Hot or Not #214: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη NASA (@nasa)

6 Απριλίου 2026. Μια μέρα που η ανθρώπινη περιέργεια και η τόλμη μας υπενθύμισαν πόσο μικροί αλλά και πόσο απίστευτα ικανοί μπορούμε να είμαστε. Η αποστολή Artemis II ξεπέρασε το ρεκόρ του Apollo 13, φτάνοντας πιο μακριά από κάθε άνθρωπο στην ιστορία — 406.700 χιλιόμετρα μακριά από τη Γη! Οι τέσσερις άξιοι αστροναύτες της NASA, Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch και Jeremy Hansen, συγκλονισμένοι, ξέσπασαν σε κλάματα συνειδητοποιώντας το μέγεθος αυτού που πέτυχαν. Και εμείς τους παρακολουθούσαμε όλο αυτό το διάστημα του ταξιδιού τους μέσα από τις οθόνες μας, σίγουροι πια πόσο μακριά μπορεί να μάς φτάσει η ανθρώπινη θέληση και η επιμονή μας.

Οι εικόνες της Γης από τόσο μακριά σε κάνουν να νιώθεις τόσο μικρός. Μια εύθραυστη μπάλα που αιωρείται στο σκοτάδι, χωρίς σύνορα, θρησκείες, πολέμους και όλα όσα μάς χωρίζουν. Απλά σκέφτεσαι τους δισεκατομμύρια ανθρώπους που ζουν πάνω της, τις ιστορίες και τα όνειρά τους, και συνειδητοποιείς πόσο προσωρινό είναι το πέρασμά μας. Κάθε επιλογή, κάθε στιγμή, αφήνει ένα μικρό σημάδι σε αυτόν τον κοινό πλανήτη. Και, βλέποντάς τον έτσι από μακριά, αντιλαμβάνεσαι ότι η Γη δεν είναι απλώς το σπίτι μας αλλά η μοναδική ευκαιρία που έχουμε να ζήσουμε με σεβασμό, φροντίδα και συνείδηση για όλους εκείνους που τυχαία τη μοιράζονται τη δεδομένη αυτή χρονική στιγμή μαζί μας.
Ευδοκία Βαζούκη

Όπως και πέρυσι με το συνταρακτικό «Είμαι ακόμα εδώ» σε σκηνοθεσία του Γουόλτερ Σάλλες, έτσι και φέτος η Βραζιλία μας τροφοδότησε με μια δυνατή πολιτική ταινία γύρω από το άγριο καθεστωτικό παρελθόν της χώρας – που στην πραγματικότητα αντανακλά την πολιτική περιπέτεια πολλών χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Ο «Μυστικός Πράκτορας» είναι μια βραδυφλεγής βόμβα γύρω από την ιστορία ενός άνδρα υπό διωγμό, εννοείται από το δικτατορικό καθεστώς. Μαθαίνουμε την ιστορία του σταδιακά: είναι μόνος, κρύβεται, έχει ένα μικρό γιο με τον οποίο θέλει να το σκάσει από τη χώρα, υπάρχει ένα πληρωμένο συμβόλαιο στο όνομα του και η ζωή απειλείται, έχει χάσει την σύντροφο του από ασθένεια, έχει υπάρξει ακαδημαϊκός ερευνητής.

Μέσα σε αυτό τον προσωπικό λαβύρινθο, ο σκηνοθέτης Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου αποκαλύπτει δεκάδες από τις τρύπες όπου έχει παρεισφρήσει το παρακράτος, οι ασφαλίτες και η Χούντα, διαμορφώνοντας ένα ασφυκτικό περιβάλλον για να ζήσει κανείς.

Είναι, εξ ορισμού, μελαγχολικό το σινεμά του Φίλιου – για το οποίο απέσπασε Bραβείο Σκηνοθεσίας στις Φεστιβάλ Καννών και έδρεψε δάφνες στις Χρυσές Σφαίρες – αν και φροντίζει να το τονώνει με τα πολύχρωμα πλάνα που χαρακτηρίζουν τη χώρα, τη φύση της και την εποχή, τονίζοντας φυσικά τη σημασία της αντίστασης και της αλληλεγγύης σε σκοτεινούς καιρούς – αν μας θυμίζει κάτι αυτό. Από το αστυνομικό σασπένς έως το πολιτικό θρίλερ και τις μικρές εμβόλιμες ενέσεις μαγικού ρεαλισμού, ο Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου οργανώνει μια ενδιαφέρουσα ταινία – που σεναριακά φθίνει προς το τέλος. Η ερμηνεία του Βάγκνερ Μόουρα στον κεντρικό ρόλο είναι καθοριστικής σημασίας – όχι τυχαία υποψήφιος ακόμα και για ΄Οσκαρ ΄Ανδρικού Ρόλου. Παρακολούθησα το φιλμ στο σινεμά «Αβάνα» στο Χαλάνδρι.
Στέλλα Χαραμή

Γνωρίζοντας πλέον ότι οι παραγωγές του Θεάτρου του Νέου Κόσμου δεν απογοητεύουν, ήμουν σίγουρη πως η παράσταση Εχθρός του Λαού θα με αφήσει άναυδη. Αυτό για το οποίο, όμως, δεν ήμουν προετοιμασμένη, ήταν ότι θα έμενα κυριολεκτικά με το στόμα ανοικτό.

