Η Παναγία των Παρισίων: Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη ανεβάζει στον «Ελληνικό Κόσμο» το αριστούργημα του Ουγκώ

»Το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, με παράδοση στις υπερπαραγωγές βασισμένες στα σπουδαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, παρουσιάζει τη θεατρική περίοδο 2025-2026 το κλασικό μυθιστόρημα, «Η Παναγία των Παρισίων», στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσαν «Οι Άθλιοι» για δύο συνεχείς χρονιές, η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία ενός ακόμα δημοφιλούς αριστουργήματος του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα.

Στο μεσαιωνικό Παρίσι ξετυλίγεται μια περιπετειώδης ιστορία με κέντρο δράσης της τον επιβλητικό Ναό της Νοτρ Νταμ. Κεντρικοί ήρωες, ο Κουασιμόδος, ο παραμορφωμένος, καλοκάγαθος κωδωνοκρούστης της Παναγίας των Παρισίων που ζει απομονωμένος ψηλά στο καμπαναριό με μόνη του συντροφιά τα τερατόμορφα αγαλματάκια της εκκλησίας (γκαργκόιλς), η τσιγγάνα Εσμεράλδα, η οποία σαγηνεύει με την ομορφιά της, συγκινεί με την αγνότητα της ψυχής της και έχει πάντα δίπλα της την αγαπημένη της κατσίκα και ο σκοτεινός αρχιδιάκονος Φρόλο που ορμώμενος από το πάθος του για την Εσμεράλδα απομακρύνεται από τον δρόμο του Θεού και γίνεται επικίνδυνος. Μαζί τους, οι κατατρεγμένοι τσιγγάνοι του Παρισιού με την αρχηγό τους, ο ρομαντικός ποιητής και φιλόσοφος Γκρεγκουάρ, ο λοχαγός Φοίβος με τη φρουρά, ο καλός ιερέας της εκκλησίας, μία τραγική και μυστηριώδης γυναίκα και φυσικά οι πολίτες του Παρισιού. Όλοι τους ζουν σε έναν σκληρό, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ρομαντικό κόσμο, όπου η αδικία και η προδοσία στέκονται απέναντι στη δικαιοσύνη και την ηθική. Σε μία τιμωρό κοινωνία που δεν αποδέχεται το διαφορετικό, η αγάπη γίνεται το ισχυρότερο καταφύγιο αποτελώντας πηγή έμπνευσης και ελπίδας.

Πέραν της ιστορίας, το μυθιστόρημα -που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1831- είναι μία ωδή στην Αρχιτεκτονική. «Αυτό θα σκοτώσει εκείνο» αναφέρει ο Ουγκό στο έργο του και λέγοντας «αυτό» εννοεί την τυπογραφία, δηλαδή το βιβλίο θα σκοτώσει το κτίριο, προβλέποντας πολύ σωστά την παρακμή της αρχιτεκτονικής τέχνης. Βρισκόμαστε στην εποχή της εφεύρεσης της τυπογραφίας όπου η γραφή γίνεται το νέο μέσο επικοινωνίας αντικαθιστώντας τους ναούς οι οποίοι, όπως και η Παναγία των Παρισίων, υπήρξαν για αιώνες μέσα έκφρασης, αποθήκευσης και μετάδοσης γνώσης, ιστορίας, πίστης και αξιών.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του έργου:

Ο Βίκτορ Ουγκώ γεννήθηκε το 1802 στην Μπεζανσόν της Γαλλίας. Ήδη από δεκατριών ετών είχε συνειδητοποιήσει τη λογοτεχνική του κλίση και η επιτυχία και η φήμη δεν άργησαν να έρθουν. Ο Βίκτορ Ουγκό υπήρξε ο σπουδαιότερος Γάλλος συγγραφέας καθώς και ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του γαλλικού ρομαντισμού. Ασχολήθηκε με την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη δραματουργία, τα εικαστικά και την πολιτική, ενώ παράλληλα υπήρξε ένας από τους πιο τολμηρούς ακτιβιστές της εποχής του για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Είμαι ενθουσιασμένη που μετά τους Άθλιους καταπιάνομαι με ένα ακόμα μεγαλειώδες έργο του Βίκτoρος Ουγκό. Πόσω μάλλον που συναντιέμαι ξανά με τους ίδιους συνεργάτες (ηθοποιούς και συντελεστές) στην ίδια θεατρική σκηνή.

Και ναι, βρισκόμαστε ξανά στο Παρίσι! Αυτή τη φορά όμως, λίγο παλαιότερα, στα τέλη του Μεσαίωνα. «Η Παναγία των Παρισίων» αυτό το εμβληματικό έργο που ενέπνευσε μεταξύ άλλων δημιουργών και πολλούς σκηνοθέτες, ποιητές, μουσικούς, αρχιτέκτονες, ζωγράφους και γλύπτες, μας παρουσιάζει μία σκληρή, αλλά παράλληλα πολύ τρυφερή -και σε αρκετά σημεία κωμική- ιστορία με φόντο τη μεγαλόπρεπη και μυσταγωγική εκκλησία της Νοτρ Νταμ.

Οι ήρωες με κίνδυνο τη ζωή τους μπλέκονται σε μία περιπέτεια που παρακολουθεί κανείς διαβάζοντας το βιβλίο με κομμένη την ανάσα. Τσιγγάνοι και Παριζιάνοι, ιερείς και γκαργκόιλς, φρουροί, δικαστές και ποιητές! Ο Φρόλο, η Εσμεράλδα με την πανέξυπνη κατσίκα της, η τραγική φιγούρα μιας μάνας και φυσικά ο μοναχικός κωδωνοκρούστης της εκκλησίας, ο Κουασιμόδος! Όλοι αυτοί κι άλλοι πολλοί ήρωες γεννήθηκαν από την πένα του Ουγκό που έχει κάνει και σ’ αυτό το μυθιστόρημα το θαύμα της.

Ευχή μου, μέσα από τη νέα υπερπαραγωγή του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, να εμπνεύσουμε και να συγκινήσουμε μικρούς και μεγάλους θεατές!