Λευκό δωμάτιο, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη στο Θέατρο Σταθμός

Υπάρχουν εκεί έξω κάποιοι που σχεδιάζουν τα πάντα.
Κρατούν την ανθρωπότητα από την καρδιά και τη σφίγγουν.
Φτιάχνουν πρόσωπα, χαρακτήρες, ταυτότητες, σχέσεις, ιδέες, τάσεις, ιστορίες.
Όλα. Πώς αλλιώς θα γινόταν;

Μετά τα «Μελίσσια», που ανέβηκαν με ιδιαίτερη επιτυχία στο Εθνικό Θέατρο, ο Αλέξης Σταμάτης γράφει το «Λευκό δωμάτιο».

Πού πάνε οι θεατρικοί ήρωες όταν τελειώνει το έργο; Παραμένουν άραγε εγκλωβισμένοι σε αυτή τη συγκεκριμένη ζωή που τους δημιούργησε ο «νονός» – συγγραφέας τους; Μια αλληγορία εγκλεισμού με πρωταγωνίστριες την Μπλανς Ντιμπουά από το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς και την Έντα Γκάμπλερ από το ομώνυμο έργο του Χένρικ Ίψεν αποκαλύπτει την κουζίνα της δημιουργίας του συγγραφέα και του ηθοποιού μέσα από το θέατρο, τους χαρακτήρες, την επινόηση και την πραγματικότητα. Εντέλει μέσα από την ίδια τη ζωή.

Σε έναν ου-τόπο, που βρίσκεται σε ένα ψηλό βουνό, υπάρχει μία πανσιόν για θεατρικούς ήρωες. Για όσους έχουν γεννηθεί από το χέρι του συγγραφέα-δημιουργού τους και είναι στη διάθεση κάθε σκηνοθέτη, στις σκηνές όλου του κόσμου. Κάθε φορά που τελειώνει η κατασκευή τους και αφού τα είδωλά τους έχουν ανέβει στις σκηνές, τα πλάσματα αυτά συγκεντρώνονται στην πανσιόν. Όμως, εκεί συμβαίνει κάτι μοναδικό: το ανύπαρκτο δημιουργεί πραγματική ζωή. Τη διεύθυνση του χώρου αυτού έχει αναλάβει η Φλώρα, μία ακαθόριστης ηλικίας και ιδιοσυγκρασίας γυναίκα.

Κάποια στιγμή καταφθάνει η περήφανη και δυναμική Έντα, την οποία η Φλώρα τοποθετεί στο ίδιο δωμάτιο με την Μπλανς. Ανάμεσα στις δύο γυναίκες δημιουργούνται πολύ έντονες κλιμακούμενες συγκρούσεις, καθώς προέρχονται από τελείως διαφορετικές εποχές, με διαφορετικές επιδιώξεις και έχουν διαφορετική ψυχοσύνθεση, αν και υπάρχει ένα υποδόριο νήμα που τις ενώνει. Όταν η Έντα αποφασίζει να κάνει μια παράτολμη κίνηση, οι τεκτονικές πλάκες της επινόησης, η ίδια η υπόσταση των χαρακτήρων στο αναπόδραστο γίγνεσθαι της πανσιόν της Φλώρας -και, πάνω απ’ όλα, το άγχος του δημιουργού- θα αποκτήσουν μία άλλη δραματική διάσταση χάρη στη λύτρωση που θα προσφέρει απρόσμενα, στο τέλος, η αυτοδικία.