Ο Πατέρας μου η Αθήνα, με τη Μάνια Παπαδημητρίου, για δύο ακόμη παραστάσεις στην αυλή του θεάτρου Χυτήριο

Παλιοί κανταδόροι, πλούσιοι και φτωχοί, έμποροι και διανοούμενοι, εργαζόμενοι και φοιτητές μαζεύονταν κάποτε για να πιουν το κρασί τους και να τραγουδήσουν με κιθάρες κι ένα μπουζουκάκι όλα τους τα ντέρτια. Τη λαογραφία τούτης της πλευράς της Αθήνας εξερευνούν έξι νέοι και παλιότεροι ηθοποιοί και μουσικοί μέσα από τα μάτια του πατέρα. Έτσι όπως τα αφηγήθηκε στην κόρη, Μάνια Παπαδημητρίου.

Το νέο και το παλιό σιγοτραγουδούν παρέα… Έντεχνο, αλλά και οπερέτα και παλιό ελαφρύ, λαϊκό της δεκαετίας του `60 και τόσα άλλα. Πόσο μας έχει λείψει, όλους αυτούς τους μήνες, αυτή η συνεύρεση τα βράδια.

Η σκηνοθέτις της παράστασης εξομολογείται:

«Νιώθοντας μέσα μου βαθιά πως έπειτα από τα τελευταία γεγονότα, με κορονοϊούς και τα λοιπά στην πόλη μου τίποτα δεν θα είναι όπως πρώτα και όπως ήτανε παλιά. Αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω. Με αφορμή τα 200 χρόνια μετά την επανάσταση για την ίδια την πόλη των Αθηνών και τα περίχωρά της. Συνδεδεμένα με τη μορφή του πατέρα που έζησε εδώ 91 ολόκληρα χρόνια (1912-2003) και μ’ έμαθε να τ’ αγαπώ κι εμένα. Που γεννήθηκα στην Αθήνα το 1963, Αθήνα κόρη τ ουρανού, Ελλάδα μάννα γλυκιά της μαγεμένης συνεστίασης. Με τα καφενεία, τις ταβέρνες και τα καπηλειά. Εσύ πατρίδα της παρέας και της νοστιμιάς! Η Ελλάδα ήξερε από μικρό να σε μαθαίνει όλα του κόσμου τα φαρμάκια, με στίχο και με μουσική να τα ξεχνάς».