Ο Ταραντίνο και το παλιό Χόλιγουντ

Η τελευταία και ένατη στη σειρά δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Για πολλούς λόγους. Και από ότι φαίνεται εδώ, μάλλον όχι για τους αναμενόμενους.

Παρότι το «Κάποτε στο… Χόλιγουντ» βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη 22 Αυγούστου, έχει ήδη ξεκινήσει να προβάλλεται επιλεκτικά σε μερικές αίθουσες της Αθήνας δημιουργώντας αμέτρητες ουρές στα ταμεία τους.

Η ιστορία όμως του τέως σταρ Ρικ Ντάλτον – ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο στο ρόλο συνεχίζει τη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη μετά από το «Django, ο τιμωρός»-  που ψάχνει να βρει τρόπο να αναστήσει την καριέρα του εν μέσω ενός καυτού καλοκαιριού, ίσως δεν είναι η τυπική ταραντινική ταινία που φαντάζεται ο πολύ κόσμος.

Το καλοκαίρι του 1969  (έτος- ορόσημο από όπου κι αν το δει κανείς) είναι ο χρόνος δράσης. Το Λος Άντζελες και η βιομηχανία του θεάματος ο τόπος. Ο Ταραντίνο λατρεύει την συγκεκριμένη εποχή και μιλά για το αγαπημένο του σινεμά μέσω αυτής που τη θεωρεί ως την εποχή της αθωότητας.

Όμως πίσω από τις διασκεδαστικές ερμηνείες που στάζουν αυτοσαρκασμό και νοσταλγία, το αριστοτεχνικό κολάζ με τις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές αναφορές και τον φόρο τιμής στις τελευταίες στιγμές της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, υπάρχουν λεπτομέρειες που μπορεί να κάνουν τον εξοικειωμένο με το ταραντινικό σύμπαν θεατή να νιώσει κάπως άβολα.

Το «Once Upon a Time… in Hollywood» που συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Καννών 2019, μοιάζει με «ψυχαγωγία από την ανάποδη» όπως γράφτηκε από ξένους ανταποκριτές, προσφέροντας μια φετιχιστική γιορτή του τέλους της δεκαετίας του ’60.

Ο Ταραντίνο ζήτησε από τους κριτικούς  να μην αποκαλύψουν μυστικά του φιλμ -που διαθέτει ένα σπουδαίο καστ  από τους Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και Μπραντ Πιτ έως την Μάργκο Ρόμπι στο ρόλο της Σάρον Τέιτ και τον Αλ Πατσίνο– στις κριτικές τους. Εκείνοι σεβάστηκαν την επιθυμία του και δεν μπήκαν στον πειρασμό των spoilers. Σχεδόν όλοι όμως συμφώνησαν ότι με το φιλμ αυτό ο Ταραντίνο εξελίσσεται και μπαίνει σε μια νέα δημιουργική εποχή.

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης λέει για την λατρεία του στο παλιό Χόλιγουντ και τους λόγους που αποφάσισε να καταπιαστεί με αυτό στη νέα του ταινία:

«Η  ιδέα του να εξερευνήσουμε αυτή την περίοδο, αυτή την εποχή στο Λος Άντζελες, με τα διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, ήταν που με προσέλκυσε ιδιαίτερα. Αυτή η ταινία είναι λίγο σαν απομνημόνευμα. Έζησα στο Λος Άντζελες το 1969. Θυμάμαι τι έπαιζε στο σινεμά, στην τηλεόραση. Θυμάμαι λεπτομέρειες. Θυμάμαι πώς ο κόσμος άκουγε ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο. Δεν άλλαζες σταθμούς για να βρεις άλλο τραγούδι, είχες έναν σταθμό που άκουγες, σε υψηλή ένταση και δεν τον έκλεινες όταν είχε διαφημίσεις. Είχε ενδιαφέρον να σκαλίζω το μυαλό μου, να πυροδοτώ τη μνήμη μου και να θυμάμαι πώς ήταν τότε».