Ημερολόγια Αλληλεγγύης: μια παράσταση για τους πρόσφυγες στο Θέατρο Τέχνης

Βρισκόμαστε στη Μυτιλήνη, Καλοκαίρι του 2015. Κάποιοι εθελοντές κάτοικοι της Λέσβου και άλλοι που έρχονται από άλλες πόλεις. Τρέχουν για να βοηθήσουν στην διάσωση και την φιλοξενία των προσφύγων. Και βέβαια κρατούν ημερολόγια. Τα χρόνια αυτά έμελλε να μας δοκιμάσουν με έναν τρόπο που ποτέ ίσως δεν είχαμε φανταστεί. Έμελλε να μας φέρουν σε επαφή με εικόνες και ιστορίες που μοιάζουν ξαναζωντάνεμα της μικρασιατικής καταστροφής, που ακούγαμε από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Άνθρωποι βγαίνουν από τις βάρκες και άνθρωποι που χάνονται μέσα στο νερό. Παιδιά που διασώζονται και άλλα που τα ξερνάει το κύμα στις ακτές του νησιού. Ατέλειωτες ουρές οδοιπόρων που πάνε από το ένα μέρος στο άλλο για να βρουν κατάλυμα και βέβαια τον περιπόθητο τρόπο διαφυγής για την Ευρώπη του ονείρου. Σύριοι, Αφγανοί, Πακιστανοί που έρχονται στη χώρα μας διωγμένοι από τον πόλεμο με σκοπό να περάσουν στη Δύση. Και Άνθρωποι –με άλφα κεφαλαίο- που τρέχουν όλη μέρα και βοηθούν. Αυτοί οι τελευταίοι μας αφηγούνται τις ιστορίες που είδαν

Πέντε ηθοποιοί αφηγητές προσπαθούν να μας μεταφέρουν μέσα από την τέχνη της μουσικής αφήγησης -υπό τους ήχους των ρυθμών, των μελωδιών και του τραγουδιού της Φένιας Παπαδόδημα- το αίσθημα της αγωνίας απέναντι στο θάνατο που προσπαθείς να αποτρέψεις, της οργής απέναντι στο ανείπωτο άδικο που γεννά ο πόλεμος, της αγάπης και του ελέους για τον διπλανό που είναι ζωογόνος δύναμη. Το τεράστιο έργο των κατοίκων της Λέσβου από τη μία, αλλά και των εθελοντών που έτρεξαν τον πρώτο καιρό της μεγάλης προσφυγικής ροής στο νησί από την άλλη.