Κόκκινο ρομάντζο, του Alexander Gelman στο Θέατρο Φούρνος

«Γιατί λέει κανείς ψέματα, μπορείς να μου πεις γιατί λέει; Έτσι χωρίς κανένα ειδικό λόγο, υπάρχουν μέσα μας κάποια πράγματα, και ξαφνικά αρχίζουν να ζουν».

Λιμάνι της Οδησσού, Παρασκευή βράδυ. Ένας άνδρας και μια γυναίκα, φαινομενικά άγνωστοι μεταξύ τους, συναντιούνται τυχαία σε ένα παγκάκι. Αυτή η κοινότοπη συνάντηση από τα πρώτα κιόλας λεπτά θα εξελιχθεί σε μια πάλη. Μια πάλη δύο κόσμων. Άλλοτε με τρυφερότητα, χιούμορ και ερωτισμό, κι άλλοτε με βία και κυνισμό θα πουν όσες αλήθειες αντέχουν -και όσα ψέματα χρειαστεί- για να γεφυρώσουν την απόσταση ανάμεσα τους.

Ένα κείμενο ευαίσθητο, ανθρώπινο και βαθιά πολιτικό για την -πάντα παρούσα- ανάγκη του ανθρώπου να συνδεθεί και να αγαπηθεί.

Φωτογραφίες: Νικολέττα Φιλιππακοπούλου

Ο Alexander Gelman, εμβληματικός συγγραφέας και πρωτοπόρος του σοβιετικού θεάτρου, παραδίδει μια σπουδή στις ανθρώπινες σχέσεις, στηλιτεύει και αναλύει με χειρουργική ακρίβεια την διάβρωση του ανθρώπου μέσα του και γύρω του.

Σε ένα κόσμο που η ανθρώπινη ύπαρξη «βολεύεται» κάτω από ένα καθησυχαστικό «εμείς», ο Γκέλμαν με τρόπο βαθιά ριζοσπαστικό προτάσσει την αφύπνιση του «εγώ», ενός «εγώ» όχι αποκομμένου και εξιδανικευμένου, όπως επιβάλλει η σύγχρονη καπιταλιστική ιδεολογία, αλλά ενός δραστήριου και ζωογόνου «εγώ» που μπορεί να προσφέρει στη κοινωνία και να την αναδιαμορφώσει εκ των έσω.

Φωτογραφίες: Νικολέττα Φιλιππακοπούλου

Πώς το ψέμα μεταμφιέζεται σε αλήθεια και πώς η ανάγκη γίνεται αλήθεια και πραγματικότητα;

Οι ήρωες του Γκέλμαν ονειρεύονται το σπάσιμο των στενών ορίων της πραγματικότητας τους, μα αδυνατούν να τα διαρρήξουν. Μένουν σταθεροί, τελματώνουν, έλκονται από την υπαρξιακή τους άβυσσο. Παραποιούν την αλήθεια, λένε ψέματα, χτίζουν κόσμους και τους γκρεμίζουν για να ζήσουν έστω και νοερά, έστω για λίγο σαν κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Καμιά μοναξιά δεν είναι μικρή, καμία ιστορία επίσης.