Hot or Not #206: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!

«Ώστε έτσι μοιάζει το τέλος του κόσμου;» ρωτάει ένας από τους πιο φοβισμένους ήρωες του «Sirat» όταν το βαν στο οποίο επιβαίνει κολλάει στις λάσπες σε μια βουνοκορφή στην απάτητη ενδοχώρα του Μαρόκο. Κι ένας άλλος του απαντά: «μα ζούμε το τέλος του κόσμου εδώ και πολύ καιρό». Η ρεαλιστική σύμβαση που ευφυώς χρησιμοποιεί ο Όλιβερ Λάσε για την εκκίνηση της ταινίας του θα μπορούσε να είναι πραγματική: Ο Λουίς με το μικρό του γιο Εστέμπαν και τη μικροκαμωμένη σκυλίτσα τους έχουν ξεκινήσει για ένα ταξίδι στο άγνωστο. Αναζητούν τα ίχνη της κόρης της οικογένειας που χάθηκαν σε ένα ρέιβ πάρτι στο Μαρόκο. Ο Λουίς την αναζητά απεγνωσμένα, πηγαίνοντας από διοργάνωση σε διοργάνωση, μέχρι που μια παρέα έμπειρων ρέιβερς οι οποίοι κάνουν κοινοβιακή, νομαδική ζωή του λένε ότι ίσως βρίσκεται σε ένα πάρτι που θα διοργανωθεί στα βάθη της ερήμου. Ρισκάροντας τα πάντα, ο Λουίς τους ακολουθεί ενώ τα σημάδια στρατιωτικής κατάληψης της χώρας γίνονται ολοένα και πιο φανερά στο δρόμο τους.

Με μια ασύλληπτη, συχνά καθηλωτική κινηματογράφηση στα no mans land του Μαρόκο και με μια σκληρή, ιδιοσυγκρασιακή τραχύτητα ο Γάλλος σκηνοθέτης καταγράφει το ταξίδι που, με πρόσχημα την αναζήτηση ενός κοριτσιού, εξελίσσεται σε μια υπαρξιακή, σχεδόν δαντικής υφής, αναζήτηση, η οποία επιφυλάσσει διαρκείς ανατροπές και ψυχικές δονήσεις για ήρωες και θεατές.

Η αραβική λέξη Sirat παραπέμπει στο μονοπάτι που οδηγεί στην «άλλη πλευρά», από τον Παράδεισο στην Κόλαση και ο Λάσε το εξερευνά μέσα από πολλά φίλτρα: την αγάπη, την παρόρμηση, το θάρρος, την ελπίδα, το πένθος, την απώλεια και πολλά που ορίζουν την έννοια του τέλους, πραγματικού και μεταφυσικού.

Μια αναπάντεχη κινηματογραφική εμπειρία, από αυτές που σε συνοδεύουν για καιρό, και που δικαίως απέσπασε το βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών αλλά και επάξια διεκδικεί το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσης Ταινίας. Μην τη χάσετε!
Στέλλα Χαραμή

Από τις πρώτες φωτογραφίες των γυρισμάτων, που κυκλοφόρησαν το καλοκαίρι του 2025, είχα καταλάβει πως αυτή η σειρά θα κλέψει τις εντυπώσεις. Τα κουστούμια, η τρομακτική ομοιότητα των πρωταγωνιστών με τα πραγματικά πρόσωπα και η χημεία τους ήταν ήδη εμφανή. Μετά από αρκετούς μήνες αναμονής, η «Ιστορία Αγάπης» επιτέλους έκανε πρεμιέρα την εβδομάδα που μας πέρασε (Disney +), και έχοντας δει το πρώτο επεισόδιο, μπορώ να πω με σιγουριά πως τελικά άξιζε την προσμονή.

Η «Ιστορία Αγάπης» είναι μια ρομαντική σειρά ανθολογίας με βιογραφικά στοιχεία, που βασίζεται στη σχέση ενός από τα πιο πολυσυζητημένα και εμβληματικά ζευγάρια της δεκαετίας των ’90s: του Τζον Φ. Κένεντι Τζούνιορ (Πολ Άντονι Κέλι) και της Κάρολιν Μπασέτ (Σάρα Πίντζον). Η σειρά μπορεί να μην ξεκινά δυναμικά, όμως σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό μέσα από τις μικρές λεπτομέρειες, όπως τα σκηνικά και τη μουσική, που τελικά κάνουν τη διαφορά. Τα ρούχα, από την άλλη, όχι μόνο των πρωταγωνιστών αλλά και των κομπάρσων, είναι προσεκτικά επιλεγμένα και αντικατοπτρίζουν την αισθητική εκείνης της δεκαετίας.

