Μια Γυναίκα χωρίς σημασία, του Όσκαρ Ουάιλντ στο Θέατρο Τέχνης

Ο Θίασος Συν-Θήκη παρουσιάζει στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν -Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5) την παράσταση «Μια Γυναίκα χωρίς σημασία» του Όσκαρ Ουάιλντ, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, από την Δευτέρα 23 Μαΐου.

Ο θίασος Συν-Θήκη, μετά την πολύχρονη ενασχόλησή του με κοινωνικοπολιτικά έργα και το ανέβασμα με σύγχρονο τρόπο κλασσικών συγγραφέων (Ίψεν, Τσέχωφ, Μίλλερ κα), επιχειρεί μια πρωτότυπη θεατρική προσέγγιση τού έργου τού ανατρεπτικού Ιρλανδού συγγραφέα δίνοντας έμφαση στην πολιτική διάστασή του έργου και στα παράλογα μελοδραματικά θεατρικά μοτίβα του.

Στο έργο παρουσιάζονται οι συναναστροφές εκπροσώπων της άρχουσας αριστοκρατικής τάξης της Αγγλίας, που φλυαρούν, συνδιαλέγονται, ανταλλάσσουν ευφυολογήματα, ερωτοτροπούν, αλλά ουδέν συναισθάνονται. Για την παράσταση παραγγέλθηκε καινούργια μετάφραση, που υπηρετεί την νέα ανάγνωση που επιχειρεί ο θίασος.

Εδώ και 130 χρόνια ο Όσκαρ Ουάιλντ αποκάλυψε την κενότητα και την επικινδυνότητα των προσώπων που έγραψαν την ιστορία του 20ου αιώνα και έβαλαν τα θεμέλια για τον αιώνα που ζούμε και κανείς δεν θα πρέπει να είναι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα…

Σύγχρονος του Τσέχωφ (6 χρόνια μεγαλύτερος και πέθανε τέσσερα χρόνια πριν απ’ αυτόν), με παρόμοια κοινωνική ευαισθησία. Αποκαλύπτουν παθογένειες της κοινωνίας της χώρας τους και των ανθρώπων που ευθύνονται για την άθλια κατάσταση του κόσμου που τους περιβάλλει. Ο ένας με όπλο την συναισθηματική ευαισθησία ημιτονίων και ο άλλος με έναν πνευματικό κυνισμό κορυφαίας λεπτότητας.

Το συγγραφικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ είναι έντονα πολιτικό και ανατρεπτικό, εξ’ ου και η διώξη και η καταδίκη του.

Ενδεικτικό της πολιτικής ευαισθητοποίησής του είναι ότι υπήρξε ο μόνος λογοτέχνης στην Αγγλία, που υπέγραψε την αίτηση του Μπέρναρντ Σω, για να δοθεί χάρη στους αναρχικούς που είχαν συλληφθεί (και εντέλει εκτελέστηκαν) ως υπεύθυνοι του μακελειού στην πλατεία Χέιμαρκετ στο Σικάγο, στις 4 Μαΐου 1886.

Ξεχωρίζουν οι παραστάσεις: Το 1939 από την Μαρίκα Κοτοπούλη, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν και το 1954 από την Κυβέλη, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.

«Ο Όσκαρ μοιάζει σα να είπε: δε θ’ αγαπήσω κανέναν, θά’μαι βαθιά εγωΐστής· και δε θάμαι μόνον ένας κατεργάρης, αλλά ένα τέρας· και θα μου τα συχωρέσετε όλα. Μ’ άλλα λόγια, τις συμβατικότητές σας θα τις καταντήσω παραλογισμούς, όχι δυσφημώντας τις γραπτώς, αν και θα μπορούσα πολύ καλά να το κάνω —για να πούμε την αλήθεια το έκαμα— αλλά δυσφημώντας τις με τη ζωή και το θάνατό μου». 

Ο συγγραφέας και βιογράφος του Πήτερ Ράμπυ, θεωρούσε ότι «ο Ουάιλντ ισορροπούσε ανάμεσα στη διεισδυτική ματιά του Ίψεν και την εμπορική επιτυχία στο Ουέστ Εντ του Λονδίνου, στοχεύοντας το κοινό του με απόκοσμη ακρίβεια».