Ο Manu βασιλιάς στη Μαλακάσα (photos)!

Χορέψαμε. Χορέψαμε πολύ. H ανάσα κόπηκε. Με τα χέρια ανοιχτά, με τα πόδια σκονισμένα από το χώμα, με τη φωνή βραχνή για να φωνάξουμε στα λιγοστά ισπανικά που ξέρουμε.

Το πάρτι κράτησε 140 λεπτά, σχεδόν 2.5 ώρες. Το πάρτι το έκανε ο Manu. Κάλεσε πολλούς, πήγαμε περισσότεροι. Ιδρωμένα σώματα, γυαλιστερά πρόσωπα, δροσιά στο στόμα από τις μπύρες. Και οι παλάμες μας υψωμένες στον αέρα. Και στα πόδια ελατήρια που μας γύριζαν στην πανκ εφηβεία. Όλοι μας πίσω στα 18 για ένα βράδυ.

Αυτά κάνει ο Manu και τα ονομάζει συναυλίες. Ψέματα λέει• γιορτές κάνει, πανηγύρια. Τίποτα το προκάτ, το προγραμματισμένο.

Όλα ανάμεσα σε εκείνον, στην κιθάρα του, στους μουσικούς του (θεότρελοι κι αυτοί) και στον κόσμο που ζητωκραυγάζει με το βλέμμα στυλωμένο πάνω του. Αυτός ο μικροκαμωμένος άντρας με τη μεγάλη καρδιά – ακούσαμε τον χτύπο της σε dolby surround – με τους ύμνους για την «πικρή ζωή» (Mala vida), τα «ψέματα» της (Mentira) και τις γλυκιές απώλειες (Desaparecido).

Είχε το λευκό πουκάμισο ανοιχτό, να ανεμίζει στο βοριαδάκι, το στρατιωτικό καπέλο στο κεφάλι, είχε τα πόδια κουρδισμένα σε ξέφρενο ρυθμό. Χθες ο Manu Chao είχε κέφια, είχε φόρα. Ενορχήστρωσε και διασκεύασε όλα του τραγούδια από ένα ρυθμό και πάνω. Πάνω: Εκεί μας ζητούσε να τον συναντήσουμε. Μας καλούσε να δοκιμάσουμε το σώμα – ξέροντας πως η ψυχή έχει δοκιμαστεί από καιρό. Επαινούσε την ενέργεια και το κουράγιο μας. (Ήταν άραγε αυτό ένα πολιτικό μήνυμα;). Tραγουδούσε, χόρευε, έτρεχε αδιάκοπα πάνω – κάτω στη σκηνή, έπρεπε να τον ακολουθήσουμε.

Γίναμε ξεφάντωμα• γίναμε ρούμπα (Rumba de Barcelona).