Η σειρά αυτή ξεχωρίζει για μένα για δύο βασικούς λόγους: πρώτον, επειδή καταφέρνει να αναβιώσει μια ολόκληρη εποχή και δεύτερον, γιατί προσεγγίζει με ειλικρίνεια τις ανθρώπινες σχέσεις χωρίς να τις εξιδανικεύει –κάτι που είναι ιδιαίτερα δύσκολο, ειδικά όταν έχεις να κάνει με πραγματικά πρόσωπα.
Γιώτα Ευθυμούδη Μηνούδη

Credits: Panos Astor Koffas

Την Ολίνα και τη μουσική της αποφάσισα να τις εξερευνήσω στ’ αλήθεια ένα καλοκαίρι στην Αθήνα, από εκείνα τα καλοκαίρια που η πόλη λιώνει, εσύ μπαινοβγαίνεις σε μετρό χωρίς ερκοντίσιον, ο καφές σου ζεσταίνεται πριν τον πιεις και στα ακουστικά σου παίζουν ράντομ τραγούδια για να αντέξεις τη διαδρομή. Σε μια τέτοια στιγμή ακούστηκε ο στίχος «Η Αθήνα λιώνει, υγρασία, βροχή, αφρικάνικη σκόνη, κάποιοι ζουν μόνοι, ψάχνουν διαμέρισμα μικρό μα με μεγάλο μπαλκόνι» από το Πριόνι της Ολίνας και αμέσως μου κόλλησε. Και από εκείνη τη στιγμή οι dreamy pop μελωδίες της Ολίνας μού σύστησαν το σύμπαν της: μικρές, απρόβλεπτες ιστορίες που μοιάζουν να κουμπώνουν ιδανικά με την πιο σουρεάλ καθημερινότητα αυτής της πόλης.

Πρόσφατα η Ολίνα κυκλοφόρησε τον νέο της δίσκο, με τίτλο Τι σε συγκίνησε;. Δώδεκα κομμάτια που δεν ζητούν απλώς να ακουστούν, αλλά να βιωθούν. Η μουσική κινείται ελεύθερα -από την pop και την ηλεκτρονική μέχρι τη soul και την κλασική -αποτυπώνοντας τις συχνά αντιφατικές εναλλαγές συναισθημάτων που μπορεί να βιώνουμε μέσα σε μία μόνο ημέρα. Σουρεάλ, ναι. Αλλά και πραγματικότητα.

Με τα ακουστικά στα αυτιά, μεταφέρεσαι νοητά σε μπαρ, σε πτήσεις με αναταράξεις, στη λαϊκή της Παρασκευής, προσπαθώντας απλώς να δημιουργήσεις μια ισορροπία ανάμεσα στους φόβους και τις επιθυμίες σου. Όλα τα κομμάτια έχουν τον τρόπο τους να σε τραβήξουν, αλλά τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι Δείκτες παίζουν στα δικά μου αυτιά. Ο νέος δίσκος της Ολίνας δεν είναι απλώς μια συνέχεια, αλλά είναι το σημείο όπου όλα όσα προηγήθηκαν συναντιούνται και αποκτούν νόημα. Και σχεδόν αβίαστα, έρχεται και η ερώτηση: Λοιπόν, τι σε συγκίνησε;
Ευδοκία Βαζούκη

Μετά το φαινόμενο του Saltburn, η Emerald Fennell επιστρέφει με μια ακόμη ταινία που, τουλάχιστον στα χαρτιά, μοιάζει έτοιμη να ανάψει φωτιές. Αυτή τη φορά καταπιάνεται με το κλασικό μυθιστόρημα Ανεμοδαρμένα Ύψη, σε μια διασκευή που ήδη από την ανακοίνωσή της προκάλεσε αντιδράσεις. Στον ρόλο του Heathcliff (ενός χαρακτήρα που στο βιβλίο περιγράφεται συχνά ως person of color και του οποίου τα βιώματα είναι άρρηκτα δεμένα με τον ρατσισμό και την κοινωνική απόρριψη) επιλέχθηκε ο Jacob Elordi. Στον ρόλο της Cathy, βλέπουμε τη Margot Robbie. Και κάπου εκεί ξεκινά η συζήτηση.

Οπτικά, η ταινία μοιάζει με πίνακα που θέλεις να κάνεις screenshot και να κορνιζάρεις. Η ατμόσφαιρα, τα τοπία, τα κοστούμια όλα φωνάζουν στιλ. Η ίδια η δημιουργός έχει ξεκαθαρίσει ότι πρόκειται για τη «δική της εκδοχή» και όχι για ένα faithful adaptation. Κι αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα. Το ερώτημα είναι άλλο. Όταν αφαιρείς από έναν χαρακτήρα ένα στοιχείο που αποτελεί πυρήνα της τραγωδίας του: τη φυλετική του ταυτότητα και τις προκαταλήψεις που τον καθόρισαν, τι μένει; Για μια ταινία που στηρίζει όλο το marketing της στο ότι «προκαλεί», η συγκεκριμένη επιλογή μοιάζει παράδοξα ασφαλής. Σαν να φλερτάρει με την πρόκληση, αλλά να μην τολμά να την αγκαλιάσει μέχρι τέλους.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο προκλητικό απ’ όλα… όχι αυτό που έκανε, αλλά αυτό που δεν τόλμησε να κάνει.
Δάφνη Τζώρτζη