Ομόφωνα ένοχους έκρινε τον πατέρα Αντώνιο και ακόμη τέσσερις κατηγορούμενους το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών για πλημμεληματικές πράξεις που αφορούν κακοποιητικές συμπεριφορές σε βάρος ανηλίκων τροφίμων της οργάνωσης «Κιβωτός του Κόσμου». Η απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ανακοινώθηκε λίγο μετά τις 8:30 το πρωί (19/2), χωρίς την παρουσία των κατηγορουμένων στο ακροατήριο.
Σε ό,τι αφορά τον πατέρα Αντώνιο, το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο, όπως και σε πρώτο βαθμό, διευρύνοντας ωστόσο το εύρος της καταδίκης του, καθώς τον έκρινε υπαίτιο και για επιπλέον πράξεις σωματικής βλάβης για τις οποίες είχε προηγουμένως αθωωθεί. Συνολικά κρίθηκε ένοχος για εννέα από τις 19 αποδιδόμενες πράξεις, ενώ πρωτοδίκως είχε καταδικαστεί για πέντε.
Σύμφωνα με την απόφαση:Ο πατέρας Αντώνιος κρίθηκε ένοχος για βαριά σωματική βλάβη – μερικώς αθωώθηκε για επιμέρους πράξεις – καθώς και για απλή σωματική βλάβη, τόσο ως φυσικός όσο και ως ηθικός αυτουργός.
Ο δεύτερος κατηγορούμενος καταδικάστηκε για βαριά και απλή σωματική βλάβη, με απαλλαγή για ορισμένες πράξεις.
Ο τρίτος κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος για επικίνδυνη σωματική βλάβη, για απλές σωματικές βλάβες και για απειλή σε βάρος ανηλίκων, ενώ για επιμέρους κατηγορίες απαλλάχθηκε.
Ο τέταρτος κατηγορούμενος καταδικάστηκε για βαριά σωματική βλάβη και για συνέργεια σε απλή σωματική βλάβη που αποδόθηκε στον τρίτο κατηγορούμενο, με μερική αθώωση.
Η πέμπτη κατηγορούμενη κρίθηκε ένοχη για βαριά σωματική βλάβη και για έκθεση, ενώ απαλλάχθηκε για τις υπόλοιπες πράξεις.
Αντιθέτως, για τον έκτο και τον έβδομο κατηγορούμενο το δικαστήριο εξέδωσε πλήρως αθωωτική απόφαση, όπως είχε συμβεί και σε πρώτο βαθμό.
Από την πλευρά της υπεράσπισης, στο ακροατήριο παρέστησαν μόνο οι συνήγοροι της πέμπτης και του έκτου κατηγορουμένου. Οι υπόλοιποι υπερασπιστές, μεταξύ των οποίων και εκείνοι του πατέρα Αντωνίου, είχαν αποχωρήσει σε προγενέστερο στάδιο της διαδικασίας, επικαλούμενοι έλλειψη εμπιστοσύνης προς την έδρα.
Σε ό,τι αφορά τα ελαφρυντικά, η πέμπτη και ο έκτος κατηγορούμενος αιτήθηκαν την αναγνώριση της ειλικρινούς μεταμέλειας μετά την πράξη, καθώς και του ελαφρυντικού των μη ταπεινών αιτίων, υποστηρίζοντας ότι τελούσαν υπό ψυχολογική και λειτουργική εξάρτηση από τον πατέρα Αντώνιο.
Η εισαγγελική πρόταση τάχθηκε υπέρ της αναγνώρισης της ειλικρινούς μεταμέλειας, εισηγούμενη όμως την απόρριψη του ελαφρυντικού περί μη ταπεινών αιτίων. Όπως επισημάνθηκε, η άσκηση βίας και η επιβολή ακραίων μέτρων σε βάρος ανηλίκων δεν μπορούν να θεωρηθούν παιδαγωγικές πρακτικές κατά την κοινή αντίληψη. Κατά την εισαγγελική κρίση, οι κατηγορούμενοι είχαν επίγνωση των πράξεών τους και δεν στοιχειοθετείται σχέση εξάρτησης που να αίρει την ευθύνη τους, καθώς γνώριζαν ότι η χρήση βίας και απομόνωσης δεν συνιστά αποδεκτό παιδαγωγικό μέσο.
