινού.
Πήγαμε στο θέατρο Βαφείο- Λάκης Καραλής, για να παρακολουθήσουμε το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς "Creve coeur".
Πήγαμε στον πολυχώρο Αθηναΐς, για να παρακολουθήσουμε την παράσταση του έργου Pride του βραβευμένου Ελληνοβρετανού συγγραφέα Alexi Kaye Campbell, σε σκηνοθεσία του Σταύρου Στάγκου, που έχει καριέρα στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο.
Πήγαμε στο θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης και παρακολουθήσαμε το θεατρικό έργο του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ιταλού θεατρικού συγγραφέα Ντάριο Φο, "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού", με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Σπύρο Παπαδόπουλο.
Πήγαμε στο θέατρο Βεάκη και είδαμε την παράσταση «Μάνα- μητέρα- μαμά» του Γιώργου Διαλεγμένου, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.
…: Τρεις τελίτσες, κάπως αμήχανες και αμφιλεγόμενες. Με αυτή την αίσθηση βγήκαμε από το Παλλάς έχοντας μόλις παρακολουθήσει το «Κ.Κ.», τη συνεργασία δηλαδή της Λένας Πλάτωνος με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, πάνω σε 13 ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, που παρουσιάστηκε από τις 10 έως τις 12 Δεκεμβρίου στο Παλλάς.
Είναι μερικές παραστάσεις που έχουν «μαγικές» ιδιότητες και μπορούν να σε κάνουν να χαμογελάς μέχρι τ’ αφτιά, ακόμα και στο τέλος μιας πολύ κακής μέρας. Συμβουλή: μην αφήνετε τις «κακές μέρες» να σας παίρνουν από κάτω, όσο υπάρχουν οι βραδιές που μπορούν να κάνουν την ανατροπή στο τέλος του σόου. Ειδικά, δε, όταν το φινάλε έχει και την υπογραφή του Γιώργου Κιμούλη με φόντο την παριζιάνικη ατμόσφαιρα του ’30, φεύγεις σίγουρος/η πια πως το θέατρο τελικά είναι ψυχοθεραπεία, με Ψ κεφαλαίο.
Ο χώρος του θεάτρου Altera Pars από την πρώτη στιγμή σε προδιαθέτει για gothic καταστάσεις. Ανεβαίνεις μια σκάλα που σε βγάζει στο μπαρ με τους βαμμένους μαύρους τοίχους και τις κόκκινες χριστουγεννιάτικες μπάλες, όπου θεωρητικά θα μπορούσες να πίνεις καφέ, βλέποντας κατευθείαν το αμφιθέατρο και να παρακολουθήσεις από εκεί την παράσταση. Προς το παρόν όμως, ακολουθείται ο συμβατικός τρόπος με το κοινό να μαζεύεται στα καθίσματα της πλατείας του αμφιθεάτρου...
Πήγαμε στην παράσταση που ανεβάζει ο θεατρικός Οργανισμός στο θέατρο Altera Pars.
Πήγαμε στο θέατρο Ιλίσια-Ντενίση, στην παράσταση ο «Θαυματοποιός», έργο του 1979 από τον Μπράιαν Φρίελ, που θεωρείται ο κορυφαίος εν ζωή θεατρικός συγγραφέας της Ιρλανδίας, σε σκηνοθεσία Αλέξη Ρίγλη.
Οι εντυπώσεις μας από την παράσταση "Κουρδιστό Πορτοκάλι με... μουσική" που παίζεται για δεύτερη σεζόν στο θέατρο Άρτι.
Πήγαμε στο θέατρο Studio Μαυρομιχάλη, στην οδό Μαυρομιχάλη 134, έναν στενό και πολυσύχναστο δρόμο, για την παράσταση Μακμπέτ του Ιονέσκο. Το έργο παίζεται για δευτερη συνεχόμενη χρονιά σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή, ο οποίος ερμηνεύει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Κρυμμένο σε ένα στενάκι της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, το θέατρο «Σφενδόνη» σού δίνει μια πρώτη εντύπωση οικειότητας, σα να πήγες βόλτα στην Ακρόπολη και μετά σε μια «ζεστή» πρόβα θεατρικής ομάδας. Αυτή την αίσθηση δίνει η ομάδα ΑΣΙΠΚΑ, που δεν «κουβαλά» την εν γένει σοβαροφάνεια που συναντάμε μερικές φορές σε μεγάλους θεατρικούς οργανισμούς.
Η βραδιά ήταν σχεδόν καλοκαιρινή και η «πρεμιέρα» είναι μία από τις αγαπημένες μου λέξεις. Ειδικά όταν μιλάμε για θέατρο, πόσω μάλλον όταν μιλάμε για καλό θέατρο. Και η Νέα σκηνή του Γιώργου Αρμένη είναι αυτό που λέμε καλό θέατρο (με την κυριολεκτική σημασία της λέξης).
Πώς θα ήταν οπτικοποιημένο το "You 'll never walk alone"; Ίσως σαν το "Stand Alone Zone" των Système Castafiore, ένα φουτουριστικό παραμύθι που συνδυάζει παραδοσιακά και ψηφιακά μέσα, και που μας ενθουσίασε βλέποντάς το στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.
