Μόνος με τον Άμλετ με τον Αιμίλιο Χειλάκη στο Θέατρο Τζένη Καρέζη

Πρόκειται για μια πρωτότυπη σκηνική ανάγνωση του «Άμλετ», του πολυπρόσωπου θεατρικού έργου του William Shakespeare, σε διασκευή για έναν ηθοποιό. Ο Αιμίλιος Χειλάκης ερμηνεύει όλους τους χαρακτήρες της τραγωδίας του Σαίξπηρ, με μοναδικό όπλο τον λόγο του μεγάλου Άγγλου συγγραφέα στη διαχρονική μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά.

Υπόθεση
Ο βασιλιάς της Δανίας πεθαίνει και στον θρόνο τον διαδέχεται ο αδερφός του Κλαύδιος, που δεν διστάζει να παντρευτεί τη χήρα του νεκρού βασιλιά, τη βασίλισσα Γερτρούδη.
Ο Άμλετ, ο γιος της, βασανίζεται τόσο από τον ξαφνικό χαμό του πατέρα του όσο και από την απόφαση της μητέρας του να ξαναπαντρευτεί τόσο σύντομα. Όταν το φάντασμα του νεκρού βασιλιά εμφανίζεται μπροστά του και του αποκαλύπτει ότι ο Κλαύδιος τον δολοφόνησε, για να τον διαδεχθεί, ο Άμλετ ορκίζεται να πάρει εκδίκηση. Όταν ένα μπουλούκι θεατρίνων παρουσιάζεται τυχαία στο παλάτι, ο Άμλετ αποφασίζει να βάλει τους ηθοποιούς να αναπαραστήσουν μπροστά στον Κλαύδιο τη δολοφονία του βασιλιά, ελπίζοντας ότι έτσι θα αποσπάσει την ομολογία του.

Μέσα σε 75 λεπτά ο Άμλετ, η Οφηλία, ο Κλαύδιος, η Γερτρούδη, ο Πολώνιος, ο Λαέρτης, το Φάντασμα του Νεκρού βασιλιά, ο Οράτιος ζωντανεύουν στη σκηνή από έναν μόνο ηθοποιό, τον Αιμίλιο Χειλάκη, σε μια απόπειρα επιστροφής στα απολύτως βασικά στοιχεία της θεατρικής πράξης.

Η παράσταση «Μόνος με τον Άμλετ» παρακολουθεί την προσπάθεια του νεαρού πρίγκιπα να διανύσει την απόσταση από τη Σκέψη στην Πράξη. Συνειδητοποιώντας ότι το σύστημα αξιών στο οποίο μέχρι τώρα πίστευε και η επίπλαστη ευδαιμονία που μέχρι τώρα απολάμβανε έχουν πια πεθάνει, αναζητάει εναγωνίως έναν τρόπο να διατηρήσει την αξιοπρέπεια και τα ιδανικά του σε μια κοινωνία που ιδεολογικά καταρρέει. Το θεμελιώδες ερώτημα που απασχολεί τον Άμλετ τού σήμερα δεν είναι απλώς το «να ζει κανείς ή να μη ζει» αλλά το «πώς να ζει». Είναι ένας σύγχρονος ήρωας που παρατηρώντας τις κοινωνικές συνθήκες γύρω του δεν βασανίζεται μόνο από το μάταιο της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά κυρίως αναρωτιέται αν είναι προτιμότερο να ζει κανείς άπραγος ή να πεθαίνει πράττοντας.