Ο Έκο γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε στις 5 Ιανουαρίου του 1932.
Από το 1975 είχε την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ενώ από το 1988 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο. Συγγραφέας πολλών μελετών και δοκιμίων, που έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές γλώσσες ανά τον κόσμο.
O Ουμπέρτο Έκο με τον Σον Κόνερι, στα γυρίσματα για την ταινία «Το όνομα του Ρόδου»
Το πρώτο του μυθιστόρημα «To όνομα του Ρόδου» αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες συγγραφικές επιτυχίες του, ευρύτερα γνωστή και στην Ελλάδα και τιμήθηκε με το Premio Strega (1981), το σημαντικότερο βραβείο για λογοτεχνικά έργα. Επίσης έλαβε το βραβείο Medicis Etranger (βραβείο που δίνεται στον καλύτερο ξένο λογοτέχνη στην Γαλλία) το 1982.
Από τις 12 Νοεμβρίου του 2010 ήταν μέλος της Accademia dei Lincei, για τις επιστήμες της ηθικής, της ιστορίας και της φιλοσοφίας.
Το λογοτεχνικό έργο του υπήρξε πολύ σημαντικό με έργα όπως: “Το εκκρεμές του Φουκώ”, “Το νησί της προηγούμενης ημέρας”, “Baudolino”, “Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα”, “Το κοιμητήριο της Πράγας”. Το τελευταίο του μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 2015 με τίτλο “Φύλλο μηδέν”.
Με τα ακαδημαϊκά γραπτά του ο Έκο εστιάζει στη σημειολογία και στις επιπτώσεις της στην κοινωνία. Μελέτησε σε βάθος τις κοινωνίες από τον Μεσαίωνα ως σήμερα και τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στις γλώσσες, στα σύμβολα και στην κοινωνική ανάπτυξη. Από τότε ως σήμερα έχει γράψει δεκάδες δοκίμια («Πώς γίνεται μια διπλωματική εργασία», «Μεταξύ ψεύδους και ειρωνείας», «Κήνσορες και θεράποντες» (πρωτότυπος τίτλος στα ιταλικά “apocalittici e integrati), «Ο υπεράνθρωπος των μαζών», «Θεωρία της σημειωτικής», «Η Αποκάλυψη του Ιωάννη», «Πέντε ηθικά κείμενα», «Δεύτερο ελάχιστο ημερολόγιο», «Η ποιητική του Τζέιμς Τζόις», «Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει» κ.ά.), ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες.
Ο φιλόσοφος, Ουμπέρτο Έκο πέθανε σε ηλικία 84 ετών χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο.
