Ζώντας το ιστορικό τέλος της ηλικίας της ελπίδας, γινόμαστε μάρτυρες μιαs εποχήs αποσάθρωσης και επιστροφής των ζόμπι του φασισμού.
Ο άνθρωπος του ορθολογισμού και του οικονομικού φιλελευθερισμού, το αυτόνομο υποκείμενο της αέναης γραμμικής οικονομικής ανάπτυξης και του εκστατικού καταναλωτισμού, πεθαίνει. Οι ιδεολογίες της υποκειμενικότητας αφήνουν πάντα το σημάδι τους στο ανθρώπινο σώμα.
Στο θεατρικό έργο “Hamletmachine” είναι το σώμα που, καταρρέοντας κάτω από το βάρος της Ιστορίας, αφήνει πίσω του το αυτόνομο υποκείμενο της εσωτερικότητας του Άμλετ για να εμπλακεί σε ένα αέναο σχιζοειδές γίγνεσθαι. Το σώμα γίνεται ο Άμλετ, η ηθοποιός που παίζει τον ομώνυμο ρόλο, γίνεται ο Μάκβεθ, η Οφηλία, η Ηλέκτρα, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η Ουλρίκε Μάινχοφ , και πολλοί άλλοι.
Το σώμα μεταμορφώνεται επί σκηνής από το αυτόνομο κλασσικό σώμα, σε σώμα-αυτοκτονικό, υβριδικό, θραύσμα. Γίνεται πεδίο μάχης, δοχείο μνήμης, τοπίο ιστορίας.
Πάνω στα ερείπια της Ευρώπης, ο ηθοποιός ως μεταφορά, υπαινίσσεται την έλευση μιας νέας υποκειμενικότητας, δημιουργώντας την ελπίδα για ένα νέο πολιτικό όραμα, μία νέα ουτοπία.
Μια ακραία πολιτική παράσταση των deviant GaZe με την μορφή human installation που βασίζεται στα πρωτογενή υλικά του θεάτρου -σώμα, ενέργεια, φωνή, μεταμόρφωση-, που με την πρωτοποριακή σκηνική της γλώσσα, διανοείται και συνομιλεί με ένα από τα κορυφαία κείμενα του σύγχρονου θεάτρου, παρουσιάζοντας μια Ευρώπη που διαλύεται.
Μετάφραση
Ελένη Βαροπούλου
Σύλληψη-Σκηνοθεσία
Γιώργος Ζαμπουλάκης
Εγκατάσταση- Κουστούμι
Θάνος Βόβολης
Ερμηνεία
Μαριάννα Δημητρίου
