Η νυχτερινή περιπλάνηση, του Κώστα Μεσάρη στο Θέατρο Αλκμήνη

O Κώστας Μεσάρης όταν πρωτοβγήκε στο θέατρο ανακηρύχθηκε δύο συνεχόμενες χρονιές καλύτερος νέος ηθοποιός από το περιοδικό «Ταχυδρόμος» και την εφημερίδα «Τα Νέα», πήρε το ειδικό βραβείο Ερμηνείας σε ταινία μικρού μήκους στο πρώτο μετά την μεταπολίτευση φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, έχει πρωταγωνιστήσει στο θέατρο δίπλα σε διακεκριμένους ηθοποιούς και συνεχίζει να γράφει τη δική του ιστορία στο θεατρικό σανίδι.

Φέτος, πρωταγωνιστεί, μαζί με τους Αθηναΐδα Πόθου, Νίκο Σφαιρόπουλο και Γιάννη Παπαθύμνιο, στη «Νυχτερινή Περιπλάνηση», ένα δικό του έργο, που ανεβαίνει στο θέατρο Αλκμήνη, από 21 Νοεμβρίου.

Credits: Γιάννης Πόθος

Ένας μεγάλος έρωτας τρυφερός, παθιασμένος, μπλεγμένος με πολιτική ιδεολογία και εξουσιασμό, μεταλλάσσεται σε άγριο παιχνίδι πόνου και ηδονής. Τέσσερις ιδιόμορφοι, συμπαθείς, γοητευτικοί, συγχυσμένοι και φοβισμένοι “υπνοβάτες” στη Βαβέλ της νύχτας. Μαζί τους και μια τρομοκρατική σκιά, ο αόρατος κύριος Φριτς.

Παγιδευμένοι σε μια «τρύπα», σε μισή σπιθαμή σκοταδιού, στο γραφείο του μπαρ «Νυχτερινή Περιπλάνηση», παλεύουν κολλημένοι με τον εαυτό τους να συμφωνήσουν. Μη μπορώντας να σηκώσουν το βάρος της ύπαρξής τους, ελαφραίνουν τις καταστάσεις, αλλάζοντας ρόλους με μεγάλη ευκολία, σαν τα πουκάμισα, λογικά, φυσικά όταν όλα είναι παράλογα, αφύσικα. Ζούνε εντελώς ρεαλιστικά το κακό τους όνειρο, τη «μόρα τους», σαν καθημερινότητα σουρεαλιστική.

Αναβίωση στιγμών δραματικών, συναρπαστικών απ’ τον εμφύλιο πόλεμο μέχρι σήμερα σε μια κωμικοτραγική Ελλάδα. Και το ερώτημα βάσανό τους: η κοινωνία να μείνει μπαρ όχλου, τουριστών και ντόπιων, φθόνου, αντιπαλότητας, διαφθοράς ή να γίνει κάτι σαν «Κήπος του Επίκουρου», κοινωνία αλληλεγγύης, συνεργατικός χώρος κοινωνιστικής δημιουργίας, ψυχαγωγίας και παιδείας μακροχρόνιας, αντιεξουσιαστικού ανθρωπισμού, επανάστασης ειρηνικής, αγάπης και φιλίας, μέχρι τον μακρινό «αυτεξούσιο βίο»˙ που όλοι θα είναι δημιουργοί, ηθοποιοί και θεατές του δράματος της ζωής τους, που άλλοι τώρα γράφουνε για εμάς χωρίς εμάς. Να ζουν τη Νιρβάνα ειρήνης ηδονής, πέρα από κάθε βαρβαρότητα οδύνης πολέμου…

Μήπως η σκιά του Φριτς, είναι η σκιά μας μεγαλωμένη στον τοίχο; Στο ταξίδι προς την Ιθάκη, προς τον αυτεξούσιο βίο, το σύστημα βάζει τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες εμπόδιο ή μήπως μόνοι μας τους κουβαλούμε πρώτοι στο μυαλό μας από φόβο;