Μακριά από παιδιά, του Γιωργή Τσουρή στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης
Η “δραματική κωμωδία μυστηρίου” του Γιωργή Τσουρή, «Μακριά από παιδιά», επιστρέφει για 2ο χρόνο, στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη.
Το τελευταίο έργο του Γιωργή Τσουρή, «Μακριά από Παιδιά», επιστρέφει στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης για 2η χρονιά, μετά από την ενθουσιώδη υποδοχή από κοινό και κριτικούς. Η παράσταση που την προηγούμενη θεατρική σαιζόν συγκίνησε όσο λίγες, και έγινε «viral» από την πρώτη κιόλας βδομάδα, κάνει ξανά πρεμιέρα στις 12 Οκτωβρίου.
Το «Μακριά από Παιδιά», είναι μια ιστορία για τα παιδιά που δεν έγιναν γονείς και για τους γονείς που παρέμειναν για πάντα παιδιά. Μια ιστορία για τον απλό, καθημερινό άνθρωπο, που μια μοιραία μέρα «συναντάει» τα όρια της ύπαρξής του. Η Κωμωδία, το Δράμα και το Μυστήριο, συμπλέκονται και αφηγούνται το ταξίδι του καθενός μας για την αποδοχή και τη διαχείριση του ανήλικου εαυτού μας, με την ελπίδα να συνυπάρξουμε με όρους ειλικρίνειας και αγάπης.
Το έργο «Μακριά από παιδιά» αποτελεί μαζί με τα «170 τετραγωνικά», και τον «Χαρτοπόλεμο», τα τρία έργα της δραματικής τριλογίας «Πατρική εστία – Οικογένεια στην Ελλάδα του σήμερα». Η τριλογία είναι δημιούργημα του θεατρικού οργανισμού Ma Non Troppo που κλείνει φέτος δέκα χρόνια αδιάλειπτης ενασχόλησης με την νεοελληνική δραματουργία.
«Μακριά από Παιδιά»: Λίγα λόγια για το έργο
Μετά από μια τραυματική απώλεια, ο Τάσος και η σύζυγός του Όλγα εγκαταλείπουν το παλιό τους διαμέρισμα και μετακομίζουν στο νέο τους σπίτι. Καθώς προσπαθούν να προσαρμοστούν στην νέα πραγματικότητα, οι διαφωνίες και οι ανελέητες συγκρούσεις μεταξύ τους πυκνώνουν συνεχώς, και τα ψέματα που τους απομακρύνουν, βαθαίνουν όλο και πιο πολύ, ενώ στο σπίτι φιλοξενούν για λίγες μέρες και την ιδιόρρυθμη μητέρα του Τάσου. Ένας ξάδελφος και ένας διακοσμητής (interior designer), συμπληρώνουν τους χαρακτήρες αυτής της απρόσμενης αλλά και πολύ οικείας ιστορίας, στην οποία τίποτα δεν είναι αυτό που αρχικά φαίνεται. Το παρελθόν «εγκυμονεί» μυστικά που τσακίζουν και οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη, σαν μια οδυνηρή επιβεβαίωση ότι για να φτάσεις στην αλήθεια, πρέπει να «ματώσεις».
Οι κλειδωμένες πόρτες θα σπάσουν. Θ’ ανοίξουν για πάντα. Όπου και να τρέξεις όμως, όποιον δρόμο και να πάρεις, θα σε βγάλει πάλι στο παιδικό σου δωμάτιο…
