“Sunfish (& Other Stories on Green Lake)” στο 66ο ΦΚΘ – Η Sierra Falconer κατακτά τον μαγικό ρεαλισμό

Αν απολαμβάνεις να βλέπεις ταινίες ανθολογίας, στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (30/10-9/11/2025) θα βρεις μια εξαιρετική επιλογή, το “Sunfish (& Other Stories on Green Lake)”, σκηνοθετικό ντεμπούτο (και πτυχιακή ταινία για το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια) της Sierra Falconer. Μετά την πρεμιέρα στο Sundance Film Festival τον περασμένο Ιανουάριο, η ταινία θα προβληθεί στο τμήμα Ανοιχτοί Ορίζοντες του Φεστιβάλ.

Ακολουθούν οι λόγοι που αξίζει να την αναζητήσεις!

Η αφίσα της ταινίας “Sunfish (& Other Stories on Green Lake)” της Sierra Falconer

Γύρω από μια μεγάλη λίμνη, ένα 14χρονο κορίτσι αναγκάζεται να περάσει το καλοκαίρι με τους παππούδες της, και προκειμένου να αποφύγει την πλήξη, αρχίζει να ασχολείται με την ιστιοπλοΐα∙ ένα παιδί-θαύμα, δεξιοτέχνης του βιολιού, πιέζεται απ’ τη μητέρα του να φτάσει όλο και ψηλότερα∙ ένας ψαράς αποκτά εμμονή με το να καταφέρει να πιάσει ένα γιγάντιο ψάρι∙ δύο αδερφές, συνιδιοκτήτριες ενός ξενώνα, προσπαθούν να βάλουν σε τάξη τη ζωή τους.

Αυτές οι τέσσερις βινιέτες αποτυπώνουν με ευαισθησία την εύθραυστη περίοδο της ζωής ενός ανθρώπου: την ενηλικίωση. Είναι μια κοινή θεματική που κάπως διατρέχει τις τέσσερις ιστορίες και τους πρωταγωνιστές αυτών χωρίς να είναι η μόνη. Ο ρόλος της οικογένειας είναι σε κάθε ιστορία πρωταγωνιστικός και πιο συγκεκριμένα αυτός της μητέρας. Είτε λόγω της απουσίας της στην πρώτη ιστορία, του αυταρχισμού στη δεύτερη, της ασφυξίας που νιώθει η ίδια η μητέρα στην τρίτη ή της αδερφής σε ρόλο μητέρας στην τέταρτη ιστορία, σκιαγραφούνται διαφορετικοί χαρακτήρες μέσα από αυτό το πρίσμα.

Πέρα από τους οικογενειακούς δεσμούς και την ξεχωριστή στιγμή ενηλικίωσης για τους πρωταγωνιστές κάθε ιστορίας, συνδετικός κρίκος δεν παύει να είναι η λίμνη. Η Green Lake στο Μίσιγκαν είναι η λίμνη που μεγάλωσε η σκηνοθέτιδα και, όπως περιγράφει η ίδια: «[..] αυτό που μου ήταν πολύ σημαντικό ήταν το να αποτυπώσω την αίσθηση του να βρίσκεσαι εδώ και να ζεις και να μεγαλώνεις εδώ. Οπότε επέλεξα τις πολλές ιστορίες στην υπηρεσία του μέρους και προσπαθούσα να βρω μικρές, διαφορετικές στιγμές ανάπτυξης σε κάθε χαρακτήρα που θεωρούσα πραγματικά αληθινές σε σχέση με την εμπειρία μου μεγαλώνοντας εκεί».

“Sunfish (& Other Stories on Green Lake)” της Sierra Falconer

Και πράγματι, αυτή η εμπειρία της ίδιας της Falconer -η οποία φυσικά υπογράφει και το σενάριο- διαποτίζει τις τρεις ιστορίες και τους προσδίδει μια αλήθεια που μόνο από πραγματικές αναμνήσεις χτίζεται τόσο αυθεντικά. Έτσι, η λίμνη δεν αποτελεί απλώς ένα γραφικό τοπίο (αν και σίγουρα κινηματογραφείται μοναδικά) αλλά λειτουργεί ως ένας ακόμη πρωταγωνιστής· ένας πρωταγωνιστής που ασκεί μεγάλη επιρροή σε όλους τους υπόλοιπους. Κάποιοι δεν θέλουν να βρεθούν εκεί, κάποιοι βρίσκονται εκεί σε όλη τους τη ζωή και δεν μπορούν να φύγουν (σαν μια μαύρη τρύπα που τους ρουφά, όπως χαρακτηριστικά λέει η ηρωίδα της τρίτης ιστορίας) κι άλλοι δεν θέλουν να φύγουν ποτέ από εκεί. Για κάθε έναν η λίμνη συμβολίζει και κάτι διαφορετικό!

Παράλληλα, η λίμνη εκπέμπει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Το καταλαβαίνεις στην τρίτη ιστορία, που με έναν τρόπο καταλήγει να είναι και η λιγότερο ρεαλιστική, αυτή για τον ψαρά που θέλει να πιάσει ένα γιγάντιο ψάρι που πιστεύει ότι έχει δει μέσα στο νερό. Κάπου εκεί ξεκινά να ταυτίζεται η λίμνη με κάτι μυθικό και η ταινία να αποκτά μαγικό ρεαλισμό. Όπως σχολιάζει για αυτόν η Falconer «Μόλις το δεις, το νιώθεις να διαπερνά κι όλα τα άλλα κεφάλαια, το οποίο βρίσκω πολύ ιδιαίτερο». Όντως, η ατμόσφαιρα αλλάζει και διαχέεται μια άλλη αίσθηση για αυτό το μέρος και για τα συναισθήματα των ηρώων γύρω από την λίμνη.

“Sunfish (& Other Stories on Green Lake)” της Sierra Falconer

Αυτό το μωσαϊκό ιστοριών και πορτραίτων χτίζεται με βάση τον ρεαλισμό αλλά και μια δόση μαγείας, αρκετή για να μιλήσει πάνω απ’ όλα στο συναίσθημα. Οι ιστορίες διαδραματίζονται ταυτόχρονα και παίρνουν η μια τη σκυτάλη από την άλλη αδιαφορώντας για ένα ολοκληρωμένο τέλος σε κάθε ιστορία (βασικά, καμία ιστορία δεν έχει οριστικό τέλος). Είναι οι ζωές των ανθρώπων τη δεδομένη στιγμή, μια στιγμή που τους ταρακουνάει και τους αλλάζει και η συνέχεια δεν αφορά κανέναν, όπως και στην πραγματική ζωή, δηλαδή, που το μέλλον είναι άγνωστό.

Η λέξη “Sonder” δημιουργήθηκε για να περιγράψει ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα: τη συνειδητοποίηση ότι ο καθένας γύρω μας έχει μια ζωή όσο αληθινή και περίπλοκη όσο κι η δική μας. Ήταν ένα συναίσθημα από τα πολλά που μου «γεννήθηκαν» με αυτή την ταινία. Μπορεί να μη ζούμε γύρω από μια μεγάλη λίμνη αλλά και στα πολλά κουτάκια που αποκαλούμε διαμερίσματα στις πολυκατοικίες των μεγαλουπόλεων, όσο γνωστοί-άγνωστοι κι αν είμαστε μεταξύ μας, ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία. Τουλάχιστον, η λίμνη έχει μια ομορφιά και μια ζωντάνια που δυστυχώς ξεχνάμε στην πόλη…