Σαν σήμερα, 3 Νοεμβρίου, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ξεκινάει να ζωγραφίζει την Μόνα Λίζα

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ασχολήθηκε με το έργο τέσσερα χρόνια χωρίς να το αποτελειώσει κάτι που ήταν συνηθισμένο για τον μεγάλο καλλιτέχνη. Στη συνέχεια μετέφερε τον πίνακα από την Ιταλία στη Γαλλία το 1516 όταν ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α’ τον προσκάλεσε να εργαστεί στο Clos Luce, ένα μικρό πύργο, κοντά στο βασιλικό κάστρο Αμπουάζ. Θεωρείται επίσης πως συνέχισε να ασχολείται με τον πίνακα για τρία χρόνια ακόμη εφόσον εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και τον ολοκλήρωσε λίγο πριν πεθάνει το 1519.

_{Η Λίζα ντελ Τζιοκόντο, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι}

Ο πίνακας της Μόνα Λίζα αγοράστηκε και τοποθετήθηκε στο παλάτι της Fontainebleu, αργότερα δόθηκε στον Λουδοβίκο ΙΔ ο οποίος το μετέφερε στο παλάτι των Βερσαλλιών. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση το 1789 μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου ενώ ο πίνακας κοσμούσε και το δωμάτιο του Ναπολέοντα.

Η απαγωγή της Μόνα Λίζα
Στις 21 Αυγούστου του 1911, η φήμη του πίνακα αυξήθηκε όταν ένας ζωγράφος, ο Λουί Μπερού, περπατώντας στο Λούβρο ρώτησε τον υπεύθυνο της ασφάλειας πόσο καιρό θα λείπει ο πίνακας από τον Λούβρο για φωτογράφιση. Λίγες ώρες αργότερα ο Μπερού μαζί με τον επικεφαλής της ασφάλειας, διαπίστωσαν πως ο πίνακας της Μόνα Λίζα δεν βρισκόταν με τους φωτογράφους αλλά εκλάπη. Το μουσείου του Λούβρου έκλεισε για μια βδομάδα προκειμένου να διευκολυνθεί η έρευνα για την κλοπή.

_{Ο τοίχος που φιλοξενούσε τον πίνακα του Ντα Βίντσι} 

Υπεύθυνοι για την κλοπή θεωρήθηκαν οι Γκιγιώμ Απολλιναίρ, γάλλος ποιητής, και ο Πάμπλο Πικάσο οι οποίοι κατόπιν ανάκρισης απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες. Όλοι πίστευαν πως ο πίνακας είχε χαθεί οριστικά μέχρι που δύο χρόνια αργότερα ανακαλύπτεται πως ο Βιντσέντσο Περούτζια, ένας υπάλληλος του Λούβρου ο οποίος μπήκε στο μουσείο κατά τη διάρκεια της ημέρας και κρύφτηκε σε μια ντουλάπα, είχε κρύψει τον πίνακα στο παλτό του.

_{O Πάμπλο Πικάσο με τον πίνακα της Μόνα Λίζα}

Ο Περούτζια, ένας ιταλός πατριώτης, πίστευε πως ο πίνακας ανήκει και έπρεπε να επιστραφεί σε ιταλικό μουσείο μιας και ο Ντα Βίντσι ήταν ιταλός. Κρύβοντας τον πίνακα από τα ξένα μάτια στο διαμέρισμά του για δύο χρόνια, ο υπάλληλος τους Λούβρου ανακαλύφθηκε από τις Αρχές όταν προσπάθησε να πουλήσει τον πίνακα στους διοικητές της πινακοθήκης Ουφίτσι της Φλωρεντίας. Μετά το συμβάν, ο επικεφαλής του Μουσείου του Λούβρου αποφάσισε να εκθέσει τον πίνακα του Ντα Βίντσι σε διάφορα μέρη σε ολόκληρη την Ιταλία και το 1913 να επιστραφεί στο Λούβρο. Ο Περούτζια γνώρισε μεγάλη τιμή από τους Ιταλούς για τον πατριωτισμό του και εξέτισε μόνο ποινή φυλάκισης έξη μηνών.

_{Έκθεση του πίνακα στην Ιταλία}

Το αντίγραφο του πίνακα στο Μουσείο Τέχνης ντελ Πράδο της Μαδρίτης
Την ύπαρξη ενός ακόμη πίνακα, με την ίδια γυναίκα και της ίδιας χρονολογικής περιόδου με τον αυθεντικό, ανακοίνωσε το Μουσείο Τέχνης ντελ Πράδο το 2012. Ο πίνακας θεωρούνταν πως ήταν ένα ακριβές αντίγραφο από τα πολλά μεταγενέστερα που δημιουργήθηκαν, ωστόσο αυτός πίνακας δημιουργήθηκε την ίδια χρονολογική περίοδο με τον πίνακα της Μόνα Λίζα. Ο δημιουργός του αντιγράφου θεωρείται πως ήταν κάποιος από τους μαθητές του Ντα Βίντσι. Ο πίνακας απεικονίζει την Λίζα Τζιοκόντα πολύ νεότερη σε σχέση με τον πίνακα του Ντα Βίντσι, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως ο δημιουργός έχει σχεδιάσει και φρύδια στο πορτραίτο, κάτι που λείπει πλήρως από το αρχικό έργο.

_{Το αντίγραφο του πίνακα Μόνα Λίζα του Ντα Βίντσι που πιθανότατα ανήκει στο κάποιον μαθητή του, Μουσείο Τέχνης ντελ Πράδο, Μαδρίτη.}

Η ταυτότητα του πίνακα
Η ταυτότητα της Μόνα Λίζα δεν είναι ακόμη σίγουρη καθώς πολλοί ιστορικοί και αρχαιολόγοι υποστηρίζουν πως ο 500 ετών πίνακας θα μπορούσε να είναι μια καθρέπτιση της μητέρας του Ντα Βίντσι, η Isabella από τη Νάπολη, η Δούκισσα της Francavilla κ.α. Αρκετοί είναι πάντως αυτοί που ισχυρίζονται πως ο πίνακας είναι μια προσωπογραφία του ίδιου του καλλιτέχνη επειδή υπήρξε ομοφυλόφιλος αλλά και λάτρης των γρίφων. Σήμερα πάντως οι απόψεις των ιστορικών της τέχνης συγκλίνουν στην ιδέα πως ο πίνακας απεικονίζει την Λίζα ντελ Τζιοκόντο, που πάντα ήταν η παραδοσιακή άποψη.