Tραγούδια της Eurovision: Χίλιες Και Μία Νύχτες, με άρωμα από Πίστες!

Αρχικά, πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στους ιθύνοντες της διοργάνωσης, οι οποίοι επέλεξαν αυτή την άκρως ενδιαφέρουσα σκηνή στην οποία ερμηνεύονται τα τραγούδια. Θυμίζει κάτι μεταξύ κουτιού και πίστας, σε διατάσεις 4×4, που θα έκανε τους κλειστοφοβικούς θεατές να αισθάνονται σκοτοδίνη.

Συγχαρητήρια αξίζουν βέβαια και στην Αγγελική Ηλιάδη που αποφάσισε να ερμηνεύσει ένα τόσο «φρέσκο» τραγούδι, που δεν θυμίζει καθόλου τα διάφορα λαϊκοσουξεδάκια τα οποία κατακλύζουν την ελληνική μουσική. Μπράβο της, γιατί αποφάσισε να κάνει κάτι καινοτόμο και αυτό την διαφοροποιεί από τα (εκατοντάδες παρόμοια με αυτό) τραγούδια που είναι συνήθως υποψήφια…

Ειλικρινά πιστεύω ότι ο Κυριάκος Παπαδόπουλος πρέπει να σκέφτηκε πολύ πριν να συνθέσει ένα τραγούδι το οποίο συνδυάζει(;) το σαντούρι και το βιολί με το σκυλάδικο. Ξεκινάει σε αμιγώς ανατολίτικο ρυθμό, αλλά στη συνέχεια θυμίζει περισσότερο τραγούδι βγαλμένο από τις πίστες της Παραλιακής. Τόση κάψα έχουν πια οι υπόλοιποι ευρωπαίοι για να πάρουν τζούρα από λουλουδοπόλεμο; Δύσκολο…

Ρέστα δίνει και ο Ηλίας Φιλίππου με τους στίχους που εμπνεύστηκε (;)«Χίλιες και μία νύχτες σε μια αγκαλιά χωρέσαμε, Χίλιες και μία νύχτες με τα φιλιά τις δέσαμε. Κι έσβησε σαν φωτιά τόση αγάπη και στιγμές μαγικές έγιναν δάκρυ»… Δεν χρειάζεται σχόλιο για τους τόσο ευφάνταστους στίχους του ρεφρέν (όχι πως τα σχεδόν ανύπαρκτα κουπλε πάνε πίσω…)

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που τονίζουν ότι πρέπει επιτέλους τα τραγούδια που μας εκπροσωπούν να έχουν ελληνικό στίχο, ώστε να εκπροσωπείται η γλώσσα μας και η πολιτιστική μας κληρονομιά. Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό, αλλά υπάρχει πιθανότητα να εκφράζεται η πολιτιστική κληρονομιά και η γλώσσα μας με τέτοιου είδους μουσική και στίχους; Δεν λέω πως υπάρχουν μόνο ο Χατζιδάκις και ο Ελύτης, αλλά μην το «λυσσάμε» κιόλας…

Ξεχωριστή αναφορά αξίζει και στη σκηνοθετική επιμέλεια… Ο μόνος τρόπος για να σωθεί ένα τέτοιο τραγούδι θα ήταν να το «έπαιρνε πάνω της» η Αγγελική Ηλιάδη με την πολύ καλή σκηνική παρουσία που αποδεδειγμένα διαθέτει (αν και δεν διαθέτει τίποτα άλλο σχετικό με την μουσική).

Αντί λοιπόν να πλαισιωθεί με κάποιες χορεύτριες και να αναδειχθεί η (ομολογουμένως εντυπωσιακή) εξωτερική της εμφάνιση, την βλέπουμε σε ρόλο φαντάρου στη σκοπιά… Τα πόδια καρφωμένα στο πάτωμα και η όποια κίνηση να γίνεται με τη μέση και τα χέρια. Ούτε μισό βήμα, ούτε μια τσαχπινιά, ούτε ένα κάτι που να κάνει τον θεατή να παρακολουθήσει με ενδιαφέρον το κομμάτι.

Ούτε καν το μαύρο φόρεμα (αν και λείπει το μισό) της Ηλιάδη δεν βοηθάει, από τη στιγμή που μένει βιδωμένη στη θέση της και δεν μπορεί να τραβήξει όπως θα έπρεπε το ενδιαφέρον (τουλάχιστον του αντρικού κοινού). Θυμίζει την εμφάνιση που είχε κάνει η Μαντώ (με εξαίρεση ότι εκείνη… επιτρεπόταν να περπατάει πάνω στη σκηνή) το 2003, που ανάθεμα αν θυμόταν έστω και ένας το τραγούδι της μετά από πέντε λεπτά. Never let you go

Αν βέβαια το κομμάτι προκριθεί για να μας εκπροσωπήσει στον διαγωνισμό, θα παρουσιαστεί με άλλο τρόπο, σαφέστατα πιο ελκυστικό καθώς δύσκολα μπορεί να γίνει πιο… αντιτουριστικό. Αρκεί αυτό για να διακριθεί σε ένα διαγωνισμό, έστω κι αν δεν είναι υψηλών απαιτήσεων; Μάλλον όχι, εκτός κι αν η πλειοψηφία όσων ψηφίσουν ενθουσιαστεί από το στυλ Παραλιακής και οι από κάτω επιδοθούν σε λουλουδοπόλεμο.

Σε αυτή την περίπτωση βλέπω του χρόνου τον Παντελίδη να θέτει υποψηφιότητα για την πρωτιά… Αν μάλιστα έχουν «σφίξει» κι άλλο τα οικονομικά της χώρας, θα μπορέσει να εμφανιστεί μέσω skype από το δωμάτιο του, κάτι που θα είναι πραγματικά πρωτότυπο!

Ορέστης Βέλμαχος