Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου

«Η τυφλόμυγα»

Σ’ ένα αμυδρά φωτισμένο ανάκτορο, με θέα την Αθήνα, σαν σε μαυρόασπρο φιλμ του Αντονιόνι, περιστοιχισμένος από ανθρώπους που δεν «κοιτούν», ζει ο νεαρός βασιλιάς Οιδίπους.

Ένας άνευ προηγουμένου λοιμός τυραννά τη χώρα και τους πολίτες της. Μόνος τρόπος σωτηρίας, σύμφωνα με το χρησμό του Απόλλωνα, η εξιχνίαση της δολοφονίας του πρώην βασιλιά Λάιου και η παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Ο νεαρός Οιδίποδας αναλαμβάνει χρέη ερευνητή και η αναζήτηση αρχίζει. Κοιτάζοντας το είδωλό του στον καθρέφτη δεσμεύεται πως θα βρει τον ένοχο. Θα το πράξει με την ίδια ζέση σαν να επρόκειτο για τον πατέρα του.

Μέσα στο σπίτι δύο κορίτσια και δύο μικρότερα αγόρια, παίζουν την τυφλόμυγα. Ο νεαρός βασιλιάς συναντά και συνδιαλέγεται με τους χαρακτήρες που είχαν σχέση ή που θα μπορούσαν με κάποιο τρόπο να βοηθήσουν στη λύση αυτής της μυστηριώδους υπόθεσης.

Ο Κρέων γνήσιος bon viveur, μέσα στο λευκό του κοστούμι. Ο ανδρόγυνος Τειρεσίας συνοδευόμενος από τον εκπαιδευμένο σκύλο – οδηγό του, Η Ιοκάστη, αγέρωχη, αρχοντική με παγωμένο βλέμμα. Ένα μπεκετικό δίδυμο βοσκών, ο ένας τυφλός, ο άλλος κυνικός. Και τέλος ο χορός. Δύο πρόσωπα, που λειτουργούν ως δυο ημιχόρια. Ένας γηραιός τυφλός και ένας νεαρός, με όλες τις αισθήσεις ακέραιες, αλλά δίχως γνώση και εμπειρία. Πάνω στο τραπέζι κόκκινο κρασί. Θα καταποθεί, θα χυθεί, θα γίνει αιτία πνιγμού. Από το ρολόι του τοίχου ξεπροβάλει ο κούκος. Από την αρχή μέχρι και το τέλος τούτης της μέρας. Το φως, καθ’ όλη τη διάρκεια είναι αμυδρό. Και όσο η έρευνα προχωρά, μαζί με τα λεπτά της ώρας, τόσο βυθιζόμαστε στο σκοτάδι. Και τα μικρά παιδιά παίζουν πάντα την τυφλόμυγα. Η «αποκάλυψη» θα φέρει βροχή. Καταρρακτώδη. Κάθαρσης;

Ο νεαρός Οιδίποδας, ως φιλοσοφικό alter ego του Φίλιπ Μάρλοου, του διάσημου χαρακτήρα του Ρέημοντ Τσάντλερ, οδηγεί τους μάρτυρες, τους πολίτες της χώρας, αλλά και τον ίδιο τον εαυτό του, με όρους, στυλιζάρισμα και όλα τα κλισέ του φιλμ νουάρ, σε μια ακραία ενδοσκοπική διαδικασία.

Η έρευνα θα αποκαλύψει πως όσοι γνώριζαν ή υποπτεύονταν τί έχει συμβεί, επέλεξαν την εκούσια τυφλότητα και τη σιωπή. Στον πάτο αυτού του πηγαδιού βρισκόμαστε όλοι. Η ευθύνη για το έγκλημα είναι συλλογική. Ακόμη και αν ο «ένοχος» είναι ένας.