Ρεματιά – restart!

Κατηφορίζοντας το γραφικό γεφυράκι που στεφανώνει τη Ρεματιά Χαλανδρίου, μια γυναίκα πλένει με λάστιχο το πεζοδρόμιο του σπιτιού της. Τότε ακαριαία, γεννιέται μια εύλογη απορία μέσα σου: Τι είναι αυτό που οδηγεί κάποιους άλλους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τον ιδιωτικό και να περιθάλψουν με την ίδια φροντίδα και το ίδιο νοιάξιμο ένα δημόσιο χώρο; Λίγα βήματα πιο κάτω στον πεζόδρομο του προφήτη Ηλία εκατοντάδες Χαλανδραίοι, ένα μελίσσι ανθρώπων τα έχει βάλει με το χώμα, με τη γη της πόλης που θέλει ξανά να καρποφορήσει, να βγάλει καινούργια πράσινα φύλλα στα κλαδιά της• που θέλει το κάρβουνο να γίνει και πάλι έδαφος χλωρό• παρτέρι για να ανθίσει η πόλη και ο πολιτισμός της.

Δεν βλέπεις συχνά τις συλλογικότητες να ξυπνάνε από το λήθαργο της αδράνειας και του ιδιωτικού συμφέροντος

Δεν βλέπεις συχνά τις συλλογικότητες να ξυπνάνε από το λήθαργο της αδράνειας και του ιδιωτικού συμφέροντος για να βγουν στο δρόμο και να τον διεκδικήσουν. Όχι, δεν ήταν κατάκτηση ποδοσφαιρικού τροπαίου για να πανηγυρίσουν, νίκη πολιτικού ηγέτη για να ζητωκραυγάσουν – δεν ήταν τίποτα από όλα αυτά. Ήταν σίγουρα ένα μεγάλο σοκ. Το πιο πράσινο κομμάτι του δήμου, το ρέμα Χαλανδρίου με γάργαρο, καθαρό νερό να κυλάει ακόμα στην μικρή κοίτη του και όλη αυτή η ομορφιά να συνοψίζεται επί 30 και πλέον χρόνια στο χώρο ενός θεάτρου, κινδύνευσε να καταστραφεί.

Το μυστικό είναι κοινό. Το θέατρο, ως τοπόσημο για το Χαλάνδρι και χώρος συλλογικής συνάντησης και έκφρασης τα δροσερά του καλοκαίρια, είναι η αχίλλειος πτέρνα του.

Το μυστικό είναι κοινό. Το θέατρο, ως τοπόσημο για το Χαλάνδρι και χώρος συλλογικής συνάντησης και έκφρασης τα δροσερά του καλοκαίρια, είναι η αχίλλειος πτέρνα του. Η φωτιά της περασμένης εβδομάδας, την οποία η Πυροσβεστική δηλώνει ως εμπρησμό, ήταν μια πράξη αντεκδίκησης στις προθέσεις του δήμου να εφαρμόσει το νόμο. Τα μπαρ, τα ταβερνεία, τα εστιατόρια που έχουν καταλάβει μέσα στα χρόνια την Ρεματιά σε όλο της το μήκος παρανομούν ως «οχλούσες χρήσεις» βάσει Προεδρικού Διατάγματος που έχει εκδοθεί από το 1996. Μέχρι σήμερα, ο νόμος δεν είχε εφαρμοστεί, οι δημοτικές αρχές έκαναν ή αναγκάζονταν να κάνουν τα στραβά μάτια και τώρα, που ο Δήμος Χαλανδρίου αποφάσισε να ανατρέψει αυτή την πάγια κατάσταση, η απάντηση ήταν άμεση. Φωτιά. Φλόγες μέσα στη Ρεματιά. Το θέατρο των 600 θέσεων, ξεθωριασμένες πλαστικές καρεκλίτσες από τον ήλιο και την πολυκαιρία, έγινε μεμιάς στάχτη.

Ωστόσο, με έκπληξη και με άγρια χαρά διαπιστώνεις ότι οι απειλές τέτοιου χαρακτήρα δεν πιάνουν τόπο. Μοιάζουν με στάχτη πάνω στη στάχτη. Ένα φυλλάδιο που νεαροί καταληψίες του Κτήματος Πραποπούλου μοιράζουν κατά την διάρκεια της δράσης καθαρισμού το δηλώνει μάλιστα, με τον πιο απερίφραστο τρόπο. «Στα ιδιωτικά συμφέροντα, σε μπράβους και εμπρηστές, μια είναι η απάντηση: Συλλογικές σφαλιάρες, οικολογικές κλωτσιές». Αν και σαφώς πιο μετριοπαθής, η νέα δημοτική αρχή με επικεφαλής τον δήμαρχο Σίμο Ρούσσο, τηρεί την ίδια στάση, εκφράζει την ίδια αποφασιστικότητα. Περιμένοντας μάλιστα και καινούργιες κινήσεις εκφοβισμού.

Το θαυμαστό φυσικά είναι πως ο κ. Ρούσσος που, σήμερα φοράει φόρμες, αθλητικά παπούτσια και φυτεύει καινούργια δέντρα, δεν είναι μόνος. Γύρω του έχουν σπεύσει πάνω από 1000 άνθρωποι, ένα τσούρμο από παιδιά, μια ηλικιωμένη κυρία με το χέρι στο νάρθηκα, μια νέα γυναίκα σε αναπηρικό αμαξίδιο, ομάδες καλλιτεχνών, εκπρόσωποι τοπικών συλλόγων ή σύσσωμοι σύλλογοι, σώματα εθελοντών, φορείς του Χαλανδρίου και άνθρωποι καθημερινοί, ανώνυμοι που αντιμετωπίζουν το θέατρο της Ρεματιάς σαν το σπίτι τους. Ακριβώς όπως και η γυναίκα που λίγο νωρίτερα είχες δει να καθαρίζει το δικό της σπίτι…

Αξίνες, φτυάρια κι εκατοντάδες χέρια ανθρώπων συντονίζονται προκειμένου να ξαναδούν το θέατρο όπως ήταν πριν την φωτιά. «Η και καλύτερο»

Αξίνες, φτυάρια κι εκατοντάδες χέρια ανθρώπων συντονίζονται σε μια ενέργεια και με μια ενέργεια προκειμένου να ξαναδούν το θέατρο όπως ήταν πριν την φωτιά. «Η και καλύτερο» δηλώνουν με αισιοδοξία. Το βράδυ της Πέμπτης, μεθαύριο δηλαδή, θα είναι οι ίδιοι άνθρωποι μα και εκατοντάδες άλλοι που θα σπεύσουν στην συναυλία «Μέσα από τις στάχτες» για να επαναλάβουν την ίδια πίστη· ότι το θέατρο και η Ρεματιά είναι υπόθεση όλων. «Θα καθίσουμε στα χώματα αν χρειαστεί» λένε σθεναρά. Κι εκείνη τη στιγμή ενισχύεται μέσα σου η σκέψη ότι η συλλογικότητα είναι πολιτισμός, ότι ο πολιτισμός είναι πράξη. Πάντως, στα χώματα δεν θα καθίσουν. Μέχρι το Σάββατο 5 Ιουνίου στη θέση της παλιάς θα έχει εγκατασταθεί μια νέα κερκίδα για να εξυπηρετήσει το Φεστιβάλ Ρεματιάς που θα οργανωθεί και φέτος κανονικά. Θα είναι το 34ο καλοκαίρι του.