Διακόσιες δέκα χιλιάδες οκάδες βαμβακιού της Ιόλης Ανδρεάδη στο Πολ. Ίδρ. Ομίλου Πειραιώς
Η Ιόλη Ανδρεάδη εμπνέεται από το Ιστορικό Αρχείο του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς και βασισμένη σε πρότασή του, δημιουργεί το έργο “Διακόσιες δέκα χιλιάδες οκάδες βαμβακιού – μια παράσταση στο Αρχείο”, το οποίο παρουσιάζει από 1η Απριλίου στο πρώην βιομηχανικό κτίριο, με ελεύθερη είσοδο.
Σε μια γειτονιά του Ταύρου, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, 20 θεατές φτάνουν στην είσοδο του Ιστορικού Αρχείου του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς. Εκεί τους περιμένουν δύο γυναίκες με στολή αρχειονόμου. Στα πρώτα λεπτά της συνάντησης, η μία καταγράφει το όνομα κάθε επισκέπτη και η άλλη χωρίζει τους θεατές σε δύο ομάδες: τους «Εργαζόμενους» και τους «Βιομήχανους». Κάθε θεατής φέρει πλέον ένα διακριτικό. Όλοι μαζί προχωρούν στο εσωτερικό του πρώην βιομηχανικού κτηρίου. Οι δύο ερευνήτριες μυούν τους επισκέπτες στα άδυτα του Αρχείου. Διεισδύουν τόσο βαθιά σε αυτό που μελετούν, που σταδιακά μεταλλάσσονται, ταυτίζονται και γίνονται οι ίδιες το αντικείμενο της έρευνάς τους. Χαρίζοντας φωνή σε ψίθυρους από το παρελθόν.
Με στόχο την εξοικείωση σε ζητήματα μνήμης και ιστορίας, το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) παρουσιάζει στους χώρους του Ιστορικού Αρχείου του, την παράσταση της σκηνοθέτιδας και ερευνήτριας του King’s College London Ιόλης Ανδρεάδη, «διακόσιες δέκα χιλιάδες οκάδες βαμβακιού ~ μια παράσταση στο Αρχείο», από 1 Απριλίου έως 23 Μαΐου, κάθε Δευτέρα & Παρασκευή στις 20:00, με ελεύθερη είσοδο.
Εμπνευσμένη από πλήθος αρχειακών πηγών στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας, η παράσταση δημιουργήθηκε εξολοκλήρου από τα ευρήματα της έρευνας που διεξήχθη στο υλικό του Ιστορικού Αρχείου: πραγματικές αφηγήσεις, φωτογραφίες από εγκαίνια, αποκριάτικοι χοροί, γιορτές παιδιών, απονομές βραβείων προσωπικού, γενικές συνελεύσεις, ξεναγήσεις, μητρώα εργατών, μισθολόγια, δείγματα υφασμάτων, περιοδικά εποχής, διαφημιστικό υλικό καθώς και ζωντανές συζητήσεις με ειδικούς στην ιστορία των ελληνικών επιχειρήσεων.
Ακολουθώντας αρχές του «θεάτρου-ντοκουμέντου» και συνδυάζοντάς τες με τη site-specific performance, η παράσταση πραγματοποιεί μια πρωτότυπη τομή συγγενεύοντας με αυτό που θα μπορούσε να ονομασθεί «θέατρο-αρχείο»: το αρχείο εδώ δεν χρησιμοποιείται απλώς ως πηγή έρευνας και σχεδιασμού μιας θεατρικής παράστασης, αλλά περισσότερο ως ένας ζωντανός χώρος που περικλείει όλο το θεατρικό συμβάν, από τη γέννησή του ως το τέλος. Είναι ο ίδιος χώρος από τον οποίο ξεπήδησαν οι πρώτες ιδέες και ο ίδιος χώρος στον οποίο οι θεατές καλούνται να παρακολουθήσουν το αποτέλεσμα αυτών των ιδεών με τη μορφή παράστασης – εμπειρίας. Στο αρχείο πραγματοποιήθηκε η έρευνα, στο αρχείο έλαβε χώρα η προετοιμασία της παράστασης και στο αρχείο θα περάσει η παράσταση μόλις ολοκληρωθεί. Οι χαρακτήρες που σχηματίστηκαν από την ανίχνευση του αρχείου, ζωντανεύουν μέσα στους χώρους του αρχείου και παραμένουν για πάντα εκεί.
Οι θεατές, ενδυόμενοι τον ρόλο του παρατηρητή-μαθητευόμενου αρχειονόμου, έχουν τη μοναδική ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με το πρώην βιομηχανικό κτήριο του Ιστορικού Αρχείου του ΠΙΟΠ, να περιηγηθούν στον χώρο και να βιώσουν την εμπειρία της έρευνας.
