Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα …ένα πικνίκ με το διάβολο στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού

Στο μυθιστόρημα «Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα» ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ παντρεύει τη φαντασία με τη σοβαρότητα, τον πιο αυστηρό ρεαλισμό με τον ρομαντικό λυρισμό, την κοινωνική σάτιρα με τον πολιτικό μύθο, την αστυνομική πλοκή με τη μυστικιστική αναζήτηση, παίζει με τα Ευαγγέλια και με τον μύθο του Φάουστ, καταρρίπτοντας τα σύνορα ανάμεσα στο καθημερινό και το υπερφυσικό. Μια κατασκευή ακραίας εκλέπτυνσης και εκκωφαντικής λογοτεχνικής ευρυμάθειας, κρυμμένη πίσω από μια απλή πρόσοψη. Το μυθιστόρημα της φρενιτιώδους περιπέτειας, και μαζί το απόλυτο ερωτικό μυθιστόρημα. Μια ιστορία με πρωταγωνιστή τον Διάβολο αλλά και τον Χριστό. Ένα αταξινόμητο και ταυτόχρονα κλασικό έργο.

Η σκηνοθέτης της παράστασης σημειώνει:
…ΕΝΑ ΠΙΚΝΙΚ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ
Αποκοιμήθηκες καθώς διάβαζες το μυθιστόρημα Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα κι αυτό είναι το όνειρο που είδες: διασκέδασες με τον Διάβολο και την παρέα του, ήρθες πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό σου, με τη θνητότητά σου, το πάθος σου και τις αμαρτίες σου. Βρέθηκες σ’ ένα πικνίκ, συντροφιά με τον Χα-Νοτσρί και τον Πόντιο Πιλάτο. Ο Ιησούς τραγούδησε μια άρια για σένα. Έμαθες να παίζεις γιουκαλίλι. Είχες μια σοβαρή συνομιλία μ’ ένα γάτο κι ένα μονόφθαλμο δαίμονα (δεν ήξερες αν ήταν άνδρας ή γυναίκα). Ένα χταπόδι ξεγλίστρησε από τη γυάλα του και σε αγκάλιασε σφιχτά. Το πλήθος μιλούσε τραγουδώντας, η τηλεόραση ήταν πάντα ανοιχτή. Ένα κορίτσι με αφτιά ελαφιού ψιθύριζε ένα ρώσικο τραγούδι. Όλοι αυτοί σου έμαθαν πώς να χορεύεις, πώς ν’ αγαπάς και πώς να σκοτώνεις. Στο τέλος έγινες ένα χαμογελαστό τέρας που έπαιρνε παράλογες πόζες μπροστά σε έναν καθρέφτη. Ταξίδεψες προς άγνωστη κατεύθυνση…
Όπως όλοι μας.