Φλάι, της Στέλλας Ζαφειροπούλου στο Θέατρο Olvio

Το «Φλάι» πετά προς το Γκάζι και συνεχίζει ασταμάτητο τις παραστάσεις του στο θέατρο OLVIO. Η Λίλη Τσεσματζόγλου ερμηνεύει, με σαρκασμό και χιούμορ, το θεατρικό κείμενο της Στέλλας Ζαφειροπούλου.

Έναν αλληγορικό μονόλογο για τη μοναξιά και τη διαφορετικότητα, σ’ έναν κόσμο που φοβάται κι αποστρέφεται καθετί μη «κανονικό». Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Πέπη Μοσχοβάκου και τη μουσική ο Γιάννης Οικονόμου.

Το «Φλάι» γράφτηκε το 2015, με τη βραβευμένη σήμερα Στέλλα Ζαφειροπούλου (Βραβείο από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος για το θεατρικό έργο «Χήνες») να συστήνεται στο θεατρικό κοινό. Εξιστορεί τη ζωή ενός «διαφορετικού» πλάσματος που πνίγεται μέσα στον καθωσπρεπισμό, προσπαθώντας να ενταχθεί σε καθετί «κανονικό». Πρόκειται για μια πικρή σάτιρα για την ανθρώπινη απόγνωση στον δρόμο προς την αναζήτηση της ταυτότητας και της αποδοχής.

Εννέα χρόνια μετά από το πρώτο ανέβασμα, η κοινωνία παραμένει «χελώνα», κάνοντας αργά ή και καθόλου βήματα προς τη συμπερίληψη. Ο Ζακ Κωστόπουλος, η Δήμητρα της Λέσβου, ο Αντώνης Καρυώτης είναι μερικά μόνο από τα ονόματα της ελληνικής πραγματικότητας που άφησαν τρύπες σε μια κοινωνία γεμάτη μπαλώματα. Γιατί, όπως λέει και η ηρωίδα του «Φλάι»: «Η ιδιαίτερη ζωή έχει πολλές τρύπες και η συνηθισμένη… μπαλώματα».

«Ανέκαθεν με απασχολούσε η έννοια της ελευθερίας. Συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν μπορώ να ξεχωρίσω τα όρια. Γνωρίζω μόνο πως το ασυνείδητο πάντα προπορεύεται. Οι ήρωες στα θεατρικά μου είναι άνθρωποι που ζουν αλλά δεν υπάρχουν, εγκλωβισμένοι σε μια κοινωνία της οποίας οι ρωγμές όλο και βαθαίνουν, ανοίγοντας αργά αλλά σταθερά τρύπες που σε ρουφούν μέσα τους.

Για να μιλήσω για την ελευθερία λοιπόν, μόνο ανελεύθερους ήρωες θα ήθελα να χρησιμοποιήσω. Φυλακισμένους σε άλλους κόσμους, ριζωμένους σε “τόπους” που τους επιβλήθηκαν, σε ζωές που απαίτησαν από εκείνους αυτό που δεν είχαν να δώσουν. Χρησιμοποιώντας κάθε φορά ως άξονα που πλαισιώνει τον δραματικό μύθο μια μορφή από το ζωικό βασίλειο, προσπαθώ να προσδώσω μια κοινή εσωτερική αλήθεια. Ονειρεύομαι έναν τόπο που θα μας χωρά όλους. Παραπλανημένη κι εγώ…»

«Την πρώτη φορά που σκηνοθέτησα το Φλάι, ήταν μόλις είχα γνωρίσει την Στέλλα Ζαφειροπούλου. Η σύνδεσή μας ήταν άμεση. Η γραφή της, ιδιαίτερη και συναρπαστική, ρεαλιστική και ταυτόχρονα τόσο ευφάνταστη, έδεσε αμέσως με την επιθυμία μου να διερευνήσουμε τις πιο λεπτές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης με πάθος και ειλικρίνεια. Όταν δε αρχίσαμε να δημιουργούμε τον κόσμο αυτού του ιδιαίτερου ανθρώπου μαζί με την υπέροχη Λίλη Τσεσματζόγλου, βρεθήκαμε να χτίζουμε έναν κόσμο που μας συγκινούσε βαθύτατα.

Εύκολα λοιπόν καταλαβαίνει κανείς τη χαρά μου που ξαναβρισκόμαστε τώρα, για να κάνουμε κάτι που επιθυμούμε από καιρό: Να ξαναδούμε αυτό το μοναδικό πλάσμα με την ωριμότητα που μας έχει προσθέσει ο χρόνος και την φρέσκια ματιά που δημιουργεί η απόσταση.  Είναι άλλη μια ευκαιρία να ανακαλύψουμε αλήθειες που όλοι κρύβουμε μέσα μας, μέσα από την ιστορία αυτού του ιδιαίτερου χαρακτήρα και, μέσα από συμβολισμούς και μεταφορές, να έρθουμε αντιμέτωποι με τις σκοτεινές αλλά και τις φωτεινές πτυχές μιας ψυχής, που, μπορεί να είναι “κάποιος άλλος” αλλά, όπως πάντα στο θέατρο, δεν παύει να είμαστε κι εμείς. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα που διδασκόμαστε στη σκηνή: Αυτός ο κάποιος άλλος, ο διαφορετικός, είναι και κομμάτι του κάθε ενός από εμάς».