Hi Jack. This is an Intimate version, της Ανδρονίκης Μαραθάκη στο TAF / the art foundation

Στο έργο αυτό της Ανδρονίκης Μαραθάκη, για τέσσερις ώρες Hijackers & Jacks υφαίνουν ακατάπαυστα τον χώρο με κυκλικές ροές κίνησης και με στόχο τον πλήρη συντονισμό τους ως ένα κοινωνικό σύνολο και έστω για μια στιγμή.

Ντυμένοι απλά με τα εσώρουχά τους, οι ερμηνευτές παραμένουν καθημερινοί και σχεδόν γυμνοί στην ερμηνεία τους, βαδίζοντας ο καθένας στο “χώρο” του το δικό του μονόδρομο. Τοποθετημένοι σε ένα κάναβο που έχει διαμορφωθεί με απλές χαρτοταινίες, ακολουθούν κυκλικές πορείες, με τις ομοιότητές τους να παραμορφώνονται ελαφρά και να αναδεικνύουν τις διαφοροποιήσεις στο τρόπο που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους. Η τάση τους κοινή για όλους μας: τάση για
επιβίωση και διατήρηση της Ζωής.

* Το κοινό μπορεί να εισέρχεται και να εξέρχεται καθ’ όλη τη διάρκεια της δράσης, επιλέγοντας την οπτική γωνία παρακολούθησης.

Ανδρονίκη Μαραθάκη

H Ανδρονίκη Μαραθάκη, έπειτα από ένα εργαστήριο δύο εβδομάδων εισάγει τη μέθοδο που ανέπτυξε η ίδια με την ομάδα της κατά την έρευνα της θεματικής “Έρωτας & Επανάσταση” (2016-2018) και η οποία ολοκληρώθηκε και παρουσιάστηκε με τον επίλογο “Hi Jack. Hijack!” στο 5ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση (2018).

Εδώ, στην συνεργασία της με το Τ.Α.F/the art foundation , μας καλεί στην αποφώνηση του εργαστηρίου, σε μια «πειρατεία» μεγαλύτερης διάρκειας από ό,τι μέχρι τώρα έχει επιχειρήσει, μειώνοντας την ίδια στιγμή τη φυσική απόσταση θεατή-ερμηνευτή. Είναι μία εκδοχή περισσότερο οικεία, μία γοητευτική «κατασκοπία» του Χορού, ένα κάλεσμα για το πως αντιλαμβανόμαστε τη σχέση αυτής της Τέχνης και της παρατήρησής της με τη Ζωή.

Η Ανδρονίκη Μαραθάκη γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Συντήρηση Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης, καθώς και Χορό. Κερδίζοντας την υποτροφία στο τομέα του Χορού από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, συνέχισε τις σπουδές της στο εξωτερικό και έκτοτε εξελίσσει τη δική της ερευνητική πρακτική σε σχέση με τη χορογραφία και τη δημιουργία έργων χορού. Στα έργα της καλλιεργεί την ανάγκη για συνεχή αναθεώρηση της σχέσης μεταξύ του χορού, των κοινωνικών μηχανισμών και των αντιληπτικών δυνατοτήτων, αμφισβητώντας ακόμη και την προσωπική της ταυτότητα ως χορεύτριας, δημιουργού έργων χορού και εκπαιδευτικού του χορού.

Τα τελευταία χρόνια προσηλώθηκε στη δημιουργία έργων χορού, επιχορηγήθηκε και έλαβε χορηγίες από διάφορους οργανισμούς, παρουσιάζοντας έτσι το τετράπτυχο Έρωτας & Επανάσταση –“Ανωμαλία του ελαχίστου” (Ίδρυμα Ι.Φ. Κωστοπούλου, 2016), “Προς-ευχές” (2017), “Ένα masturdating” (Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού, 2018), “Hi Jack.Hijack!” ( 5ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων/Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, 2018)– καθώς και το δίπτυχο της θεματικής “it’s not about if you will love me tomorrow” – “it’s not about if you will love me tomorrow_Μέρος 1” (Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού, 2019) και “it’s not about if you will love me tomorrow_ Μέρος 2” (Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, 2019). Αφοσιωμένη στη μελέτη θεματικών για μεγάλες χρονικές περιόδους, συνεργάζεται με τους καλλιτέχνες Λάμπρο Πηγούνη, Νύσο Βασιλόπουλο, Φίλιππο Βασιλείου και Βιτόρια Κωτσάλου, καθώς και με συγκεκριμένη ομάδα ερμηνευτών. Τα πρόσφατα έργα της εξελίσσονται μέσα από κινητικά τοπία και ροές κίνησης, σε μια προσπάθεια να εμφανιστούν οι ενδείξεις της ανθρωπότητας και της φύσης, ενώ παράλληλα χρησιμοποιεί την «ασημαντότητα» της καθημερινότητας και τα fractals σαν επεκτεινόμενες συμμετρίες του Χορού και της Ζωής.

Μέσα από τα παραπάνω, διαμορφώνει την προσωπική της πρακτική στον αυτοσχεδιασμό χορού, συνεργάζεται με τον θεατρικό σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Ντέλλα και πραγματοποιεί εργαστήρια χορού για παιδιά, ενήλικες και μεικτά τμήματα επαγγελματιών και μη χορευτών. Ως εκπαιδευτικός του προγράμματος “Dancing to Connect”, είναι σταθερή συνεργάτιδα της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.
«Ο χορός δεν είναι μέσο για να εκφράσεις κάτι. Ο χορός είναι το παρόν ή δεν είναι».