Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα στη Λυρική Σκηνή

Το «Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα» παρουσιάζεται για δώδεκα μοναδικές παραστάσεις στις 24, 25, 27, 28, 29 και 30 Ιανουαρίου 2026 στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ.

Το 2026 ξεκινάει για την Εθνική Λυρική Σκηνή με τη μεγάλη πρεμιέρα του Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα, ενός από τα πιο εμβληματικά έργα της πρώτης δημιουργικής περιόδου του συνθέτη και Καλλιτεχνικού Διευθυντή της ΕΛΣ Γιώργου Κουμεντάκη, σε μια σπουδαία παράσταση-εγκατάσταση με την υπογραφή του Δημήτρη Παπαϊωάννου, με πενήντα ερμηνευτές επί σκηνής. Ο διεθνής Έλληνας μαέστρος Θεόδωρος Κουρεντζής θα διευθύνει τους σολίστ μουσικούς της Ορχήστρας της ΕΛΣ, το χορωδιακό σύνολο MEIZON Ensemble και τις υψιφώνους Ντιάνα Νοσίρεβα και Ξένια Ντορόντοβα.

Μεγάλος χορηγός είναι η ΔΕΗ. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

@Julian Mommert

Το Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα του Γιώργου Κουμεντάκη πρωτοπαρουσιάστηκε το 1995, στο παλαιό εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο, ως το πρώτο κεφάλαιο της παράστασης-εγκατάστασης Ενός λεπτού σιγή της θρυλικής Ομάδας Εδάφους, σε σύλληψη, σκηνοθεσία και χορογραφία του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Με το τραύμα να παραμένει διαρκές από τον θάνατο από AIDS αγαπημένων φίλων και με τον «φόβο να στοιχειώνει την ερωτική ζωή μιας ολόκληρης γενιάς», ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ζήτησε από τον Γιώργο Κουμεντάκη να συνθέσει μια «καταιγίδα θανάτου» – ένα ρέκβιεμ για εκείνους που χάθηκαν από το AIDS. Στο δεύτερο κεφάλαιο της ίδιας παράστασης, τη διστακτική ελπίδα για τη ζωή έφερναν τα Τραγούδια της αμαρτίας του Μάνου Χατζιδάκι, σε ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου.

Τριάντα ένα χρόνια μετά, έπειτα από κύκλους που έχουν ανοίξει και κλείσει και πορείες άλλοτε παράλληλες και άλλοτε αντίθετες, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου στήνει τη μεγάλη σκάλα της σκηνικής εγκατάστασης στην Εθνική Λυρική Σκηνή και δουλεύει ξανά από την αρχή πάνω στο Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα, «ένα από τα δυνατότερα μουσικά έργα του Γιώργου Κουμεντάκη», όπως ο ίδιος αναφέρει.

Η σύμπραξη των δύο δημιουργών που άνοιξαν τον δρόμο για μια νέα σκηνική γλώσσα στον χορό, το θέατρο, την όπερα, ακόμα και για τις τελετές των Ολυμπιακών Αγώνων, συμπληρώνεται από έναν μεγαλοφυή μαέστρο, το όνομα του οποίου αναγνωρίζεται διεθνώς για τις ιδιοσυγκρασιακές αναγνώσεις σε μεγάλα συμφωνικά έργα και όπερες, τον Θεόδωρο Κουρεντζή.

Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά τη διάλυση της Ομάδας Εδάφους, η οποία άφησε ανεξίτηλο στίγμα στην ελληνική καλλιτεχνική σκηνή στα δεκαεπτά χρόνια λειτουργίας της, το ελληνικό αλλά και το διεθνές κοινό θα έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει εκ νέου ένα έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου που ισορροπεί ανάμεσα στο σωματικό θέατρο και την εικαστική εγκατάσταση, πάνω σε ένα μουσικό έργο που αποτελεί έναν πρώιμο δραματικό οπερατικό προάγγελο στη συνθετική διαδρομή του Γιώργου Κουμεντάκη.

[relart 1]

Η δυναμική συνεύρεση Παπαϊωάννου – Κουμεντάκη οδήγησε τη δεκαετία του 1990 στην πρώτη δημόσια, ανοιχτή καλλιτεχνική αναγνώριση της επιδημίας του AIDS στην Ελλάδα και των δικαιωμάτων μιας ολόκληρης κοινότητας.