Η μεγάλη και θαυμαστή ιστορία του εμπορίου του Joël Pommerat στην Στέγη

«H ιστορία του εμπορίου είναι η ιστορία της ανθρωπότητας» (La Grande et Fabuleuse Histoire du commerce) μοιάζει να μας λέει ο Ζοέλ Πομμερά σε αυτό το έργο του, όπου παρακολουθούμε δύο ιστορίες σε δύο διαφορετικές εποχές. Στην πρώτη, βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όπου τέσσερις παλαίμαχοι πλασιέ προσπαθούν να μυήσουν έναν νεαρό ιδεαλιστή στα κόλπα της δουλειάς. Εκείνος, όμως, επηρεασμένος από τα ιδεώδη του Μάη του ’68, αρνείται να αποδεχτεί τους νόμους της αγοράς. Αντιμέτωπος με το δίλημμα «άνεργος ή ανήθικος;», οδηγείται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Στη δεύτερη ιστορία, σαράντα χρόνια μετά, στις αρχές του 21ου αιώνα, ο αλλοτινός ιδεαλιστής έχει μεταμορφωθεί σε παντοδύναμο έμπορο και προσπαθεί να μυήσει τέσσερις άλλους άντρες, χρεοκοπημένους και παροπλισμένους από την αγορά εργασίας, σε μια καταναλωτική λογική.

Το βαθιά ουμανιστικό θέατρο του Πομμερά, με τη μορφή της παραβολής, μας μιλά για το τέλος των ιδεολογιών και την κυριαρχία του καπιταλισμού, για την αλληλεγγύη και τα όρια της ηθικής. Ένα καίριο ρητορικό ερώτημα αναδύεται από το έργο του: μήπως, τελικά, εκείνο που όλοι εμπορευόμαστε δεν είναι παρά η ίδια η ύπαρξή μας;

Διαβάστε την κριτική μας για την παράσταση

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΖΟΕΛ ΠΟΜΜΕΡΑ;
Ο Ζοέλ Πομμερά (γενν. 1963) βρήκε το νόημα της ζωής του στο θέατρο, σε ηλικία 12 ετών, όταν επισκέφθηκε, παρέα με τους γονείς του, το Φεστιβάλ της Αβινιόν. Το 2006, ο Πήτερ Μπρουκ χαιρέτισε τον Πομμερά  ως άξιο διάδοχό του, παραχωρώντας του το περίφημο παρισινό θέατρό του, Bouffes du Nord, για μια τριετία. Εκεί, μαζί με την ομάδα του, την Compagnie Louis Brouillard, έστησαν, μεταξύ άλλων, το site-specific θέαμα Cercles/Fictions για το οποίο έλαβαν το Βραβείο Μολιέρου, το γαλλικό αντίστοιχο του βραβείου Tony.

«Θα ‘θελα να γράφω ένα έργο το χρόνο για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες» είχε δηλώσει ο Πομμερά το 2006, όταν έλαβε το πρώτο βραβείο της Ένωσης Γάλλων Κριτικών για το έργο του Αυτό το παιδί, το οποίο, παρεμπιπτόντως, ανέβηκε πριν από δύο χρόνια και στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία της Φρόσως Λύτρα. Η διαρκής συγγραφική παραγωγή του Πομμερά αποδεικνύει πως έχει μείνει απόλυτα πιστός στις τότε δηλώσεις του.

 «Δραματικά ποιήματα» αποκαλεί ο Πομμερά τα έργα του και «θέατρο της πραγματικότητας» το σκηνοθετικό του ιδίωμα, με το οποίο αντιτάσσεται ευθέως στο νατουραλισμό. Όλα τα έργα του δουλεύονται από τον ίδιο και την ομάδα του κατά τη διάρκεια των προβών σαν πρότζεκτ εν εξελίξει. Ομαδικά, επίσης, αποφασίζονται η σκηνογραφία, οι φωτισμοί και ο ηχητικός σχεδιασμός των παραστάσεών τους.