Από την Επίδαυρο στο Θέατρο Πορεία: Πρώτες εικόνες από τις πρόβες για την «Ηλέκτρα» του Δημήτρη Τάρλοου

Οι προκλήσεις και οι δυνατότητες του τραγικού είδους σε κλειστό θέατρο αποτελεί το πεδίο έρευνας και ταυτόχρονα την κεντρική πρόταση του Θεάτρου Πορεία και του καλλιτεχνικού διευθυντή του, Δημήτρη Τάρλοου, για τη χειμερινή σεζόν. Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή, μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε στην Επίδαυρο και σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, μετατίθεται στη σκηνή του θεάτρου της Τρικόρφων.

Δεν βλέπουμε συχνά παραστάσεις αρχαίου δράματος σε κλειστές αίθουσες, και ίσως είναι η πρώτη φορά που μια επιτυχημένη επιδαυρική παραγωγή επιχειρείται να ανασυσταθεί σε εσωτερικό περιβάλλον, μεταφέροντάς μας «πιο μέσα» στο παλάτι, στους χώρους υποδοχής του.

Είναι ξημέρωμα και έχει μόλις τελειώσει η γιορτή για την επέτειο της δολοφονίας του Αγαμέμνονα που το βασιλικό ζεύγος δίνει κάθε μήνα, όπως μας πληροφορεί η Ηλέκτρα, αυτή η χολωμένη κόρη, μια ερινύα σε αναμονή. Πλέον κυριαρχούν τόνοι καμπαρέ, τζαζ μουσική από τον Φώτη Σιώτα (και σε αυτή την εκδοχή θα ερμηνεύεται ζωντανά), ερωτισμός, αλκοόλ, μια ατμόσφαιρα θριλερικής γοητείας υπό το φως ενός ακόμη επικείμενου φονικού, που –όπως γνωρίζουμε– δεν θα λύσει απολύτως τίποτα…

Η Λουκία Μιχαλοπούλου, που το καλοκαίρι καθήλωσε το κοινό ως Ηλέκτρα, πλαισιώνεται τώρα από μια νέα ομάδα συμπρωταγωνιστών: τη μοναδική Αγλαΐα Παππά στον ρόλο της Κλυταιμνήστρας, τον πολυδιάστατο Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη ως Παιδαγωγό, τον Κωνσταντίνο Ζωγράφο ως Ορέστη, ρόλο στον οποίον ξεχώρισε στην Ορέστεια του Θόδωρου Τερζόπουλου, ενώ ως Αίγισθο θα δούμε τον Δημήτρη Τάρλοου.

«Οι σπουδαίοι αγιογράφοι, αλλά και πολλοί μείζονες όσο και ελάσσονες σύγχρονοι Έλληνες ζωγράφοι, αφιέρωσαν τη ζωή τους ζωγραφίζοντας ξανά και ξανά τα ίδια θέματα. Αυτό δεν ήταν από έλλειψη έμπνευσης – το αντίθετο! Η κάθε απόπειρα εμπεριέχει την παραδοχή, ότι η ουσία που γυρεύουμε στα πράγματα δεν πιάνεται.

Η έκφραση «δια χειρός», που πολύ της μόδας είναι τελευταία, αυτό εννοεί: ότι η κάθε μας κατάδυση στα μεγάλα και υψηλά, μονάχα από θεϊκό χέρι μπορεί να καθοδηγηθεί, και ουδόλως πως ο δημιουργός είναι ο ίδιος ένας μικρός θεός. Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά Ανατολής και Δύσης. Η ταπεινότητα και παραδοχή της φθαρτότητας, απέναντι στο ναρκισσιστικό μεγαλείο της Δύσης και τη συνεχή τάση της να αγγιχθεί το θείο με μυτερούς πανύψηλους κώνους εκκλησιών που σχίζουν με αναίδεια τα γκρίζα ουράνια.

Η απόφαση λοιπόν να ξαναδουλέψουμε τη σοφόκλεια Ηλέκτρα, με οδηγό τις υπέροχα αυθαίρετες πρώτες πρόβες μας εντός του «Πορεία», δεν θα ήθελα να εκληφθεί, παρά ως παραδοχή του αβυσσαλέου βάθους του έργου αυτού, που μας καλεί να το εξερευνήσουμε. Είμαι πεπεισμένος ότι η Τραγωδία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε θέμα τουριστικό, ακυρώνοντας το μέγα όφελος που μπορεί να μας προσφέρει, αν έρθουμε σε επαφή με το βαθύτερο πνεύμα της, που κατά ανέλπιστη τύχη πολλοί Έλληνες, το έχουμε ζωντανό μέσα μας!

Η θαυμαστή προσήλωση, η απόλυτη σιωπή του κοινού σε όλες ανεξαιρέτως τις παραστάσεις μας στα ανοιχτά θέατρα της Ελλάδας και της Κύπρου, αυτό μας θύμισαν: πώς μια παράσταση Τραγωδίας και η απόδοση του πνεύματός της θα κρίνεται πάντα όχι από φιλολόγους ή πάσης φύσεως ειδικούς, αλλά από το αν ξυπνά μέσα μας την έξαρση του πάθους, τη θεϊκή έκσταση και τη συμφιλίωση όλων των ηδονών και των πόνων της ζωής που ο ποιητής έχει τη δύναμη να δίνει στον κόσμο».
Δημήτρης Τάρλοου