Μ/Α/Ρ/Ξ: Μια μουσικοχορευτική σλάπστικ παράσταση των Μελίδη – Αντωνόπουλου στην Κάμιρο

Ο Παναγιώτης Μελίδης (Larry Gus) και ο Αντώνης Αντωνόπουλος (Αντώνης Αντωνόπουλος) εμπνέονται από τους Αδελφούς Μαρξ, τον Fred Astaire και την αγάπη τους για την αντιγραφή και δημιουργούν στην σκηνή την δική τους μουσικοχορευτική, σλάπστικ παράσταση με τίτλο «Μ/Α/Ρ/Ξ Μελίδης Αντωνόπουλος Ρεζιλεύονται Ξανά», από τις 27 Απριλίου, στην Κάμιρο.

Οι δυο τους προσπαθούν να διαλέξουν τον πιο σωστό τρόπο να μάθουν μία χορογραφία. Καταλήγουν στην αντιγραφή και στην ολική παράδοση στις κινήσεις του δασκάλου. Μπορούμε μέσω της αντιγραφής και της αναπαράστασης να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ξανά κάτι καινούργιο; Είναι η αντιγραφή πρωτότυπη δημιουργία; Το κοινό είναι παρόν στην διαδικασία δημιουργίας της παράστασης. Κάτι ανάμεσα σε παράσταση χορού και βίντεο γυμναστικής από τα 90s. Αποδομώντας μια χορογραφία στα βασικά της υλικά και ξαναβάζοντας την στη σειρά. Πόσες φορές θα αποτύχουν οι δυο τους για να τα καταφέρουν;

«Στο βιβλίο του “Μπουβάρ και Πεκισέ” ο Gustave Flaubert μιλάει για δύο κύριους, δύο ηλικιωμένους κύριους (πρώτος παραλληλισμός) που προσπαθούν να κατακτήσουν όλη τη γνώση των επιστημών εφαρμόζοντας τις τεχνικές του επαγγέλματος τους: είναι αντιγραφείς. Στο τέλος αποτυγχάνουν (δεύτερος παραλληλισμός).

Στην ιστορία του Jorge Luis Borges “Πιερ Μενάρ, συγγραφεύς του Δον Κιχώτη”, ο ομότιτλος ήρωας ήθελε τόσο πολύ να γράψει τον Δον Κιχώτη που ξεκίνησε ζώντας την ζωή του Θερβάντες μέχρι να καταλάβει ότι ο μόνος τρόπος να γράψει τον Δον Κιχώτη είναι να τον αντιγράψει λέξη λέξη.

Η αντιγραφή είναι απελευθέρωση. Είναι η στιγμή που λες “κι εγώ μπορώ”. Δεν χρειάζεται να έχεις ταλέντο. Τι είναι άλλωστε το ταλέντο;

Το vaudeville στηρίχτηκε σε gags που δεν είχαν αρχικό δημιουργό, παρά μόνο αποκτούσαν μοναδικότητα από τον εκάστοτε ερμηνευτή. Ο αναγνώστης είναι ο συγγραφέας. Ο μεταφραστής είναι το ίδιο σημαντικός με τον συγγραφέα. Τα αστεία και τα gags άνηκαν σε όλους, έτσι κι εδώ, δεν υπάρχει ένα authority ανεβασμένο πάνω σε ένα βάθρο που το λατρεύουμε και το υπηρετούμε πιστά, αλλά το αντίθετο.

Οι μπανανόφλουδες δεν ανήκουν σε κανέναν.

Είναι σαν ο Groucho Marx να παίρνει ένα σφυρί και να ρίχνει από το βάθρο το πρότυπο του δημιουργού που είναι εκεί και τον θαυμάζουμε ανήμποροι να τον φτάσουμε. Ούτως ή άλλως, όταν διαβάζεις Roberto Bolaño, ένα από τα συναισθήματα που σε κυριεύουν είναι “να, ίσως να μπορώ κι εγώ να γράψω”. Δεν είμαστε με τον Stanley Kubrick, είμαστε με την Shelley Duvall.

Η δημιουργικότητα και η τέχνη και η δημιουργία και τα δημιουργήματα και οι χορογραφίες και η μουσική και τα τραγούδια και οι κινήσεις και οι λέξεις και οι εκφράσεις ανήκουν σε όλους, είναι φτιαγμένες από όλους για όλους, ένα τεράστιο vernacular λεξικό φτιαγμένο από κάτω προς τα πάνω, μόνο που το πάνω δεν υπάρχει, άρα είναι φτιαγμένα από δεξιά προς τα αριστερά, από αριστερά προς τα δεξιά, σαν ένα νόκια φιδάκι που αντί να τρώει την ουρά του, προχωράει και αφήνει αυγά στην πορεία, και όποιος θέλει μπορεί να τα μαζέψει.

Η συνειδητοποίηση ότι κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς κάθε φορά, η ευθυγράμμιση των αναγκών όλων των συντελεστών.

Ο Groucho είναι ο Zeppo είναι ο Harpo είναι ο Gummo, ο Παναγιώτης είναι ο Αντώνης είναι ο Θάνος, όλοι είμαστε τα πάντα, όλα είναι τα πάντα, όλα είναι όλες και όλοι».