ΤΕΤΑΡΤΗ
13
ΜΑΪΟΥ
Όταν ο Βασίλης Βηλαράς και ο Μίνως Θεοχάρης ανακοίνωσαν μέσω Instagram πως οι δυο τους θα στήσουν, για μία και μοναδική φορά, μία unplugged βραδιά ελληνικής καψούρας στο Σταυρό του Νότου Plus, ξέραμε πως δεν γινόταν να λείπουμε εμείς. Και λόγω Βασίλη και Μίνου – όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας -, αλλά βασικά λόγω καψούρας.
@monopoligr δεν ξέρουμε για σας, εμείς οριακά στείλαμε εκείνο το μήνυμα που δεν έπρεπε👀👀👀 την Παρασκευή στο @Stavros Tou Notou με τον Μίνω Θεοχάρη & τον Βασίλη Βηλαρά σε μια «UNPLUGGED Βραδιά ελληνικής ΚΑΨΟΥΡΑΣ» ❤️ #monopoligr #αθηνα #καψουρα #live #mpesfypkalomou
Ας είμαστε ειλικρινείς: ποιος από εμάς δεν ψοφάει για καψούρα; Μία είναι η απάντηση, μην παιδεύεστε. Ο κόσμος, το βλέπω και από συζητήσεις με φίλους και αγνώστους, θέλει να καψουρευτεί, να νιώσει, να ανυψωθεί και να διαλυθεί για έναν άνθρωπο. Βέβαια, η διαδικασία για να βρεις αυτόν τον άνθρωπο και να περάσουμε στο στάδιο της καψούρας έχει δυσκολέψει σημαντικά – γιατί πλέον φοβόμαστε να πληγωθούμε και κυρίως να απορριφθούμε. Αφήνω όμως στην άκρη τη βαθιά φιλοσοφία και γυρνάω στην uplugged βραδιά της ελληνικής καψούρας της Παρασκευής (9/4).
Δεν ξέρω τι περιμέναμε – μάλλον, ξέρω. Περιμέναμε να ακούσουμε τραγούδια που αγαπάμε και όλοι έχουμε αφιερώσει κάπου, αλλά καταλήξαμε να κλαίμε, ανά διαστήματα. Καθώς μπροστά μας ο Βασίλης και ο Μίνως, μάς έκαναν μία αναδρομή σε έναν έρωτα – που χαρακτήρισαν δικό τους – από την πρώτη ματιά στο μετρό της Ομόνοιας μέχρι τον χωρισμό· βασικά, έξι μήνες μετά τον χωρισμό. Περάσαμε όλα τα στάδια, από τον Σάκη Ρουβά και τα Συγκοινωνούντα Δοχεία μέχρι βαρύ λαϊκό, ρεμπέτικα και τη Βίσση. Άκουσα τραγούδια που δεν ήξερα και άλλα που είχα ξεχάσει ότι τα είχα αφιερώσει σε κάποιον (!)
Ταυτιστήκαμε τόσο πολύ με αυτούς τους δύο ανθρώπους που εξιστορούσαν την καψούρα τους και με τα τραγούδια με τα οποία εκείνη ντύθηκε, που, για να είμαι ειλικρινής, γίναμε λίγο ράκος. Κάποιοι γιατί στενοχωριούνταν που αυτός ο έρωτας – ή κάποιος δικός τους – τελείωσε. Κάποιοι άλλοι νοσταλγούσαν τον έρωτα που άφησαν να φύγει ή εκείνον που τους περιμένει στο σπίτι και μερικοί θρηνούσαν τις καψούρες που δεν ήταν τυχεροί να ζήσουν (ακόμα).
Τα νιώσαμε όλα εκείνο το βράδυ και, όσο κι αν μας ράγισαν οριακά την ψυχή, θα ζούσαμε την βραδιά ελληνικής καψούρας του Μίνου Θεοχάρη και του Βασίλη Βηλαρά ξανά και ξανά. Μόνο και μόνο μήπως, κάπου στα τραγούδια που ερμήνευαν, συναντούσαμε τις δικές μας καψούρες – αυτές που ζήσαμε, αλλά κυρίως εκείνες που δεν ζήσαμε.
