Τον Κάρολο Κουν τιμάει η Google!

Ο σκηνοθέτης που άλλαξε το ελληνικό θέατρο, γεννήθηκε στην Προύσα στις 13 Σεπτεμβρίου 1908. Σπούδασε στη Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης και αισθητική στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Η πρώτη του εμφάνιση ως σκηνοθέτη ήταν στο «Τέλος του ταξιδιού» του Σέριφ. Ίδρυσε τη Λαϊκή Σκηνή (1934-36) και συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους (Κατερίνας, Κοτοπούλη, κ.ά.).

Το 1942 ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης. Αρχικά ανέβασε Ίψεν, Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, Πιραντέλο και μετά την απελευθέρωση για πρώτη φορά στην Ελλάδα Λόρκα, Τένεσι Ουίλιαμς, Μίλερ κ.ά.. Επίσης, το ίδιο έτος (1942) ίδρυσε τη Δραματική Σχολή του θεάτρου του, στην οποία μαθήτευσαν πολύ σημαντικοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί της μεταπολεμικής γενιάς. Η συνεργασία του με κορυφαίους καλλιτέχνες, όπως ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Μάνος Χατζιδάκις έμειναν στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Οι καινοτόμες ιδέες του Κουν συνάντησαν αντιδράσεις από άλλους θεατρικούς κύκλους, πιστούς σε πιο παραδοσιακές μορφές θεάτρου. Λέγεται ότι ο Ροντίρης είχε αποκαλέσει το θέατρο Τέχνης “φιδοφωλιά”. 

Από το 1950 έως το 1953- μετά από το προσωρινό κλείσιμο του θεάτρου Τέχνης- ο Κάρολος Κουν συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, σκηνοθετώντας Τσέχοφ, Πιραντέλο και άλλους συγγραφείς. Με μαθητές της Δραματικής Σχολής του ο Κουν παρουσίασε τα καινούργια ρεύματα του ξένου μεταπολεμικού θεάτρου όπως Μπρεχτ, Ιονέσκο, Μπέκετ, Πίντερ, Ντάριο Φο. Ταυτόχρονα ανέβασε έργα νέων Ελλήνων συγγραφέων όπως Σεβαστίκογλου, Καμπανέλλη, Κεχαΐδη, Σκούρτη, Αναγνωστάκη και Ευθυμιάδη. Όμως επέστρεψε και σε έργα των αρχαίων τραγικών και του Αριστοφάνη.

Ο μεγάλος σκηνοθέτης, τιμήθηκε με το παράσημο Φοίνικα, το Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το βραβείο Θεάτρου των Εθνών. Έφυγε από την ζωή στις 14 Φεβρουαρίου 1987. Με τη διαθήκη του κληροδότησε τον τίτλο Θέατρο Τέχνης στους Γ. Λαζάνη, Μ. Κουγιουμτζή και Γ. Αρμένη με την προτροπή να συνεχίσουν τη συνεργασία τους στο «Θέατρο Τέχνης Κουν».

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ

Για τον Κάρολο Κουν μας είχε μιλήσει ο Γιάννης Κακλέας. Ο γνωστός σκηνοθέτης, που υπήρξε μαθητής του Κουν, μας είχε πει σε συνέντευξή του: “Είχε χαρακτηριστικά που δεν τα βρίσκεις σε έναν άνθρωπο. Είχε μια αίσθηση αυθεντικότητας, στον τρόπο που διάβαζε τα έργα. Είχε μια μοναδική αγάπη για τον ελληνισμό και την ελληνική γραφή. Κι επίσης ήταν ένας δάσκαλος θεατρικός, ο οποίος σε ενέπνεε, για να παίξεις πράγματα, τα οποία δεν φανταζόσουν ότι θα παίξεις. Και δημιούργησε μία θεατρική ομάδα, το θέατρο τέχνης, που έγραψε ιστορία, γιατί συνειδητοποίησε την νέα γραφή: Ιονέσκο, Μπέκετ, Τ. Ουίλιαμς. Επίσης, ο Κάρολος Κουν δεν ζούσε χωρίς το θέατρο. Πήγαινε στο θέατρο και τις αργίες. Τον πήγανε μια φορά εκδρομή και έπαθε υπεροξυγόνωση. Και ζήτησε αμέσως πρόβα, για να συνέλθει. Ζούσε για το θέατρο και ζούσε από το θέατρο.”

Ο γνωστός ηθοποιός Γιώργος Κωνσταντίνου μας είχε πει ότι ο Κουν έβγαλε τον στόμφο από τους θεατρικούς ηθοποιούς. Και συμπλήρωσε: “Ο Κουν έφερε ένα πνεύμα της καθημερινότητας και του ρεαλισμού στο θέατρο. Το αποτέλεσμα ήταν να αλλάξει πορεία όλο το θέατρο, το οποίο αποδέχθηκε σύγχρονους συγγραφείς Έφερε έναν νέο αέρα και ήταν ένας άγιος του θεάτρου” είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο κ. Κωνσταντίνου.