Το Υπόγειο του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στο Θέατρο Βρετάνια

Η παράσταση, σε σκηνοθεσία του Πάνου Αγγελόπουλου, μουσική σύνθεση του Δημήτρη Παπαδημητρίου, με πρωταγωνιστές τον Δημήτρη Πιατά και την Κατερίνα Μισιχρόνη, εμβαθύνει σε μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα, την ελευθερία, την οδύνη, την αγάπη και την υπέρβαση του ανθρώπου.

Η θεατρική  προσαρμογή του έργου δίνει έμφαση στην εσωτερική σύγκρουση του ήρωα, σε μια αέναη μάχη για την αναγνώριση της αλήθειας και της ελευθερίας.

Οι διαχρονικές αξίες του έργου του Ντοστογιέφσκι, όπως η απελπισία, η μοναξιά και η αναζήτηση νοήματος, αναδεικνύονται με τρόπο που ακουμπά τις ανησυχίες του ανθρώπου, ενώ η χρήση σύγχρονων τεχνικών, όπως η εικονική πραγματικότητα, ενισχύει την ψυχολογική ένταση και την υπαρξιακή αναζήτηση.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ήρωα  του «Υπογείου» ενσαρκώνει ο Δημήτρης Πιατάς με την Κατερίνα Μισιχρόνη να εμφανίζεται στον ρόλο της πόρνης, ενώ συμμετέχουν ο Κωνσταντής Ζημιανίτης και ομάδα χορού, δημιουργώντας μια πολυδιάστατη θεατρική εμπειρία που συνδυάζει το λόγο, τη μουσική και την κίνηση.

Η παράσταση  του «Υπογείου» δεν είναι μόνο μια αναβίωση του λογοτεχνικού κλασικού έργου, αλλά και μια ανατροπή του, προσκαλώντας το κοινό να αναμετρηθεί με τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα που θέτει ο Ντοστογιέφσκι.

Πώς η αποδόμηση του ανθρώπινου ψυχισμού μπορεί να οδηγήσει σε νέες αντιφάσεις και πώς η αναζήτηση της ελευθερίας μπορεί να είναι ταυτόχρονα καταδίκη και λύτρωση;

«Το Υπόγειο», είναι  τοπιο τολμηρό έργο του Ντοστογιέφσκι και αποτυπώνει την εσωτερική αναταραχή και την ψυχική απομόνωση του ήρωά του, ενός αβέβαιου και μελαγχολικού ανθρώπου που αποσύρεται από την κοινωνία. Μέσα από μια έντονη εσωτερική μονολογία, ο  άνθρωπος του υπογείου, έρχεται σε σύγκρουση με την κοινωνία, την ηθική και τις ίδιες του τις επιθυμίες. Η αφήγηση είναι γεμάτη από αμφιβολία και ειρωνεία, εκφράζοντας τη βαθιά απογοήτευση του ήρωα για τον κόσμο γύρω του, αλλά και την αδυναμία του να διαφύγει από τη σαγήνη της αυτοκαταστροφής.

Η σχέση του ήρωα με τη νεαρή πόρνη Λίζα αποτελεί ένα από τα πιο καίρια σημεία της αφήγησης και φωτίζει τις αντιφάσεις του χαρακτήρα του. Η Λίζα, μια γυναίκα περιθωριοποιημένη από την κοινωνία, γίνεται το αντικείμενο του αδύναμου και συγχυσμένου συναισθηματισμού του υπογείου ανθρώπου. Παρά την περιφρόνηση και την απομόνωση που τη βιώνει, η Λίζα φέρνει στο φως μια τρυφερότητα στον ήρωα, ο οποίος προσπαθεί να την σώσει από τον κόσμο της πορνείας και της απελπισίας.

Η γραφή του Ντοστογιέφσκι, με τις έντονες υπαρξιακές του ανησυχίες, φέρνει στην επιφάνεια τα πιο σκοτεινά ένστικτα του ανθρώπου και την ακατάσχετη ανάγκη για αυτογνωσία, αλλά και αποδοχή. Κάθε σκέψη και αντίφαση του ήρωα καθιστά το έργο μία μοναδική ψυχολογική μελέτη, που ταξιδεύει τον αναγνώστη σε  ένταση, αλλά και σε μια υπαρξιακή αναζήτηση.

Ο μέγας περιφρονητής των καθιερωμένων εννοιών και αξιών ο Νίτσε, όταν διάβασε «Το Υπόγειο», ανοιγμένο στην τύχη πάνω σε ένα εκθετήριο βιβλιοπωλείου, ένιωσε να ταυτίζεται αφού είπε“Μήτε στο παρόν, μήτε στο παρελθόν βρίσκω κάποιον που να μου μοιάζει”.

Έτσι συναντήθηκαν τα δύο μεγάλα πνεύματα.Τυχαία. Στον πάγκο ενός βιβλιοπωλείου. Το βάθος της ψυχής του ενός, άγγιξε το βάθος της ψυχής του άλλου για πάντα.

Δύο μέρη. Το πρώτο, ένα διήγημα, κάτι σαν άγνωστη μουσική. Το δεύτερο μια μεγαλοφυής τομή, ένας άθλος ψυχολόγου. Ένας φοβερά σκληρός σαρκασμός, χαραγμένος με μια τόλμη γεμάτη ελαφράδα. Είμαι καταγοητευμένος. είπε  ο Νίτσε.