Οι περιπέτειες μιας λογίας ρέγγας του Κωνσταντίνου Δέδε, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Ο σουρεαλιστικός μονόλογος του Κωνσταντίνου Δέδε «Οι περιπέτειες μιας λογίας ρέγγας» πραγματεύεται το πολύπλοκο πρόβλημα της προσφυγιάς, του ξεριζωμού, της διαφορετικότητας. Μιλά για τις αλλαγές των ανθρώπων στο «μέσα» και το «έξω»  τους σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Ένα παραμύθι, που βασίζεται σε ένα χιουμοριστικό άρθρο του 1890 στην καθαρεύουσα – μια πλούσια γλώσσα που όλο και φθίνει και συνδέεται άμεσα με την πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας. Ο κωμικός μονόλογος πρωτοπαρουσιάστηκε στα πλαίσια του φεστιβάλ ΑΤΛΑΣ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά στο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος.

Αντί σκηνοθετικού σημειώματος

Η ρέγγα είναι ένα λιπαρό ψάρι του γένους Clupea το οποίο βρίσκεται στα ρηχά και ζεστά νερά του βόρειου Ειρηνικού και του βόρειου Ατλαντικού ωκεανού και της Βαλτικής. Ζει κοπαδιαστά σε ψυχρά νερά με μέτριο βαθμό αλμυρότητας. Στους εχθρούς της ρέγγας περιλαμβάνονται τα θαλασσοπούλια, τα δελφίνια, οι θαλάσσιες χελώνες, οι φώκιες, οι φάλαινες και κυρίως ο άνθρωπος.

Οι ρέγγες έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε κάλα λιπαρά Ω-3 και είναι επίσης πηγές βιταμίνης D. Φέρουν όμως και διοξίνες, αν και πηγές θεωρούν ότι στατιστικά τα πλεονεκτήματα από τα Ω-3 είναι ισχυρότερα από τους ενδεχόμενους κινδύνους λόγων διοξινών.

Ας αναλογιστούμε λοιπόν έπειτα απ΄όλα αυτά, μια ρέγγα να φτάνει στην Ελλάδα της Μπέλ Επόκ, του «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη μόνη, σε μια αλμυρή κοινωνία, αντιμετωπίζοντας καθημερινά μια τοξική στάση – ίδιον της κρίσης- από τους ανθρώπους.

Ένα τόσο δα ψάρι, πολύ μικρό, χωρίς καμιά δύναμη και κυρίως χωρίς να είναι τουριστικός προορισμός του η Ελλάδα, στο έλεος της εποχής που προαναφέραμε, να αναφωνεί στο φινάλε του μονολόγου «Δεν είμαι άνθρωπος, είμαι ψάρι», υπογραμμίζοντας την έννοια της διαφορετικότητας. Μιας έννοιας που μόνο αν μπορέσουμε να δούμε κατάματα και  να αποδεχθούμε, θα μπορούσαμε ίσως και να πάμε παραπέρα.

 Μια ρέγγα…που πρόκειται να καπνιστεί !

η αιχμαλωσία της «Ως τυφλαίεπέσαμεν εις τα δίκτυα των Νορβηγών αλιέων, τρισχίλιαι εν όλωρέγγαι, πλέουσαι την Βαλτικήν κατά πολυαρίθμουςαγέλας και συνελήφθημεν αι μωραί…»

το ταξίδι και οι φίλες «Άλλοτε ποτέ μια νεαρά ρέγγα, φίλη μου στενή, συλληφθήσα και αυτή, αλλά δραπετεύσασα κατόπιν, μοιδιηγήθη ό, τι φρικώδη ήκουσε πράγματα από του στόματος των απηνών διωκτών μας».

η άφιξή της στο λιμάνι του Πειραιά, η Τρούμπα και οι γύρω συνοικίες «Από της ριπαράς οδού, εφ’ ης κατεκείμην, σφοδρός άνεμος με παρέσυρεν εις μίαν άλλην συνοικίαν με το όνομα Τρούμπα. Τι είδαν οι οφθαλμοί μου, αλλά κυρίως τι ήκουσαν τα ώτα μου, δύσκολον να το περιγράψω… »

Η αγάπη και το τέλος …