«Χωρίς Ανάσα» για τα Άστορ και Ιντεάλ: Φοιτητές της Σχολής Λ. Σταυράκου κάνουν τη δική τους έκκληση μέσα από ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους

H υπόθεση των ιστορικών κινηματογράφων του κέντρου «Άστορ» και «Ιντεάλ», οι οποίοι απειλούνται με κλείσιμο με την πρόθεση επενδυτικής αξιοποίησης καθώς βρίσκονται στην ιδιοκτησία του Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης e-ΕΦΚΑ, σταδιακά ξεχάστηκε από την ημέρα που βγήκε στη δημοσιότητα. Οι διαβεβαιώσεις του Υπουργείου Εργασίας ότι οι κινηματογράφοι θα συνεχίσουν να έχουν την ίδια χρήση και στο μέλλον, δεν επικυρώθηκαν με πράξεις κι έτσι οι κινηματογράφοι εξακολουθούν να βρίσκονται υπό την ίδια απειλή.

Έτσι, η ομάδα φοιτητών της Σχολής Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Λυκούργου Σταυράκου αποφάσισε να δράσει δημιουργώντας ένα μικρό ντοκιμαντέρ, που περιλαμβάνει συνεντεύξεις από γνωστούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες, και έχει τίτλο «Χωρίς Ανάσα».

Στο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους συμμετέχουν η Ζακλίν Λέντζου, ο Λουκάς Κατσίκας, ο Μάκης Παπαδημητρίου, η Λίλα Μπακλέση, ο Ζαχαρίας Μαυροειδής, ο Κώστας Φέρρης, ο Θέμης Πάνου, ο Κώστας Σταματόπουλος, ο Αντώνης Τολάκης και ο Γιάννης Καρπούζης.

Οι συνεντεύξεις επικεντρώνονται στη σημασία της ύπαρξης των ιστορικών αυτών κινηματογράφων στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και στις δικές τους αναμνήσεις από το «Άστορ» και το «Ιντεάλ».

«Η κινηματογραφική αίθουσα είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί ποτέ να αναπληρωθεί με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, διότι συνιστά μια μοναδική συλλογική εμπειρία» ακούμε τον σκηνοθέτη Γιάννη Καρπουζή να λέει, ενώ λίγο αργότερα ο Αντώνης Τολάκης προσθέτει: «Κινηματογραφική αίθουσα είναι ο φυσικός προορισμός της προβολής μιας ταινίας».

Όσο για τη σημασία των «Άστορ» και «Ιντεάλ»; Ο Κώστας Σταματόπουλος αναφέρει: «Το Ιντεάλ και το Άστορ είναι δύο αίθουσες εμβληματικές, μέσα στις ελάχιστες που έχουν μείνει, αυτό που θα λέγαμε αίθουσες τέχνης, μονές, αίθουσες που θα στηρίξουν τον ανεξάρτητο δημιουργό», με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες να κάνουν με τον δικό τους τρόπο ξεκάθαρο ότι το κέντρο της πόλης δεν πρέπει να μείνει χωρίς σινεμά.

Την φράση «Κάθε τέχνη πρέπει να είναι προσβάσιμη στον χώρο της», με την οποία τελειώνει το βίντεο, την υποστήριξαν ουσιαστικά όλοι όσοι συμμετείχαν, τονίζοντας μέσα από την οπτική τους και τις δικές τους προσωπικές αναμνήσεις, την αδήριτη ανάγκη να κηρυχθούν αυτές οι αίθουσες διατηρητέες και να προστατευτούν, όπως τους αρμόζει.