Εκάβη – Στη Σκιά της Πολιτείας: Θριαμβευτική υποδοχή στο Ηρώδειο για την παράσταση του Στάθη Λιβαθινού

Θριαμβευτική ήταν η υποδοχή του κοινού για την παράσταση «Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας», που ανέβηκε στο κατάμεστο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στις 25 και 26 Ιουνίου 2026. Το ζεστό και παρατεταμένο χειροκρότημα των θεατών επιβεβαίωσε την μεγάλη απήχηση που είχε η παράσταση.

Φωτογραφία: Vasia Anagnostopoulou

Στις δύο βραδιές έδωσαν το «παρών» εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού, ακαδημαϊκού και πνευματικού κόσμου, οι οποίοι υποδέχθηκαν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό τη σκηνοθετική πρόταση του Στάθη Λιβαθινού, στην οποία η τραγωδία του Ευριπίδη συναντά την πλατωνική σκέψη.

Η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, σε συμπαραγωγή με την εταιρεία παραγωγής Λυκόφως, και στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων της Ακαδημίας Αθηνών (1926-2026). Ο ιστορικός χαρακτήρας της παράστασης ενισχύθηκε από το γεγονός ότι ήταν η τελευταία θεατρική παραγωγή που φιλοξενήθηκε στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, πριν από την έναρξη της ανακαίνισής του.

Η «Εκάβη» του Ευριπίδη, γραμμένη στα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, αποτυπώνει έναν κόσμο σε κρίση, όπου το δίκαιο και οι ηθικές αξίες έχουν καταρρεύσει. Μέσα σε αυτό το τοπίο βίας και απώλειας, η άλλοτε κραταιά Εκάβη, συντετριμμένη από την απώλεια και εκτεθειμένη στην ιστορική βία, έρχεται αντιμέτωπη με τη διάλυση κάθε σταθεράς του κόσμου της. Βασίλισσα, μητέρα, αιχμάλωτη, φέρει πάνω στο σώμα της τα ίχνη του πολέμου και της ανθρώπινης ωμότητας ενώ, μέσα στην αποσάθρωση κάθε έννοιας δικαίου, οδηγείται σταδιακά σε μια οριακή κατάσταση όπου ο πόνος, η εκδίκηση, η ηθική και η δικαιοσύνη απλώς συγχέονται.

Φωτογραφία: Vasia Anagnostopoulou

Απέναντι σε αυτή τη συντριβή, τα αποσπάσματα από την «Πολιτεία του Πλάτωνα» φέρνουν μια διαφορετική οπτική: το δίκαιο ως βάση μιας αρμονικής κοινωνίας και την αλήθεια ως κάτι που ξεπερνά τα φαινόμενα. Άξονας της σκηνοθεσίας είναι συγκεκριμένα  «Ο μύθος του Σπηλαίου» – η εμβληματική πλατωνική αλληγορία για την πλάνη, τη γνώση και τη δυνατότητα αφύπνισης. Σε αυτό το πλαίσιο, η Εκάβη φωτίζεται εκ νέου, σε έναν κόσμο όπου, πέρα από τους αθώους νεκρούς, κανείς δεν μένει ηθικά αλώβητος.

Μέσα από αυτή τη συνάντηση τραγωδίας και φιλοσοφίας, η παράσταση μετατρέπεται σε πεδίο στοχασμού, όπου αναμετρώνται τα όρια της επίγνωσης, του ανθρώπινου μέτρου και της ευθύνης.

Η «Εκάβη» του Ευριπίδη αναδεικνύει με συγκλονιστικό τρόπο τον ανθρώπινο πόνο και τη μεταμόρφωση της οδύνης σε εκδίκηση, μέσα στο σκοτεινό τοπίο μετά τον Τρωικό πόλεμο. Μια διαχρονική τραγωδία που φωτίζει τα όρια της δικαιοσύνης και της ηθικής σε συνθήκες απόλυτης καταστροφής.