Η παράσταση ξεκινά με μια νεαρή παρέα που μοιράζεται τις ανησυχίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας, κάνοντας πρόβα μερικά τραγούδια. Ένα από αυτά, που στην αρχή δεν συνέδεσα με την πλοκή, μου “κόλλησε” στο μυαλό. Το τραγούδι επαναλάμβανε τον στίχο “Which side are you on?”, μια ερώτηση που απευθυνόταν τόσο στους χαρακτήρες όσο και στο ίδιο το κοινό, προμηνύοντας την έκβαση της ιστορίας και το εφήμερο των σχέσεων μπροστά στα συμφέροντα.

Η παράσταση αξιοποιεί στο έπακρο τη μουσική: άλλοτε καλύπτει τις φωνές των ηρώων, «φιμώνοντάς» τους, και άλλοτε τις ενισχύει, προσδίδοντας ένταση και βάθος. Ξεχωριστό κεφάλαιο είναι το σκηνικό με τους τοίχους-μαυροπίνακα, που συμβολίζουν ένα μέσο έκφρασης της αλήθειας για τον πρωταγωνιστή. Μια σιωπηλή διαμαρτυρία ενάντια στην προσπάθεια όλων να τον λογοκρίνουν.

Το μεγαλύτερο σοκ, φυσικά, ήταν ο μονόλογος του Κωνσταντίνου Μπιμπή. Αποδόθηκε με τέτοια φυσικότητα, ροή και ένταση, που ενσωμάτωνε όλα όσα σκεφτόμαστε και θέλουμε να φωνάξουμε αλλά δεν ξέρουμε πώς. Όσοι με σθένος αντιστέκονταν στο “σύστημα” έγιναν προδότες, “διεφθαρμένοι και διαφθαρείς”, ενώ η πλειοψηφία, αν και με λόγο, δεν κατάφερε να αλλάξει το τέλος της ιστορίας — κατασκευασμένη, άφησε τη δημοκρατία στα χέρια άλλων…
Γιώτα Ευθυμίου

Όλοι κατά καιρούς έχουμε τα κολλήματα μας: σε σειρές, ταινίες, φαγητά, ανθρώπους – πράγματα που γινόμαστε obsessed και καταλήγουν μέρος της προσωπικότητας μας. Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Βασίλη Κεκάτου, με τίτλο «Οι άγριες μέρες μας», ήταν σίγουρα ένα από τα κολλήματα μου τον τελευταίο χρόνο. Η αισθητική, η ιστορία, η φωτογραφία, η μουσική – όλα σε αυτή την ταινία είναι πλήρως ρομαντικοποιημένα στο έπακρον (and that’s how I like it). Έχω δει τη συγκεκριμένη ταινία ήδη 3 φορές (όλες σε μεγάλες αίθουσες κινηματογράφων) και αυτή την εβδομάδα τη θυμήθηκα ξανά, σχεδόν έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία της, γιατί πλέον υπάρχει στο ERTFLIX και μπορείτε όλοι να αποκτήσετε κόλλημα μαζί της. Έναν χρόνο μετά, δεν έχω μια πειστική απάντηση στο γιατί επιστρέφω τόσο συχνά σε αυτή την ταινία. Ίσως να φταίει η θάλασσα, ίσως να φταίει ο Κεκάτος, ίσως πάλι να φταίει που θέλω πάντα να κυνηγάω τις Άγριες Μέρες – και τις δικές μου και του Κεκάτου.
Μαρία Βαλτζάκη 

Συνήθως όταν μία ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, οι προσδοκίες αυξάνονται και τα βλέμματα στρέφονται στο αν και κατά πόσο εκείνη κατόρθωσε να αποτυπώσει με ρεαλισμό όσα συνέβησαν στην πραγματικότητα. Στην προκειμένη περίπτωση το εγχείρημα του Σερίφ Φράνσις ήταν αρκετά δύσκολο, δεδομένου ότι μιλάμε για μία τραγωδία με πρωταγωνιστή τον δράστη Σορίν Ματέι, που για μερικές ώρες κατάφερε να συγκεντρώσει την προσοχή του πανελλήνιου – και όχι μόνο. Ο Φράνσις όμως τα κατάφερε και με το παραπάνω, επενδύοντας σε μια σκηνοθεσία που ευνοούσε την ταχύτητα των εξελίξεων, αλλά και την κορύφωση του σασπένς σε αυτήν τη συγκλονιστική ιστορία ομηρίας, που καθόλη τη διάρκειά της φέρνει στο προσκήνιο τη μάχη ανάμεσα στη διαφθορά (των φορέων εξουσίας) και την ανθρωπιά που γιατρεύει πληγές.

Την ίδια στιγμή η εσκεμμένη επιλογή των κοντινών πλάνων μπορώ να πω ότι με βοήθησε ιδιαίτερα στο να εισέλθω πιο βαθιά στον ψυχισμό κάθε πρωταγωνιστή, να εστιάσω στον φόβο, την αγωνία, το καρδιοχτύπι, τα διλήμματα που κυρίευαν τον καθέναν από αυτούς. Αν κάτι όμως είναι το «δυνατό χαρτί» στην ταινία, αυτό για μένα προσωπικά είναι οι ερμηνείες. Νίκος Ψαρράς, Μαρία Ναυπλιώτου και Ρένια Λουιζίδου απέδειξαν για άλλη μία φορά πως επάξια θεωρούνται από τους πιο καταξιωμένους ηθοποιούς της Ελλάδας. Δίπλα τους, η νεότερη γενιά είναι σίγουρο ότι έχει πολλά ακόμη να δώσει σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Με τον Ορφέα Αυγουστίδη στο «τιμόνι», ο Γιώργος Μπένος, η Καλλιόπη Χάσκα και όσοι ακόμη πλαισίωνουν αυτήν την παραγωγή έφεραν στην οθόνη το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Μιλένα Αργυροπούλου