Χήνες, της Στέλλας Ζαφειροπούλου στο ΠΛΥΦΑ

Οι «Χήνες», το βραβευμένο έργο της Στέλλας Ζαφειροπούλου (Βραβείο Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος 2017), παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή του ΠΛΥΦΑ από τις 11 Φεβρουαρίου. Μια ιστορία που τολμά να αγγίξει βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις για τη γονεϊκότητα, τη βιολογική συνέχεια, τον φόβο απέναντι στο ξένο και το διαφορετικό, τη δυσκολία ένταξής του στην κουλτούρα μας — αλλά και την αδηφάγα αγάπη για το χρήμα.

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, τίποτα δεν μένει για πολύ κρυφό. Η Σοφία είναι μια νέα γυναίκα υιοθετημένη από την Κυριακή. Η καταγωγή της γίνεται συνεχώς αφορμή για συγκρούσεις μεταξύ τους, ενώ τα σχόλια και οι παρεμβάσεις του περίγυρου δυναμιτίζουν ακόμη περισσότερο την εύθραυστη ισορροπία τους. Την ώρα που η Κυριακή παλεύει κρυφά με τα ερωτήματα γύρω από τη διαχείριση της περιουσίας και της κληρονομιάς της, η Σοφία γνωρίζει τον έρωτα και πιστεύει πως επιτέλους βρήκε την ευτυχία. Όμως, οι αποκαλύψεις που θα ακολουθήσουν θα ανατρέψουν τα πάντα, οδηγώντας τις σε απρόβλεπτες και τραγικές εξελίξεις.

Η Στέλλα Ζαφειροπούλου, μία από τις πιο δυναμικές εκπροσώπους της νέας γενιάς Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, που ήταν πρόσφατα υποψήφια για το βραβείο «Κάρολος Κουν» Δραματουργίας Ελληνικού Έργου για το θεατρικό της «Φλάι» (2025, Θέατρο Olvio), αυτή τη φορά σκηνοθετεί η ίδια την παράσταση. Καταθέτοντας έτσι την πρώτη της σκηνοθεσία στην ελληνική θεατρική σκηνή, σημειώνει για τις Χήνες:

«Οι Χήνες είναι μια ιστορία διαλογής. Των παιδιών των ιδρυμάτων, των παιδιών που διαλέχτηκαν και εκείνων που παρέμειναν εκεί. Αλλά όχι μόνο. Είναι και η ιστορία μια μάνας και μιας κόρης που ποτέ δεν είδαν η μια την άλλη ως τέτοια, αλλά και η αέναη αφήγηση μιας μερίδας ανθρώπων που απαρτίζουν μικρές κοινωνίες και που διατηρούν υποκριτικά και τελείως ανορθόδοξα τις παλιές ρίζες αυτών των κοινωνιών σε άγονο χώμα όταν πρόκειται να υποδεχτούν στα «πάτρια εδάφη τους» το ξένο. Θεωρώ σημαντικό τα έργα μου να εκκινούν από αληθινά συμβάντα και να ακουμπούν σε μια πραγματικότητα την οποία φτιάχνω με όρους θεατρικούς. Έτσι κι εδώ, οι Χήνες βασίζονται μια ιστορία που ήρθε σε μένα και λειτούργησε ως αφετηρία για να δημιουργήσω εικόνες. Αυτό θέλω να κάνω και με τη σκηνοθεσία μου. Να αναδείξω τις εικόνες του κειμένου και γιατί όχι να δημιουργήσω νέες. Και όσο περνά ο καιρός και μελετώ τις Χήνες απέξω και όχι πια σαν δημιουργός τους, τόσο νιώθω την απόσχιση μου από το κείμενο και τη σύνδεση μου με άλλους όρους. Αυτό που ξέρω σίγουρα πάντως είναι πως είτε έτσι (ως συγγραφέας), είτε αλλιώς (ως σκηνοθέτης) αυτό που χρειάζεται να κάνω είναι να το βάλω σε ράγες που θα κυλήσει πάνω τους απρόσκοπτα».