Στο σπίτι περιμένοντας τη βροχή στο Low Budget Festival

Σύμφωνα με τη σκηνοθέτη, Σύλβια Λιούλιου:

Δύο γυναίκες αναμετρώνται με την έννοια της αναμονής και της διάψευσης των ελπίδων. Δύο γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι μία -η ίδια- ή και κάθε γυναίκα, αντιμέτωπες με το πένθος. Τραγικές ηρωίδες που στέκονται στο κατώφλι μιας αστικής πόρτας για να υποδεχθούν εκείνον που θα έρθει ή για να ξεπροβοδίσουν εκείνον που φεύγει για πάντα. Μια ελεγεία στον ανθρώπινο πόνο. Μια ελεγεία στη γυναικεία ύπαρξη που ορίζεται από την έννοια της καρτερικότητας σε ένα γαλλικό έργο που αναζητά τις ρίζες του στην αρχαία ελληνική τραγωδία και δικαιώνεται μέσα από τον τσεχωφική και τη μεταγενέστερη ευρωπαϊκή δραματουργία. Λόγοι-μονόλογοι γυναικών που προσπαθούν εμμονικά να βρουν τις κατάλληλες λέξεις για να χωρέσουν τον ανθρώπινο πόνο και βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωπες με την έννοια της αποτυχίας του προφορικού λόγου. Πόσες λέξεις χρειάζονται άραγε για να εκτονωθεί το πένθος για έναν αδερφό ή ένα γιο, έναν άνδρα που τον περιμένεις αιώνες και που φτάνει «με τα μάτια του ποτέ ξανά ανοιχτά» μόνο και μόνο για να σε βυθίσει στην αέναη απουσία της ελπίδας; Ο Ζαν Λυκ Λαγκάρς αθροίζει στο έργο του «Στο σπίτι περιμένοντας τη βροχή» όλες τις σταγόνες της γυναικείας απελπισίας. Είναι ακριβώς τόσες όσες χωρούν σε ένα σπίτι με γυναίκες που πενθούν για το θάνατο ενός αγοριού – του μόνου αγοριού της οικογένειας.

Μετάφραση: Δημήτρης Φίλιας
Σκηνοθεσία-Δραματουργική Επεξεργασία: Σύλβια Λιούλιου
Ηχητική Εικόνα: Γιώργος Πούλιος
Φωτισμοί: Εβίνα Βασιλακοπούλου
Κοστούμια: Βέρικο Μγκελάτζε
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θεανώ Βασιλείου
Παίζουν (αλφαβητικά): Ιωάννα Παππά, Έλενα Τοπαλίδου