Ο Richard Bellia είναι ένας ροκ τύπος και κανένας μουσικός δεν λέει όχι στον φακό του. Ε, σχεδόν κανένας

Ο Richard Bellia έχει φωτογραφήσει τους πάντες από το 1980 ως σήμερα –και έχει βάλει μια μικρή άνω τελεία στο 2016 για να μαζέψει τον αφρό από το υλικό του και να φτιάξει ένα βιβλίο-θηρίο (πέντε κιλά, όχι αστεία) με φωτογραφίες, ασπρόμαυρες, αναλογικά δουλεμένες, μοναδικές πόζες στην ροκενρόλ αιωνιότητα. Και από εκεί συνεχίζει απτόητος, σίγουρος άλλωστε ότι το βιβλίο θα του ανοίξει ακόμη περισσότερες πόρτες. Πριν βρεθεί στην Αθήνα, κάπου ήταν πάντως με τον Kanye West.

Ο Bellia χαμογελάει ικανοποιημένος από τις συναντήσεις του μέσα στα χρόνια – και όταν ακόμη δεν το διατυπώνει σε φράση, στέλνει πάντα την ευγνωμοσύνη του στον Robert Smith. Αν δεν ήταν οι Cure, που άσημοι ακόμη όταν τους γνώρισε, του έδωσαν το ελεύθερο να τους ακολουθήσει φωτογραφίζοντάς τους, ίσως τίποτε από την καρέ-καρέ πορεία του να μην είχε συμβεί. Τους Cure μάλιστα και την ατίθαση ομιχλώδη κόμη του Smith είχε φωτογραφίσει και στο Rock In Athens το ’85 στο Καλλιμάρμαρο.

_{Iron Maiden}

Έχει επίσης –σημειώνω- κάμποσες φωτογραφίες των Clash και του Joe Strummer και αυτό αυτομάτως τον βάζει ψηλά στην δική μου εκτίμηση και είμαι σίγουρη όχι μόνο τη δική μου.

Το «κάλεσμα» της τέχνης του, λέει ο Bellia, το ένοιωσε με το που στήριξε πρώτη φορά τους αγκώνες του πάνω στην σκηνή και αισθάνθηκε την δόνηση από τον ήχο. Ήταν σαν κάτι να τον τραβούσε μέσα στη μουσική (και όσοι τρέχουν να πιάσουν μπροστά θέση στις συναυλίες ξέρουν για τι ακριβώς μιλάει).

Έχει τρομερό υλικό. Ταξιδεύει συνέχεια, στέκεται μπροστά στη σκηνή, έχει πάσο για τα παρασκήνια. Πώς καταφέρνει και πλησιάζει όλο αυτό το αλλόκοτο «πλήθος»; Ένα tip που δίνει είναι το εξής: μιλάς στους απλούς ανθρώπους σα να είναι διασημότητες, μιλάς στους διάσημους σα να είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Και πιάνεις την στιγμή. – Έι Leonard θα σε πείραζε να τραβήξω μια φωτογραφία; Και στη συλλογή του και ο Leonard Cohen!

_{Kurt Cobain}

Ένα άλλο κόλπο- κάτι που είναι αλήθεια βέβαια- είναι να τους δείξεις ότι πραγματικά ξέρεις τι κάνεις. Εξηγεί: «Νeil, θα ήθελα πολύ μια φωτογραφία δική σου, αν δεν σε πειράζει». Μέχρι να απαντήσει ο Neil Young, ο φίλος μας έχει προλάβει να του πει κάτι σαν… «μόνο, αν θα μπορούσες να μετακινηθούμε λίγο πιο αριστερά που το φως είναι πολύ καλύτερο, θα είναι τέλεια». Γιατί σίγουρα εμπιστεύεσαι πιο εύκολα κάποιον που ξέρει το αντικείμενό του- σωστά;

Πιο δύσκολοι πάντως να φωτογραφίσεις δεν είναι οι punk rockers που είναι όλο πόζες, ή τα παιδιά που κρύβονται πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών παίζοντας μουσική, το πιο δύσκολο είναι μια boy band. Επειδή –εξηγεί ο Richard – στέκονται όλοι τους σε μια ευθεία, δεν δίνουν προοπτική. Αυτοί και η Patti Smith. Η Patti απλά δεν θέλει. Ναι, αλλά σκέψου, ποιοι έχουν φωτογραφίσει την Patti…

_{David Bowie}

David Bowie, Paul McCartney, Ray Charles, James Brown, Metallica, Lou Reed, Scratch Lee Perry, Barry White, Dr. Dre, Erykah Badu… δεν έχει νόημα να γράψω ονόματα- είναι χίλιες φωτογραφίες εκεί μέσα, κάθε μια θα μπορούσε να αφηγείται μια ιστορία ξεχωριστή, ένα κομμάτι της ποπ κουλτούρας, όψεις της μουσικής ή ό,τι άλλο θέλετε.

Ο Richard Bellia ταξιδεύει αυτόν τον καιρό και παρουσιάζει το έργο του– τις λίγες μέρες που πέρασε από εδώ έδειξε κάποιες εικόνες του στο Φουαγέ του Παλλάς και έχει την μηχανή του πάντα πρόχειρη γιατί μουσικές κυκλοφορούν παντού και έχει δουλειά να κάνει.

Richard Bellia –Un oeil sur la musique