Θέλετε να χορέψομε Μαρία; στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων

Η νουβέλα της Μέλπως Αξιώτη Θέλετε να χορέψομε Μαρία; κυκλοφόρησε το 1940. Γραφή ιδιότυπη, γλώσσα τρυφερή, ονειρική, κοφτή, λαχανιασμένη μέσα στην αγωνία της να συλλάβει τις καθαρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας, ξεδιπλώνει με τρόπο μοναδικό το απλό και συνάμα τρομακτικό που κρύβει η ζωή. 

Η ιστορία μιας ζωής. 
Η Άννα, η κυρία Θαλή, ο Γιάννης, άνθρωποι που ξεκίνησαν από αλλού, με το τρέμουλο να τα γνωρίσουν όλα γύρω τους. Γλείφουν χρόνια, λόγια, σιωπές, τρατάρουν την τύχη τους γέλια και δάκρυα, και κάποτε σμίγουν μαζί, ησυχασμένοι για το δρόμο που έκαναν.
Η ιστορία της ζωής.
Αφτιασίδωτη και επιθυμητή, όπως μια πρόσκληση σε χορό.

Σκηνοθετικό σημείωμα
Η κυρία Θαλή έζησε μόνη. Και κουβέντιαζε ολομόναχη. Η Άννα έτρεμε μήπως δεν προλάβει να τα γνωρίσει όλα στη ζωή. Και αναρωτιόταν σε ποια μεριά της γης να βρίσκουνται άραγε τα σπουδαία πράγματα. Ο Γιάννης κάποτε έφτασε στο θάνατο. Και τώρα έχει φτιάξει ένα θρόνο και περιμένει τη Μαρία του.
Κάθε άνθρωπος θα καθόταν να αφηγηθεί τη ζωή του, αν βρισκόταν έστω κι ένας που να ‘θελε να τον ακούσει.
Άνθρωποι μιλάνε μόνοι τους, άλλοι ξαπλώνουν ανάσκελα και φτιάχνουν περιβόλια στον ύπνο τους, ορισμένοι φτάνουν στο θάνατο και γυρίζουν.
Κι όλοι περιμένουμε τη Μαρία.
Όμως, πρέπει να φτάσουνε να αξίζουνε τα πράγματα με τρόπο πιο τρομαχτικό από τα πράγματά μας τα καθημερνά.
Γιατί στα σύνορα της περασμένης ζωής μας και στα τώρα, θα συναντήσουμε τη Μαρία. Εκεί θα βρίσκονται και τα σπουδαία πράγματα.
Στο Θέλετε να χορέψομε Μαρία; στέκομαι στο σύνορο αυτών που μπορώ να αφηγηθώ και σ’ αυτά που δε διανοούμαι ούτε να φανταστώ. Μια ερώτηση προσκαλεί σε κίνηση τις ιστορίες των ανθρώπων του ασήμαντου, αυτών των ελάχιστων που ατάραχοι παρατηρούν τα θαύματα που τους περιστοιχίζουν και μόνη τους έγνοια είναι να τα καταλάβουν ολοκληρωτικά, με όλη τους την τρομακτική λεπτομέρεια.
Ηλέκτρα Ελληνικιώτη