Γουέστερν, του Γιώργου Λουράκη στον Μικρό Κεραμεικό

«Γουέστερν», το πρωτότυπο θεατρικό έργο του Γιώργου Λουράκη παρουσιάζεται, από τις 19 Φεβρουαρίου 2026, στον Μικρό Κεραμεικό.

O Κοσμάς, ένας γλυκά αφελής και λάτρης των ταινιών γουέστερν νέος, μένει με την κοπέλα του, την Εύα, σε ένα μικρό διαμέρισμα στον Κολωνό. Δουλεύουν στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, από μικροί όμως είναι μπλεγμένοι με παράνομες δραστηριότητες.

Ένα λάθος με ένα δέμα που δεν παραδόθηκε ποτέ, έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά τους. Η απειλή θα είναι μεγαλύτερη απ’ ότι φαντάζονταν και ο Κοσμάς θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους μεγαλύτερους του φόβους στην πραγματική ζωή: εκεί που δεν μπορεί απλά να κλείσει την τηλεόραση.

«Το γουέστερν δεν είναι απλώς ένα κινηματογραφικό είδος, είναι το καταφύγιο του πρωταγωνιστή. Ένας κόσμος φανταστικός, όπου όσο υπάρχει οθόνη και DVD, υπάρχει και η δυνατότητα της διαφυγής. Το γουέστερν, ως αισθητική και ως αφήγηση, διαπερνά την πλοκή του έργου: άνθρωποι στα όρια του περιθωρίου, ένα αφιλόξενο τοπίο και ένας νόμος που δεν επιβάλλεται απ’ έξω, αλλά γεννιέται από την ανάγκη επιβίωσης.

Η Άγρια Δύση μεταφέρεται στην Αθήνα του σήμερα. Σε ένα υπερυψωμένο ισόγειο στον Κολωνό, τρεις ήρωες ζουν την κανονικότητα μιας παραβατικής ζωής. Το έργο προσεγγίζεται με ρεαλισμό αποτυπώνοντας τις ανασφάλειες, τις εμμονές, τους στόχους και τις μικρές ή μεγάλες μετακινήσεις τους. Παρά τις ιδιαιτερότητές τους, οι διαδρομές τους δεν απέχουν από εκείνες των περισσότερων συνομηλίκων τους.

Η σύγχρονη πραγματικότητα παραμένει διαρκώς παρούσα: ένας κόσμος που αλλάζει, κοινωνικές ανισότητες που χωρίζουν το ένα κτίριο από το διπλανό, και άνθρωποι που διεκδικούν το μέλλον τους με κάθε κόστος. Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται και η παιδικότητα — όχι ως αδυναμία, αλλά ως στάση αντίστασης απέναντι στις αντιξοότητες.

Το έργο στέκεται δίπλα σε εκείνον που επιμένει να παραμένει πιστός στον φανταστικό του κόσμο. Σε εκείνον που, κόντρα στην κριτική των άλλων και στους φόβους που του έχει φορέσει η κοινωνία, επιλέγει να διατηρήσει το βλέμμα του παιδιού ως μια πράξη ελευθερίας.

«Και σκέφτομαι, γιατί εμείς να είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους; Τι παραπάνω έχουμε; Μετά όμως σκέφτομαι ότι για σένα και μόνο αξίζει να σκέφτομαι κάτι καλύτερο. Γιατί είσαι μέσα στα σκατά όπως και εγώ, αλλά μπορείς να φαντάζεσαι ότι είσαι σε έναν άλλο κόσμο».
Γιώργος Λουράκης