Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη: Το διεθνές εκδοτικό φαινόμενο ανεβαίνει στο Θέατρο Τέχνης

«Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη» της Αζάφ Ναφίσι, το διεθνές εκδοτικό φαινόμενο, που μεταφράστηκε σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες και θεωρείται πλέον ένα από τα σημαντικότερα βιβλία των τελευταίων δεκαετιών, μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή, και συγκεκριμένα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, σε διασκευή της Ηρώς Μπέζου και σκηνοθεσία της Μαρίας Ξανθοπουλίδου, από ένα θίασο οκτώ σπουδαίων ηθοποιών: Μαρία Καλλιμάνη, Δήμητρα Βήττα, Λήδα Κουτσοδασκάλου, Διονυσία Μπαλαμώτη, Ηλέκτρα Μπαρούτα, Ζωή Μυλωνά, Θάλεια Σταματέλου, Μαρία Πετεβή.

Σε μια εποχή όπου τα δικαιώματα των γυναικών, η ελευθερία της έκφρασης και η αξία της δημοκρατίας δοκιμάζονται ξανά σε πολλές γωνιές του κόσμου, το εμβληματικό βιβλίο της Αζάρ Ναφίσι «Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη» αποκτά μια συγκλονιστική επικαιρότητα.

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία της συγγραφέως, η παράσταση αφηγείται πώς μια ομάδα γυναικών, μέσα σε ένα αυταρχικό καθεστώς που επιχειρεί να ελέγξει το σώμα, τη φωνή και τη σκέψη τους, βρίσκει στη λογοτεχνία έναν χώρο ελευθερίας. Στο προστατευμένο περιβάλλον ενός σπιτιού, η λογοτεχνική ανάγνωση μετατρέπεται σε πράξη αντίστασης, η συζήτηση σε διεκδίκηση και η τέχνη σε μέσο επιβίωσης για τη συγκρότηση μιας ισχυρής προσωπικής ταυτότητας που θεμελιώνει το ανθρώπινο ένστικτο της ενσυναίσθησης.

Στην Τεχεράνη της ισλαμικής επανάστασης, μια καθηγήτρια λογοτεχνίας συγκεντρώνει, μυστικά, στο σπίτι της επτά πρώην φοιτήτριές της. Κάθε εβδομάδα διαβάζουν κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Μέσα από τις σελίδες των βιβλίων επιχειρούν να ξαναβρούν τη δική τους φωνή, να μιλήσουν χωρίς φόβο, να αναγνωρίσουν ποιες πραγματικά είναι.

Το «Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη» μιλά για κάθε κοινωνία που επιχειρεί να επιβάλει τη σιωπή, για κάθε γυναίκα που αγωνίζεται να ορίσει η ίδια τη ζωή και την ταυτότητά της, για κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται το δικαίωμα να σκέφτεται, να διαφωνεί και να φαντάζεται έναν διαφορετικό κόσμο.

Τα σκηνικά της παράστασης αποτελούν μέρος της εικαστικής εγκατάστασης με τίτλο “HATAKTA (Η Αισθητική Tης Απελπισίας Kαι Tης Απόγνωσης)” που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών το 2025 σε συνεργασία με τον Ιστορικό Τέχνης Χριστόφορο Μαρίνο.