Ο Θεός της Σφαγής της Γιασμίνα Ρεζά στο Θέατρο Αθηνών

Ο ίδιος, μετά την μεγάλη επιτυχία του Πουπουλένιου στο ίδιο θέατρο, συνεχίζει να μας προτείνει σημαντικά έργα του σύγχρονου ρεπερτορίου και συμπράττει επί σκηνής με σπουδαίους συμπρωταγωνιστές τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, τη Στεφανία Γουλιώτη και τη Λουκία Μιχαλοπούλου, σε μια παραγωγή του Κάρολου Παυλάκη.

Δύο εντεκάχρονα αγόρια τσακώνονται στο πάρκο και το αποτέλεσμα του καβγά τους είναι μώλωπες, σκισμένα χείλη και δυο κατεστραμμένα δόντια. Οι γονείς του θύματος καλούν τους γονείς του θύτη στο σπίτι τους. Τέσσερεις ενήλικες, καλλιεργημένοι και πολιτισμένοι, συζητούν το πρόβλημα κι αναζητούν ευγενικά μια λύση. Λίγη ώρα μετά, τους βρίσκουμε να συμπεριφέρονται πιο ανώριμα και βάρβαρα από τα παιδιά τους. Τα ζευγάρια επιτίθενται το ένα στο άλλο, οι γυναίκες στους άνδρες, οι άνδρες στις γυναίκες, ώσπου στο τέλος είναι όλοι εναντίον όλων. Ο Θεός της Σφαγής εμφανίζεται, ένα χάμστερ εξαφανίζεται, και κάθε ενήλικη, πολιτισμένη συμπεριφορά δίνει τη θέση της στον ανήλικο εαυτό και στα ζωώδη ένστικτα που οι τέσσερις ΄σσερις﷽﷽﷽ωες, ής εμφανίζεται, έτσερς﷽﷽﷽ωες, ής εμφανίζεται, έςήρωες κρύβουν μέσα τους.

Τέσσερις άνθρωποι πολύ διαφορετικοί και πολύ αναγνωρίσιμοι.
Ένας μεγαλοδικηγόρος, πραγματιστής και κυνικός, που σίγουρα θα ήθελε να βρίσκεται αλλού και είναι συνέχεια στο κινητό του. (Κ. Μαρκουλάκης).
Η γυναίκα του, μια μπίζνες – γούμαν ενοχική και αξιοπρεπής που η απελπισία της από την αδιαφορία του άντρα της της δημιουργεί διάφορα ψυχοσωματικά και…γαστρεντερικά προβλήματα (Στ. Γουλιώτη).
Ένας έμπορος ειδών κιγκαλερίας, συναινετικός και φιλικός, που προσπαθεί μάταια να προσαρμοστεί στην εικόνα που θέλει η γυναίκα του να φτιάξει γι΄αυτούς (Οδ. Παπασπηλιόπουλος).
Μια φιλότεχνη ακτιβίστρια, που έχει σκοπό να επιβάλλει τους κανόνες του πολιτισμού με το ζόρι, σαν ιεραπόστολος (Λ. Μιχαλοπούλου)

Έχει λοιπόν χαθεί «η τέχνη της ειρηνικής συνύπαρξης»; Είναι μάταιο να προσπαθούμε να ζήσουμε πολιτισμένα; Υπάρχει άλλος θεός στην δυτική κοινωνία σήμερα, εκτός απ’ τον Θεό της Σφαγής;

Η Ρεζά, με εξαιρετική ακρίβεια και καυστικό, ακραίο χιούμορ, ανατέμνει τον δυτικό άνθρωπο, φανερώνει το ζώο στην ψυχή του και διαλύει ένα σαλόνι όπως ακριβώς διαλύεται η κοινωνία μας, σαρώνοντας κάθε έννοια πολιτικής ορθότητας. Αυτό που μένει, όταν υποχωρήσει ο Θεός της Σφαγής, είναι η ανάγκη μας να βρούμε «μια ηθική αντίληψη του κόσμου» η προσπάθεια μας να βρούμε έναν τρόπο να ζούμε μαζί.

Το έργο έκανε πρεμιέρα στη Ζυρίχη το 2007 και τον Ιανουάριο του 2008 στο Παρίσι, σε σκηνοθεσία της Ρεζά, με την Ιζαμπέλ Υπέρ σ’ έναν από τους τέσσερις ρόλους. Ακολούθως ανέβηκε στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, με πολύ μεγάλη εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας το 2009 μια σειρά από βραβεία, μεταξύ των οποίων βραβείο Ολιβιέ καλύτερης κωμωδίας και βραβείο Τόνυ καλύτερου έργου.
Το 2011 έγινε ταινία από τον Πολάνσκι με τίτλο Carnage με τη Ρεζά να συνυπογράφει το σενάριο μαζί με τον σκηνοθέτη κερδίζοντας δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία α’ γυναικείου ρόλου για τις Τζόντι Φόστερ και Κέητ Γουίνσλετ.