Σταχτοπούτα από τα Μπαλέτα του Μόντε Κάρλο στο Μέγαρο Μουσικής

Η Σταχτοπούτα ζωντανεύει στη σκηνή μέσα από τη γοητευτική χορογραφία του Jean-Christophe Maillot, καλλιτεχνικού διευθυντή των Μπαλέτων του Μόντε Κάρλο και ενός από τους κορυφαίους χορογράφους της γενιάς του, τα αφαιρετικά σκηνικά του Ernest Pignon-Ernest [Ερνέστ Πινιόν], τα ευφάνταστα κοστούμια του Jérôme Kaplan [Ζερόμ Καπλάν] και τους ονειρικούς φωτισμούς του Dominique Drillot [Ντομινίκ Ντριγιό].

Εορταστικό πρόγραμμα

21,23,25,27 Δεκεμβρίου 2018 στις 20:00   ***  22, 26, 28, 29 Δεκεμβρίου 2018 στις 17:00   ***   26,29 Δεκεμβρίου 2018 στις 21:00

Τα Μπαλέτα του Μόντε Κάρλο δημιουργήθηκαν το 1909 από τον Σεργκέι Ντιάγκιλεφ και αμέσως συνεργάστηκαν με τους σπουδαιότερους σολίστ της εποχής όπως ο Νιζίνσκι και η Άννα Πάβλοβα. Χάρη στην υψηλή προστασία της πριγκίπισσας Γκρέις του Μονακό, η ομάδα καταξιώθηκε παγκοσμίως και σήμερα, υπό την προεδρία της πριγκίπισσας Καρολίνας του Αννόβερου και την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ζαν-Κριστόφ Μαγιό, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες σε όλο τον κόσμο.

Η Σταχτοπούτα είναι το έργο-σταθμός του σύγχρονου χορού, έχει παρουσιαστεί στις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου και έχει πλέον ενταχθεί στο ρεπερτόριο των διασημότερων μπαλέτων, όπως της Σκάλας του Μιλάνου και της Όπερας του Παρισιού, ενώ έχει αποσπάσει ενθουσιώδεις κριτικές, όπου κι αν ανέβηκε.

Όλοι γνωρίζουμε το πολυαγαπημένο παραμύθι της φτωχής Σταχτοπούτας που, με μαγικό τρόπο, λυτρώνεται από τις κακοτυχίες της ζωής και μεταμορφώνεται σε αληθινή πριγκίπισσα. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η Μητριά δεν είναι μια μοχθηρή μεσόκοπη κυρία αλλά μια πολύ σαγηνευτική γυναίκα; Όταν οι Κακές Αδελφές δεν είναι πλέον ούτε τόσο δύστροπες αλλά ούτε και τόσο άσχημες; Όταν η Νεράιδα είναι ίσως πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε;

Ο Ζαν-Κριστόφ Μαγιό, που έχει στο βιογραφικό του πολυάριθμες και υψηλότατες διεθνείς διακρίσεις, προσεγγίζει με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο αυτή την κλασική ιστορία, πιστός στη φήμη του ως «παλαιοντολόγου των παραμυθιών». Η σύγχρονη και τολμηρή ματιά του δίνει φρέσκια πνοή στο έργο, μεταφέροντάς το σε ένα διαχρονικό πλαίσιο, όπου στο επίκεντρο δεν βρίσκεται μια ακόμα ιστορία αγάπης και δικαίωσης, αλλά μια κοινωνική κριτική, μια απαραίτητη ενδοσκόπηση σε θεμελιώδη ζητήματα, αξίες και ιδανικά που μας αφορούν όλους.