Θάλαμος Νο 6, του Άντον Τσέχωφ στο Δημοτικό Θέατρο Ηλιούπολης

Στον περίβολο ενός επαρχιακού νοσοκομείου υπάρχει μία μικρή πτέρυγα για τους ψυχικά αρρώστους, ο θάλαμος Νο 6.
Εκεί, δύο ψυχές θα βρεθούν, θα αγαπηθούν και θα αναρωτηθούν:

Μα γιατί οι άνθρωποι στην αγάπη να μην ανταποδίδουν και αυτοί με αγάπη;
Μα γιατί στην αλήθεια να απαντούν με ψέμα;
Μα ποιος κρίνει ποιος είναι «φυσιολογικός» και ποιος όχι;
Μα γιατί άνθρωποι ζουν στο περιθώριο, δίχως αγάπη και αποδοχή;
Μα πώς γίνεται, να κλείνουμε τα αυτιά μας στον ξεριζωμό τόσων ανθρώπων;
Μα πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να θεωρείται «λαθραίος»;
Μα πώς γίνεται οι «νοικοκυραίοι», τα «καλά παιδιά », οι «σωστοί σύζυγοι» να δολοφονούν;
Μα πόσες αδελφές μας θα δούμε ακόμα χτυπημένες, κακοποιημένες, δολοφονημένες;
Μα πόση βία θα ανεχτούμε ακόμα στους δρόμους της πόλης μας;
Μα γιατί οι άνθρωποι δεν ζουν σε αρμονία με την φύση;
Μα πώς χάθηκε η ποίηση και η ομορφιά από τη ζωή μας;

… και κάπως έτσι, μέσα σε αυτήν την μικρή πτέρυγα για ψυχικά ασθενείς, ανθίζει ένας φωτεινός μικρόκοσμος, ανάβει ένα φαναράκι.

Νατάσα- Φαίη Κοσμίδου, Ιωάννα Παπακωνσταντίνου, Έρη Μανουρά

Ο Κώστας Γάκης εμπιστεύεται το εκπληκτικό διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Θάλαμος Νο 6» στη φωνή της Νατάσας – Φαίης Κοσμίδου, η οποία το φέρνει στο σήμερα, το ζωντανεύει και μάς μιλάει κοιτώντας μας στα μάτια για όλα όσα μας πονάνε.

Μέσα από μία χιπ χοπ αισθητική, γεμάτη μουσική και τρυφερότητα δημιουργείται μία παράσταση – ποιητικό κολάζ που φωνάζει: Μην ξεχνάς!

Ένα έργο για τον άνθρωπο που μέσα σε αυτήν την βαρβαρότητα, μέσα σε αυτόν τον άγριο κόσμο, αυτός συνεχίζει να παλεύει, να ονειρεύεται, να τραγουδάει την αλήθεια με τρυφερότητα, να απλώνει το χέρι και προσφέρει αγκαλιά σε όποιον την χρειάζεται.

Ένας ύμνος στην μητρική αγάπη, που θα σώσει τον κόσμο.