MyCenae: Μια χοροθεατρική εκδοχή του μύθου των Ατρειδών στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει το έργο σύγχρονου χοροθεάτρου της Βαλεντίνης Γιαννοπούλου «MyCenae». Μια παράσταση για τον μύθο των Ατρειδών. Για μια και μοναδική βραδιά την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου στις 20.30.

Πριν από χιλιάδες χρόνια, μια κατάρα ξεκίνησε από ένα τραπέζι. Ο Τάνταλος σέρβιρε στους θεούς το ίδιο του το παιδί, κι από εκείνη τη στιγμή η γενιά των Ατρειδών δεν έπαψε ποτέ να πληρώνει: πατέρες που σκότωναν, μητέρες που εκδικούνταν, παιδιά που κληρονομούσαν τη βία σαν να ήταν αίμα τους. Η Κλυταιμνήστρα σκότωσε τον Αγαμέμνονα. Η κόρη τους, η Ηλέκτρα, μεγάλωσε μέσα σε αυτή τη σιωπή, περιμένοντας τη δικαίωση — ή την εκδίκηση.

Το MyCenae παίρνει αυτή την αρχαία ιστορία και τη φέρνει στο σώμα, εδώ και τώρα. Η ομάδα Khelanem παρουσιάζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μια σύγχρονη ανάγνωση των μύθων του Οίκου των Ατρειδών, όπου ο χορός και το σωματικό θέατρο γίνονται η γλώσσα ενός διαλόγου που οι λέξεις δεν αντέχουν να κουβαλήσουν.

Στο κέντρο, δύο γυναίκες — μητέρα και κόρη — στέκονται η μία απέναντι στην άλλη σαν μπροστά σε καθρέφτη που δεν σπάει ποτέ. Η Κλυταιμνήστρα και η Ηλέκτρα δεν είναι εδώ μόνο μυθικά πρόσωπα, αλλά το σώμα και η αντήχηση κάθε σχέσης μητέρας-κόρης όπου η αγάπη μπερδεύεται με τη σιωπή, το χρέος με την επιθυμία, η προστασία με τον πόνο. Εμπνευσμένο από τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη, το MyCenae δεν αναπαράγει τον μύθο — τον μεταγράφει, ρωτώντας κάτι πολύ σύγχρονο και πολύ ανθρώπινο: πώς μπορεί μια γυναίκα να είναι ταυτόχρονα μητέρα και δήμιος, τροφός και φύλακας μιας σιωπής που δεν διάλεξε ποτέ;

«Η παράσταση δημιουργήθηκε από την ανάγκη να εξερευνήσω τα ίχνη που αφήνουν οι ανθρώπινες σχέσεις πάνω στο σώμα, κι όσα αυτό αφηγείται όταν οι λέξεις δεν επαρκούν. Ονειρεύομαι ένα θέατρο όπου ο χορός γίνεται γλώσσα που μας ενώνει, μας συγκινεί, μας υπενθυμίζει την κοινή ανθρώπινη εμπειρία». 

Η Khelanem Company ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2025 με όραμα την ανάπτυξη μιας πρωτότυπης χοροθεατρικής γλώσσας, όπου το σώμα γίνεται φορέας μνήμης, μύθου και ανθρώπινης εμπειρίας — παραστάσεις που θέλουν να αφυπνίσουν, να συγκινήσουν, να ανοίξουν έναν ουσιαστικό διάλογο με το κοινό.